एकदा ऋषी आपल्या यज्ञस्थळी बसले होते आणि त्यांनी अश्विनीकडून कृपा मागितली. त्यांनी नम्रतेने प्रार्थना केली, “हे अश्विनी, तुम्हाला दक्ष आणि सतर्क हरिण प्रिय आहेत, किंवा बलशाली, संपन्न वृषभही आवडतो. आम्हाला पोषण आणि संपत्ती द्या.” मग त्यांनी त्यांना त्यांच्या अर्पणांची आठवण करून दिली, “हे अश्विनी, माझी ही नवी अर्पणे जाणून घ्या. जसे उदार चैदियाने शंभर उंट आणि दहा हजार गायी दिल्या, तसेच.” त्या चैदियाने मला दहा तेजस्वी राजे दिले, जे सोन्यासारखे झळाळत होते, आणि तरीही त्याची संपत्ती कमी झाली नाही. चैदियाच्या छायेखाली त्याचे लोक भरभराटले, आणि अनेकांनी त्याच्याभोवती गर्दी केली. ऋषी म्हणतात, “या मार्गावर माझ्यासोबत कोणी येऊ नये, कारण हे चैदिय लोक पुढे जात आहेत. दुसरा कुणी पुढे येईल, पण जो उदारपणे दान देतो, तोच खरा श्रेष्ठ.” त्यानंतर ऋषी इंद्राची स्तुती करतात, “इंद्र आपल्या सामर्थ्यामुळे महान आहे, जसा पर्जन्य पावसाने पृथ्वीला तृप्त करतो. वत्साच्या स्तुत्यांमुळे तो अधिक बलवान झाला.” “तुम्ही अमरत्वाच्या संततीचे पालन करता, जेव्हा अग्नि प्रकट होतो, आणि सत्याच्या वाहनावरून तुम्ही येता. कण्वांनी इंद्राची स्तुती करून त्याला यज्ञसंपन्न केला, आणि शस्त्र त्याचा बंधू ठरला. इंद्राच्या रोषापुढे सर्व लोक नतमस्तक होतात, जसे नद्या समुद्राकडे धावतात. त्याची शक्ती आणि तेज इतके प्रखर आहे की, त्याने आकाश आणि पृथ्वीला जणू चामड्याने झाकले.” इंद्राने आपल्या शतधार वज्राने विरोध करणाऱ्या वृत्राचा शिरच्छेद केला. आम्ही या तेजस्वी विचारांची स्तुती करतो, जे अग्नीच्या ज्वाळेसारखे प्रकाशमान आहेत. हे विचार जरी लपलेले असले, तरी आपल्या स्वभावाने ते उजळतात, कण्वांच्या सत्यधारेप्रमाणे. आपण इंद्राकडून गायी आणि घोड्यांनी समृद्ध असे धन मागूया, आणि प्राचीन ज्ञानासाठी स्तोत्र अर्पूया. ऋषी म्हणतात, “मी अमरत्वाचे ज्ञान माझ्या वडिलांकडून मिळवले आहे; मी सूर्याप्रमाणे जन्मलो. प्राचीन विचारांनी मी माझी गीते सजवतो, ज्या कण्वांनी इंद्राला बल दिले. जे ऋषी इंद्राची स्तुती करीत नाहीत किंवा करतात, मी त्याच्या सामर्थ्यात भर घालीन.” इंद्राच्या रोषाने त्याने वृत्राला, अडथळ्यांना नष्ट केले आणि पाणी समुद्राकडे सोडले. शुश्न नावाच्या शत्रूवरही त्याने वज्राने प्रहार केला; त्याचे सामर्थ्य प्रचंड आणि भीषण आहे. आकाश, पृथ्वी किंवा मध्यंतर कोणत्याही शक्तीने वज्रधारी इंद्राला रोखता येत नाही. कोणी इंद्राच्या महान जलप्रवाहांना विरोध केला, तर तो त्याला मार्गावरच नष्ट करतो. ज्याने ह्या दोन महान जगांना एकत्र पकडले, त्याला इंद्र अंधकारात लपवतो. शिस्तबद्ध भृगु आणि जे इंद्राची स्तुती करतात, त्यांच्याकडेही तो लक्ष देतो. इंद्राच्या कृपेने पांढऱ्या गायी लवकर तुप देतात; त्या अमृतरसाने परिपूर्ण असतात. जे सहज जन्म घेतात, त्यांनी गर्भाची निर्मिती केली, आणि सूर्याच्या मार्गाभोवती फिरतात. कण्वांनी स्तोत्रांनी आणि सोमरसाने इंद्राचे महत्त्व वाढवले. इंद्रासाठीच स्तुती आणि यज्ञ अर्पण केला जातो. “इंद्रा, आम्हाला गायींनी समृद्ध असे महान पोषण दे, संतती आणि वीर्यही दे.” नहुषाच्या काळातील घोड्याची छाया, जी सर्वांत प्रथम तेजस्वी झाली, तीही इंद्राचीच देणगी. इंद्राने जसा सूर्य दूरदृष्टीने सर्वत्र प्रकाश टाकतो, तशीच त्याने सुरक्षित जागा निर्माण केली. “इंद्रा, तुझ्या अपार शक्तीने जेव्हा तू लोकांवर विजय मिळवतोस, तुझे सामर्थ्य अनंत आणि महान असते. सर्व लोक अर्पणांसह, सोमरसासह, तुझ्या मदतीसाठी हाक देतात.” डोंगरांच्या दरीत आणि नद्यांच्या संगमावर, प्रज्ञेने प्रेरित असा ऋषी जन्मला. तिथून, शिखरावरून, तो ज्ञानी सागराकडे पाहतो, जिथून प्रवाही जल वाहते. प्राचीन बीजापासून, दिवसा प्रयत्न करणाऱ्या त्या एकाला, लोक प्रकाश पाहतात. कण्वांनी इंद्राच्या ज्ञानात भर घातली, सर्वांनी त्याचे पुरुषार्थ वाढवले. “इंद्रा, माझी ही उत्तम स्तुती स्वीकार, मला चांगली रक्षा कर, आणि माझे ज्ञान वाढव.” आम्ही, वज्रधारी, तुझ्या भक्तीत वाढलो आहोत; ऋषींनी आयुष्यासाठी स्तोत्रे रचली. कण्वांनी आपली तपश्चर्या जणू नद्या जसा प्रवाहित होतात तशी वाहिली, त्यांची प्रेरणा इंद्राकडे पोहोचते. इंद्रासाठी स्तुत्ये वाढली, जशा नद्या समुद्र भरतात; त्याचा कोप अमर आणि कालातीत आहे. “इंद्रा, दूरदूरून आपल्या दोन प्रिय घोड्यांवर ये, आणि हा सोमरस प्या.” अशा श्रद्धेने, भक्तीने आणि स्तुत्यांनी ऋषी इंद्र व अश्विन यांची प्रार्थना करतात, आणि त्यांच्या कृपेची अपेक्षा धरतात.