लोकांनी यज्ञासाठी कुशाचं आसन पसरलं की, ते तुझं स्मरण करतात, हे वृत्रहंता इंद्रा! कारण तुझ्या कृपेने त्यांना सामर्थ्य, विजय आणि बक्षिसं मिळतात. स्वर्ग आणि पृथ्वी, अगदी चाक आपल्या अक्षासारखी, तुझ्या मागे चालतात; प्रवाही सोमरस सुद्धा तुझ्या मागे धावतो. शर्यणावत या पवित्र स्थळी गोड सोमरसाने तृप्त हो, हे इंद्रा; विवस्वानाच्या स्मरणात आनंद मान. पराक्रमी वज्रधारी इंद्र, शक्तिशाली होऊन, आकाशात मोठ्या गर्जनेने गर्जला; तोच वृत्राचा संहार करणारा, सोमरसाचा मुख्य आस्वादक आहे. सर्वात प्रथम जन्मलेला ऋषी, आपल्या सामर्थ्याने स्वामी झाला; आणि इंद्र, तू धनाची आस धरतोस. तुझ्यासाठी आम्ही काढलेला सोमरस, विणलेल्या मण्यांसारखा, अर्पणासाठी सज्ज असतो; शंभर घोडे त्याला वाहून नेतात. ही प्राचीन, मधुर तुपाने समृद्ध कल्पना, कान्वांनी आपल्या स्तोत्रांनी वृद्धिंगत केली आहे. बलवानांच्या स्पर्धेत माणसाने इंद्राची निवड करावी; मदतीसाठी इंद्रालाच हाक मारावी. तुझे दोन घोडे, प्रियमेधाने आणि इतरांनी गौरवलेले, तुला सोमपानासाठी जवळ आणतात. मी, तिरिंदिर, शंभर, हजार आणि असंख्य बक्षिसं यदूंना दिली आहेत. तीनशे घोडे, हजार आणि दहा गायी पज्राला त्याच्या गीतासाठी दिल्या आहेत. ककुहाने चार जुवांची उंटे स्वर्गात उचलून, यदूंना कीर्तिसह दिल्या आहेत. जेव्हा ऋत्विकांनी त्रिष्टुभ छंदात मरुतांसाठी स्तोत्र म्हटलं, तेव्हा तुम्ही पर्वतांवर राज्य केलंत. हे तेजस्वी मरुतांनो, जेव्हा तुम्ही एकत्र निघता, पर्वत तुमच्यासमोर वाकतात. पोषण करणाऱ्या गायी, प्रिश्नीच्या कन्या, वाऱ्याबरोबर उठतात आणि समृद्धीचं दुग्ध ओततात. मरुत वृष्टी करतात, पर्वतांना कंप पाडतात; जेव्हा ते वाऱ्यांबरोबर संचार करतात. पर्वत तुमच्या आगमनासाठी बाजूला होतात, नद्या तुमच्या मार्गासाठी विभागतात—त्यांनी तुमच्या महत्तेला शरण जावं असंच वाटतं. आम्ही रात्रंदिवस तुमचं स्मरण करतो, प्रत्येक यज्ञात तुम्हाला बोलावतो. ते तेजस्वी मरुत, लालसर जलांनी युक्त, आपल्या रथांसह उठतात; पोषण करणाऱ्या गायी स्वर्गाच्या आसनावर असतात. आपल्या सामर्थ्याने ते सूर्याला मार्ग दाखवतात, प्रकाशकिरणांनी मार्ग उघडतात; आपल्या तेजाने ते स्थिर उभे राहतात. हे मरुतांनो, माझं हे स्तोत्र, ही प्रार्थना स्वीकारा; अर्पणाचा आनंद लुटणारे तुम्ही, माझ्या हाकेला प्रतिसाद द्या. प्रिश्नीच्या कन्यांनी वज्रधारीसाठी मधुरतेचे तीन स्त्रोत—कूप, खड्डा आणि प्रवाही झरा—दुधासारखे काढले. मरुतांनो, जेव्हा आम्ही तुम्हाला स्वर्गातून बोलावतो, कृपेनं आमच्याकडे या. कारण तुम्ही खरोखरच दानशूर रुद्र आहात, घरात अर्पणाचा आनंद उपभोगणारे आणि समजूतदार. हे मरुतांनो, स्वर्गातून आम्हाला समृद्ध, पोषण करणारे, आनंदाने प्रवाहित होणारे धन पाठवा. जेव्हा तुम्ही तेजस्वी, पर्वतांच्या मार्गावर वेगाने जाता, तेव्हा सोमरसाच्या रसात आनंद मानता. केवळ यासाठी सुद्धा, माणूस तुमचं कृपाप्रसाद मागतो, अपराजित स्तोत्रांनी. तुम्ही, तेजस्वी थेंबांसारखे, दोन विश्वांना पावसाने भरता, अखंड झरा सतत ओढता. तुम्ही आपल्या गर्जनांनी, रथांनी, वाऱ्यांबरोबर आणि गीतांनी—प्रिश्नीच्या कन्या—उठता. या सामर्थ्यानेच तुम्ही तुर्वशा आणि यदू यांना वाचवलंत, कान्वाला धन दिलंत; आम्हालाही तसंच धन लाभो. हे दानशूर मरुतांनो, तुमची ही पोषण करणारी दानं, तुपासारखी, कान्वांच्या स्तोत्रांनी वाढतात. आज तुम्ही कुठे आनंद मानता, यज्ञाच्या कुशावर बसणारे? कोणता ऋत्विक तुम्हाला पूजतो? यापूर्वी कधीही, स्तोत्रांनी आणि कुशावर बसून, तुम्ही सत्याचा समूह जागृत केला नव्हता. एकत्रितपणे महान जल, पृथ्वी, सूर्य आणि सांध्यांनी वज्र ठेवला. सांध्यांनी वृत्रावर चाल केली, न झुकणारे पर्वत पुढे आले, वीरशूराचा पराक्रम केला. त्रिताच्या पाठोपाठ चालत त्यांनी त्याची शक्ती व ज्ञान मिळवलं, वृत्रहंता इंद्राच्या विजयात सहभागी झाले. ते झळाळते, सुवर्णमुकुटधारी, वेगवान, हातात वज्र घेऊन तेजस्वी रूप दाखवतात. जेव्हा उशना दूरवरून त्या वृषभाचं उघडणं शोधतो, तेव्हा आकाशाला भीती वाटत नाही. देवतांनो, सोन्याच्या हस्तांचे घोडे घेऊन, आमच्या यज्ञसंपदेला या. जेव्हा रथातील चित्तरंग घोड्यांना लाल नेते चालवतो, तेव्हा तेजस्वी मरुत जलाला फाडत पुढे जातात. अशा प्रकारे, ऋषींच्या स्तोत्रांनी, यज्ञाच्या कुशावर, देवता, इंद्र आणि मरुतांचे गूढ, तेजस्वी, दानशूर कार्य प्रकट होते आणि मानवांचे जीवन समृद्ध करतात.