एकदा ऋषी आपल्या हृदयातील भक्तिभावाने मारुतांना आवाहन करतात. “हे मारुत हो, माझे हे स्तोत्र, माझी ही स्तुती, तुम्ही स्वीकारा; हे यज्ञात सहभागी होणाऱ्यांनो, माझे आवाहन ऐका,” असे ते प्रेमाने म्हणतात. त्या वेळी पृथ्वीवर प्रिष्णींनी तीन गोड प्रवाह वज्रधारीसाठी दुग्धित केले—एक विहीर, एक खोल जागा आणि एक वाहणारा झरा. ऋषी पुन्हा मारुतांना आकाशातून आवाहन करतात, “आशिर्वाद घेऊन, आमच्याकडे या.” “तुम्ही खरेच दानशूर आहात, हे रुद्रस्वरूपी, घरात यज्ञाचा स्वीकार करणारे, आणि आनंदातही बुद्धिमान आहात,” असे ऋषी सांगतात. “मारुतांनो, तुम्ही आम्हाला स्वर्गातून, आनंददायी, सर्वांना पोसणारे, भरपूर धन द्या.” जेव्हा हे तेजस्वी मारुत पर्वतांच्या मार्गाने वेगाने धावतात, तेव्हा ते सोमरसात आनंद मानतात. मानवी जीवनात, अशा या अभंग स्तोत्रांनी मारुतांची कृपा मिळवता येते. हे मारुत तेजस्वी थेंबांसारखे, दोन्ही लोकांना पावसाने भरतात आणि कधीही न संपणाऱ्या झऱ्याला सतत बाहेर काढतात. त्यांच्या गर्जनेने, रथांनी, वाऱ्यांबरोबर आणि गाण्यांनी—या प्रिष्णीच्या कन्या—उठतात. हे मारुत, तुम्ही या शक्तीने टुर्वश आणि यदु यांचा, तसेच संपत्तीच्या शोधात असलेल्या कण्वाचा रक्षण केले; आम्हालाही त्या संपत्तीचा लाभ होऊ दे. “हे दानशूर मारुत, कण्वाच्या स्तोत्रांनी तुम्ही वाढवलेली, तुपासारखी पोषक दाने हीच तुमची देणगी आहे.” “आज तुम्ही कुठे आनंद मानता आहात, हे दानशूर, यज्ञाच्या कुशावर बसणारे? कोणता पुरोहित तुम्हाला पूजतो?” कारण यापूर्वी कधीही तुम्ही स्तोत्रांनी आणि कुशावर बसून सत्याच्या सैन्याला जागृत केले नव्हते. महान जल, पृथ्वी, सूर्य आणि सांधांनी वज्र एकत्र ठेवला. हे सांधे वृत्रावर चालून गेले, कठोर पर्वतही पुढे गेले, आणि बलाढ्य वीराने शौर्यकृत्य केले. त्रिताचा पाठलाग करत त्यांनी त्याची शक्ती आणि बुद्धी मिळवली, आणि इंद्रासोबत वृत्रवधात सहभागी झाले. ते चमकणारे, सुवर्ण शिरोभूषा घालणारे, हातात वज्र घेऊन, विद्युच्चमक दाखवत, तेजस्वी रूपाने कीर्ती मिळवतात. जेव्हा उशना दूरून वृषभाचे द्वार शोधते, तेव्हा आकाश घाबरत नाही. “हे देवहो, सुवर्णहस्त अश्वांनी युक्त होऊन, आमच्या यज्ञाच्या भोज्य वाटपासाठी या.” जेव्हा रथातील चित्तेदार, लाल नेत्याने ओढले जातात, तेव्हा हे तेजस्वी जलाचा वेध घेत जातात. शर्यणावत, आर्जीक आणि पस्त्यावत येथे, पुरुष आपल्या सैन्यासह पुढे गेले. “कधी तुम्ही, हे मारुत, पुकारणाऱ्या ऋषीकडे अशीच येणार, त्याला सोडून न जाता, कृपाळू गर्जनेसह?” “आता, प्रियजनांनो, तुम्ही इंद्राला कधी सोडले? तुमच्यापैकी कोण मैत्रीची इच्छा करतो?” “हे वज्रधारी मारुत, कण्व लोक सुवर्णचादरी असलेल्या अग्नीचे स्तवन करतात.” “हे बलाढ्य, यज्ञासाठी सज्ज असलेले, आम्हाला तेजस्वी घोड्यांसह, वाढणारे, अप्रतिम धन द्या.” पर्वतही फाटतात, गर्विष्ठांना नमवले जाते; पर्वतही वश होते. जे झपाट्याने पंखांनी आकाशात उडतात, ते आधाराला स्तुती करतात. अग्नी प्राचीन सूर्याप्रमाणे तेजाने जन्मतो; त्यांच्या किरणांनी सृष्टी व्यापली आहे. यानंतर, ऋषी अश्विनीकडूनही कृपा मागतात. “हे अश्विन, सर्व सहाय्य घेऊन या; सुवर्णचाक असलेले, अद्भुत अश्विन, सोमरस प्या.” “आता या, तेजस्वी रथावर, बलशाली, सुवर्णभूषित भुजांनी, गाढ विचारवंत अश्विन, या.” “मध्यमाकाशातून, नहुषाच्या मार्गाने, कण्वांनी तुमच्यासाठी यज्ञात दाबलेला मधुर सोमरस प्या.” “आकाशातून, मध्यमाकाशातून, या; येथे कण्वपुत्राने तुमच्यासाठी मधुर सोमरस दाबला आहे.” “आमच्या आर्त पुकार ऐकून, या सोमरस प्या; स्तुती वाढवा, गाढ विचारवंत अश्विन, 'स्वाहा'च्या गर्जनेसह.” “पूर्वीही, ऋषींनी तुम्हाला मदतीसाठी पुकारले; तसेच या, माझ्या या उत्तम स्तुतिपाठावर या.” “तेजस्वी स्वर्गातूनही, प्रकाशदाते अश्विन, विचारांनी, वत्सासारख्या शहाणपणाने, स्तुतीने, यज्ञाच्या वेळी बोलावलेले, आमच्याकडे या.” “इतर का थांबतात, अश्विन, आमच्या स्तुतिंवर? कण्वपुत्र, तुमचा ऋषी, वत्स, गाण्यांनी बळकट झाला आहे.” “तुम्हा दोघांना, प्रेरिताने येथे स्तुतीने मदतीसाठी बोलावले आहे; अजेय, वृत्रहंता, कृपा करा, आनंददाते.” “तुमचा रथ, वेगवान घोड्यांनी युक्त, एका कन्येने चढला, आणि तुम्ही विचारांनी सर्व कृत्यांसाठी पुढे गेला.” “येथून, अश्विन, हजार मार्गांनी जाणाऱ्या रथावर या; तुमचा वत्स, मधुरकंठ कवी, तुम्हाला बोलावतो.” “अत्यंत प्रिय, अनेक धनसंपत्तीचे, धनदाते अश्विन, कृपापूर्वक माझ्या स्तुतिकडे लक्ष द्या.” अशा प्रकारे, ऋषींच्या भक्तिभावाने, स्तुतिंनी आणि आवाहनांनी, देवता प्रसन्न होतात आणि आपल्या भक्तांना कृपा, आनंद, आणि संपत्ती देतात.