कण्व ऋषींच्या आश्रमात यज्ञ सुरू आहे. सर्व ऋत्विज, यजमान आणि स्तोत्रगायक अग्नीसमोर बसले आहेत. त्यांनी इंद्राची स्तुती करायला सुरुवात केली—“हे महाबलशाली इंद्र, तुझ्या प्रखर मैत्रीमध्ये आम्ही कधीही भीती बाळगू नये, न थकू नये. तु जे महान पराक्रम केलेस, जसे तुर्वश आणि यदुंसाठी केलेस, ते आम्हाला पाहू दे.” इंद्राचा गौरव गात, ते म्हणतात, “तो वृषभ आपल्या सामर्थ्याने पुढे धावतो, त्याची दानशूरता कधीही रागावणारी नाही. मधुर आणि समृद्ध गोमाता आमच्याकडे येतात; तूही ये, आमच्याकडे ये, आणि सोमरस प्या.” इंद्राचा मित्र तोच असतो, ज्याच्याकडे घोडे, रथ, सुंदर रूप आणि गोधन असते. तो नेहमीच बळाचे वाटेकरी असतो, सभेत तेजस्वीपणे, तरुणपणे प्रवेश करतो. “जसा एखादा जंगली प्राणी तहानलेला असतो आणि ताज्या पाण्याकडे धावतो, तसा तूही सोमरसाकडे ये, प्या. हे दानशूर इंद्र, रोज आनंदाने तू सर्वोच्च सामर्थ्य धारण करतोस.” अध्वर्यूंना आवाहन केले जाते—“सोमरस झरू द्या, कारण इंद्राला तहान लागली आहे; दोन बलवान घोडे जुंपले आहेत आणि वृत्राचा संहार करणारा इंद्र येथे आला आहे.” जेथे सोमरसाने इंद्र संतुष्ट होतो, तेथे उपासक स्वतःला महान समजतो. हेच तुझे योग्य अन्न आहे, नीट मिसळलेले—ये, ते झरू दे, प्या. “अध्वर्यूहो, इंद्रासाठी सोम पिळा, जो आपल्या रथावर उभा आहे; पिषण दगडावर दगडांचा आवाज घुमतो, आणि दानशूर यज्ञासाठी सोम झरतो.” रथाला जुंपलेले दोन बलवान, वेगवान घोडे इंद्राला लवकर आणतात; सात यज्ञसंख्या, यज्ञासाठी सजवलेल्या, तुला सोमपिळणी स्थळी घेऊन येवोत. पुढे, ऋषी म्हणतात, “आम्ही पुषणाला, भरपूर देणाऱ्याला, सोबतीसाठी निवडतो; म्हणून, हे शक्र, बारंवार आह्वान केलेल्या, आम्हाला ज्ञान दे, संपत्तीच्या मुक्तीसाठी कृपा कर.” “जसा कोणी धारदार वस्त्राला सुळावर धार लावतो, तसा आम्हाला धारदार कर; आम्हाला संपत्तीची मुक्ती दे. तुझ्यामुळे आम्ही ते प्रसिद्ध, तेजस्वी धन ओळखू, जे तू मर्त्यांना देतोस.” “हे पुषण, मी तुझ्या कृपेसाठी, तुझ्या स्तुतिसाठी तुझ्याकडे येतो. मी दुसऱ्याचा वैर शोधत नाही; म्हणून तुला स्तोत्र व गाण्यांनी वंदन करतो.” “हे तेजस्वी पुषण, गोमाता कदाचित चारण्यासाठी गेल्या आहेत, त्या नेहमी चिन्हांकित, अमर आहेत; तू आमचा रक्षक हो, कृपावंत हो, बलप्राप्तीसाठी सर्वात सामर्थ्यशाली हो.” “आम्हाला विपुल संपत्ती दे, शंभर घोडे, त्या वेगवान राजाच्या देणग्यांमध्ये; तुर्वशांमध्ये आम्ही त्याच्या कृपेत स्थान मिळवू.” “कण्व ऋषींच्या तेजस्वी स्तोत्रांनी, आम्ही साठ हजार गोधनांची कळप जिंकली; ऋषीने सैन्य मुक्त केले.” “माझ्या वेगासमोर झाडेसुद्धा तग धरू शकली नाहीत; ती तुटली, आणि माझ्या सामर्थ्याने गाई, घोडे विभागले गेले.” आता, दूरवरून, लाल कांतिवान, ओलसर तेजाने झळकणारा, सर्व जगाला आधार देणारा, आपले तेज पसरवतो. आश्विनीकुमारांची स्तुती केली जाते—“हे अद्भुत जोडगोळी, तुम्ही विस्तीर्ण