एकदा ऋषी आणि कण्वांनी आपल्या स्तोत्रांनी इंद्राची स्तुती केली. “हे दानशूर इंद्रा, आम्ही तुझ्या कृपेने समृद्ध व्हावे, अशी आमची इच्छा आहे. तू प्रसिद्धांसाठी, गौरवशाली, आमच्यासमोर प्रकट हो,” असे त्यांनी प्रार्थना केली. ते म्हणाले, “गायीच्या स्तोत्राचे महत्त्व कधीच दुर्लक्षित होऊ नये, आणि गायत्रीचे गीत जरी गायले गेले, तरी त्याचे महत्त्व लक्षात घेतले जावे.” ते पुढे म्हणाले, “हे इंद्रा, आमची शक्ती कमी होऊ देऊ नकोस, आमची दाने कुणीही हिरावून नेऊ नकोस. तू, शक्तींचा अधिपती, आम्हाला तुझ्या सामर्थ्याने बल दे.” आम्ही तुझे मित्र, तुझ्याकडे याचसाठी आलो आहोत, कण्व तुझी स्तुती करतात. “हे वज्रधारी, मूर्खांना कधीच काही लाभत नाही; केवळ तुझी स्तुतीच खरी ओळखली जाते. देवतांना सोम पिळणारा प्रिय असतो; आळशी व्यक्तीला ते इच्छित नाहीत, परिश्रमीकडेच ते उत्सुकतेने जातात.” “आता आम्हाला बक्षिसांसह प्रकट हो, आम्हाला वंचित करू नकोस, जसा एखादा बलवान युवक आपल्या समवयस्कांमध्ये उठून दिसतो. जो आज त्रास देतो, त्याने संध्याकाळी आम्हाला हानी पोहोचवू नये, जसा अवांछित जावई असतो.” “आम्ही या वीराच्या उदार कृपेची आणि त्याच्या त्रिकाळातील विचारांची जाणीव ठेवतो. कण्वासाठी, गायकासाठी, तू सोम ओत, कारण आम्हाला शंभरगुणी सहाय्य मिळवणाऱ्यापेक्षा मोठी शक्ती माहीत नाही.” “मोठ्यांसोबत, वीर आणि बलवान इंद्रासाठी सोम पिळा, अर्पण करा, आणि तो श्रेष्ठ इंद्र प्या. सहाय्यकांमध्ये सर्वाधिक आह्वानला जाणारा हा इंद्र गायकांना घोडे व संपत्ती, स्तुतिकर्त्यांना गायी देतो.” “एकामागून एक, हे सोमपिळणाऱ्यांनो, वीर, बलवान इंद्रासाठी मद्य सोम घेऊन जा. वृत्स्राचा संहार करणारा इंद्र येथे पिळलेला सोम प्या; तेव्हा शंभरगुणी सहाय्य मिळवणारा शत्रूला आपल्यापासून दूर ठेवतो.” “येथे, प्रार्थनेने जुंपलेल्या दोन पिंगट घोड्यांनी, प्रसिद्ध, मित्र, गीतांनी गौरवलेला, स्तोत्रप्रिय इंद्र येवो. मधुर सोमांसाठी, तेजस्वी सोमांसाठी, उजळ जबड्याचा, बलवान, मानवांमध्ये ऋषिसारखा, सामूहिक यज्ञात ये.” “हे इंद्रा, जे तुझी स्तुती करतात, ते तुझ्या दानशूरतेत आणि पुरुषार्थात वाढ करतात, करणारे तुझा गौरव वाढवतात. तुझे हे सर्व स्तोत्र आणि गीते, हे गीतप्रिय, तुझ्या सामर्थ्यात एकत्रित झाले आहेत.” “हा एकच, कर्मठ, वज्रधारी, हमखास बक्षिसे देतो. अनेकांनी आह्वान केलेला इंद्र उजव्या हाताने वृत्स्राचा संहार करतो, तो महान, सामर्थ्यशाली आहे. सर्व लोक, वृद्धत्वाने झुकलेलेही, ज्याच्यात निवास करतात, हे दानशूरा, ज्याच्यात सर्व नियम क्रमाने पालटतात, तोच तू.” “हा इंद्र, सर्वांना मागे टाकणारा, दानशूरांमध्ये बक्षिस देणारा, सर्व कर्मे पूर्ण करणारा आहे. तो दूरवरूनही गायी मिळवण्यासाठी रथ पाठवतो, तोच संपत्तीचा वाहक, नेहमीच