सामर्थ्याच्या रथाला मनाने जुंपून, उषेच्या मागे जाता.” “घोड्यांची संपत्ती देणारे तुम्हा दोघांना, आमची स्तोत्रे जशी दूत वाणी आणतो, तशी पोहोचली आहेत.” “सहाय्यासाठी प्रिय, अत्यंत कृपावंत, विपुल संपत्तीचे स्वामी, कण्व ऋषी तुम्हा दोघांची स्तुती करतात.” “सर्वात बलवान, कीर्ती देणारे, सौंदर्याचे अधिपती, यजमानाच्या घरी या.” “यज्ञ करणाऱ्याला, दानशूराला, उत्तम ज्ञान आणि मार्गदर्शन द्या; तुपासह, दूधाचे प्रवाह ओता.” “घाईने आमच्या स्तोत्राकडे या, तुमच्या गरुडांसह, वेगवान घोड्यांसह; हे अश्विनीकुमार, घोड्यांवर या.” “ज्या रथाने तुम्ही स्वर्गातील तीन तेजस्वी क्षेत्र पार केले, त्या रथाने सर्व दिशा पार केल्या.” “आम्हालाही गोधनयुक्त संपत्ती, समृद्धी द्या, दिवस देणाऱ्यांनो; आमच्या प्रवासासाठी मार्ग खुला करा.” “आम्हाला, हे अश्विनीकुमार, गोधनयुक्त संपत्ती, बलवान पुरुष, तेजस्वी रथ, आणि घोड्यांसह समृद्धी द्या.” “सदैव वाढणारे, सौंदर्याचे स्वामी, अद्भुत अश्विनीकुमार, सोन्याच्या चाकांच्या रथात, मधुर सोम प्या.” “घोड्यांची संपत्ती देणारे, दानशूरांना, आमच्यासाठी व्यापक संरक्षण द्या, स्तुतिप्रिय अश्विनीकुमारांनो.” “जनतेच्या प्रार्थनांना जवळ या; लवकर या; दुसरीकडे वळू नका.” “या मधुर, आनंददायक सोमाचा, हे अश्विनीकुमार, तुम्ही दोघे प्या, रथाचे स्वामी, मधुर दानाचा आस्वाद घ्या.” “आम्हाला शंभरपट, हजारपट संपत्ती, सर्व लोकांना आधार देणारी समृद्धी द्या.” “विविध ठिकाणी, हे पुरुषांनो, ज्ञानी लोक तुम्हाला हाक मारतात; हे अश्विनीकुमार, स्तुती करणाऱ्यांसह या.” “जनता, कुशा पसरून, अर्पण घेऊन, अलंकारित होऊन, तुम्हाला आमंत्रण देतात, हे अश्विनीकुमार.” “आज, हे अद्भुत जोडगोळी, आमची ही उत्कृष्ट, अंतरंग स्तुती तुम्हापर्यंत पोहोचो; ती तुम्हासोबत असो.” “हे अश्विनीकुमार, मानवांमध्ये रथचालक, तुमच्यासाठी ठेवलेल्या मधुर पात्रातून प्या.” “त्याच्याने, घोडे देणाऱ्यांनो, आम्हाला गोधन, संतती, गाई यासाठी विपुल पोषण द्या.” “आकाशातून, वाहणाऱ्या नद्यांमधून, तुम्ही आम्हाला आशीर्वाद द्या; ते दारांतून ओता.” “कधी तुग्रपुत्र समुद्रावर निघून, तुम्ही त्याला सोडाल, किंवा कधी तुमचा रथ तुटेल?” “हे नासत्य अश्विनीकुमार, तुम्ही नेहमीच कण्व ऋषीला, दानशूराला, त्याच्या घरी, सातत्याने सहाय्य केले.” “त्या नवीन, अत्यंत मंगल सहाय्यांसह या, ज्यांनी मी तुम्हाला हाक मारतो, हे महाबलशाली, तुमची कृपा मागतो.” “जसे तुम्ही कण्व ऋषीचे, प्रिय आणि स्तुत्य, तसेच अत्रीचे आणि शिंजराचे रक्षण केले, हे अश्विनीकुमार.” अशा प्रकारे, त्या यज्ञस्थळी ऋषी आणि यजमानांनी इंद्र, पुषण आणि अश्विनीकुमार यांची मनोभावे स्तुती केली, त्यांच्याकडून बल, धन, संतती, संरक्षण आणि सदैव कृपा यांची याचना केली. त्यांच्या स्तोत्रांनी, यज्ञाच्या धुरात आणि सोमाच्या प्रवाहात, देवांना आमंत्रण दिले आणि देवांनीही आपल्या कृपेचा वर्षाव केला.