तुम्हाला संपत्ती पोहोचवणारा.” “प्रेरित इंद्र घोड्यांचा दाता आहे, वीरांचा वृत्स्रसंहारक, खरा रक्षक आणि कार्यसंपन्न आहे. प्रिय अर्पणांनी, एकचित्ताने त्याची पूजा करा; जो सोमामुळे सत्य झाला आहे, न मुळमुळीत.” “कण्व गाथश्रवस या खऱ्या अधिपतीचे, कीर्तीच्या इच्छेने, विशाल कीर्ती मिळवणाऱ्याचे, बक्षिस जिंकणाऱ्याचे गाणे गातात. तो, मागितल्याशिवायही, आपल्याकडून गायी देतो, तो लोकांचा मित्र, बलवान; जे त्याच्यात इच्छा ठेवतात, त्यांना मिळते.” “हे दगडफोड्या, तू ज्ञानी काण्वाला, शुद्ध पाहुण्याला, मेंढ्यासारखा, पुढे नेलेस. हे विभिंदू, त्याला चाळीस हजार दे, आणि त्यापलीकडे आठ हजार अधिक दे.” “दूधाने पोसलेल्यांना युद्धाचा आनंद मिळू दे, त्यांना वंचित करू नकोस; आम्ही त्यासाठीच जन्मलो आहोत.” यानंतर ऋषींनी पुन्हा इंद्राला म्हणाले, “पिळलेल्या, उत्साहदायक सोमाचा आस्वाद घे, गायींनी समृद्ध अर्पणात रम, आमचा मित्र हो, आमच्या वृद्धीसाठी, तुझे विचार आम्हाला रक्षण करो.” “हे बक्षिस देणाऱ्या इंद्रा, आम्ही तुझ्या कृपेत असू दे; शत्रूसमोर आम्ही पडू नये; तू अद्भुत सहाय्याने आम्हाला रक्षण कर, तुझ्या दयेत आम्हाला घे.” “हे दूरदृष्टी इंद्रा, माझी ही गीते तुझ्यात वाढ करो; तेजस्वी, शुद्ध, ज्ञानी, त्यांनी तुझी स्तुती केली आहे. हा, हजार ऋषींच्या सामर्थ्याने महान, समुद्रासारखा विस्तारलेला आहे; त्याचे महात्म्य सत्य आहे, मी यज्ञात, प्रेरणादायी अधिपत्यात त्याचे सामर्थ्य गातो.” “फक्त इंद्रासाठी, देवांच्या लाभासाठी, यज्ञात, सभेत, वनवासी इंद्राला हाक मारतात; संपत्ती मिळवण्यासाठी इंद्राला पुकारतात.” “इंद्राने आपल्या महानतेने हे दोन जग व्यापले; आपल्या सामर्थ्याने सूर्य चमकवला; इंद्रात सर्व प्राणी समाविष्ट आहेत; इंद्रात पिळलेले सोम बलवान आहेत.” “प्राचीन पिणारे, आयुस, तुझी स्तुती करतात; ऋभू, एकत्रितपणे, गीत गातात; रुद्र प्राचीन इंद्राची स्तुती करतात.” “इंद्राने सोमाच्या उत्साहाने पुरुषार्थात, सामर्थ्यात वाढ केली आहे; आज आयुस त्याच्या महानतेची स्तुती करतात, जशी पूर्वी केली होती.” “माझ्या वीर्याच्या इच्छेसाठी, त्या प्राचीन अंतर्दृष्टीच्या पवित्र शक्तीसाठी मी तुझ्याकडे येतो, ज्या द्वारे तू भृगूंना संपत्ती दिलीस, भक्तांच्या कल्याणासाठी, ज्याने तू प्रस्कण्वाला सहाय्य केलेस.” “हे इंद्रा, तुझ्या पुरुषार्थाने, तू मोठ्या नद्या समुद्रात सोडून दिल्यास; तुझ्या महानतेत क्षय येत नाही, ज्याला पृथ्वीने कधीही जिंकले नाही.” अशा प्रकारे ऋषी आणि कण्वांनी इंद्राची स्तुती केली, त्याच्या सामर्थ्याची, दानशूरतेची, आणि भक्तांवरील कृपेची आठवण ठेवली. त्यांच्या स्तोत्रांनी, यज्ञांनी आणि प्रार्थनांनी इंद्राला पुन्हा पुन्हा आमंत्रित केले आणि त्याच्या कृपेची याचना केली.