एका वर्षाच्या काळात, जेव्हा आकाशातील पावसाचे पाणी सुकलेल्या तलावावर पडते, तेव्हा पाण्याविना सुकलेल्या बेडूक जमिनीवर एकत्र येतात, जणू काही गायी आपल्या वासरांसह गोठ्यात जमल्या आहेत. पावसाच्या आगमनाची तृष्णा आणि अपेक्षा घेऊन, बेडूक जणू पुत्र वडिलांना हाक देतो तसा, एकमेकांना बोलावतात आणि संवाद साधतात. पाणी ओसंडून वाहू लागले की, अजून समाधान मिळाले नसतानाच एक बेडूक दुसऱ्याला उत्सुकतेने धरतो. पावसात भिजलेला बेडूक, त्याचा चितळ रंगाचा साथीदार आणि हिरवा बेडूक, आपापल्या आवाजात एकत्र मिसळून गातात. एक बेडूक दुसऱ्याचा आवाज अनुकरण करतो, जणू शिष्य आपल्या गुरूकडून शिकतो; आणि त्यांच्या सर्व आवाजांमध्ये सुरांचा एक सुंदर संगम निर्माण होतो, पाण्यात ते गोड गातात. त्यांच्यात काही तपकिरी, काही काळे, काही चितळ, काही हिरवे आहेत; नाव एकच असले तरी विविधता आहे, पण सर्वत्र ते एकत्र आवाजात बोलतात. जणू सोमयज्ञात ब्राह्मण जण तलावाभोवती बोलतात, तसा वर्षभरानंतर, बेडूक पावसाच्या आगमनाची घोषणा करतात. ब्राह्मण, सोमपान करणारे, वर्षभर विधी पार पाडतात; यज्ञातील पुजारी अग्नीच्या उष्णतेने प्रकट होतात, काही लपून राहतात. त्यांनी दिव्य नियमांचे पालन केले, बारावा ऋतू विसरले नाही; वर्षभरानंतर पावसाच्या आगमनाने, उष्णतेने पीडितांना मुक्तता मिळते. तपकिरी, काळे, चितळ, हिरवे बेडूक आपापली संपत्ती देतात; ते गायीप्रमाणे शंभर-हजार दान देतात, आपले आयुष्य वाढवतात. पुढे, ऋषी देवांना हाक देतात—हे इंद्र आणि सोम, असुराचा नाश करा, त्याला दूर ढकलून, खाली फेकून द्या, हे बलवान देव, जे अंधार वाढवतात. आमचे ऐका, त्याला हाकलून द्या, त्याचा वध करा, त्याला गोठवा, हे अत्रीपुत्र. हे इंद्र आणि सोम, तुमचा रोष त्या दुष्टावर केंद्रित करा, जो वाईट बोलतो, ज्वालासारखा भस्म करणारा आहे; प्रार्थनेचा द्वेष करणाऱ्या, मांसभक्षक, भयानक डोळ्यांचा, दुष्ट, नियमभ्रष्ट, कपटीवर तुमचा द्वेष ठेवा. हे इंद्र आणि सोम, दुष्टांना खोल गर्तेत फेकून द्या, आधारहीन गडद ठिकाणी; त्यातील एकही पुन्हा उठू नये—तुमचा राग, तुमची शक्ती तिथे केंद्रित होवो. आकाशातील वज्र, पृथ्वीवरील विनाश, वाईट बोलणाऱ्यांसाठी खाली आणा; पर्वतांवरून दिव्य तेज उचला, ज्याने तुम्ही फुगलेल्या असुराचा नाश केला. आकाशातून दगड खाली आणा, अग्नीने तापलेल्या, दगड फोडणाऱ्या शस्त्रांनी; अमर, तीक्ष्ण शस्त्रांनी दुष्टांचा वध करा, त्यांना शांततेत पाठवा. माझी ही प्रार्थना तुमच्याभोवती सर्व बाजूंनी व्यापो, जणू वेगवान घोडा शर्यतीत; मी तुम्हाला यज्ञ म्हणून अर्पण करतो—राजांसारखे, आम्हाला ज्ञान द्या आणि स्तोत्रांना फल द्या. तुमच्या विजयशाली शस्त्रांनी, कपटी, असुर, विध्वंसकांचा नाश करा; दुष्टांना सोपा मार्ग मिळू नये, त्यांनी आम्हाला हानी पोहोचवू नये. जो मला वाईट नजरेने पाहतो, किंवा खोट्या शब्दांनी, जणू पाण्याला गाळणीने पकडतो—त्याला मागे टाका, हे इंद्र, त्याला मुक करा. जे वाईट बोलण्यात आनंद घेतात, किंवा चांगल्यांना आपल्या स्वभावाने भ्रष्ट करतात—सोम त्यांना नागाच्या तावडीत देईल किंवा विनाशाच्या कुशीत पडू देईल. जो आमच्या रसाला, पेयाला, अग्नी, किंवा आमच्या घोड्यांना, गायींना, लोकांना हानी करतो—शत्रू, चोर, लुटारू—तो नष्ट होवो, त्याचा देह आणि वंश संपो. तो शरीर आणि वंशाने दूर जावो; तीन पृथ्वीखाली फेकला जावो; त्याची कीर्ती कोमेजो, हे देव, जो दिवस-रात्री आम्हाला हानी करतो. ज्ञानी व्यक्तीसाठी, सत्य आणि असत्य यातील फरक स्पष्ट आहे; दोन शब्दांपैकी—सत्य आणि बलवान—सोम सत्याचे रक्षण करतो, असत्याचा नाश करतो. सोम निर्दोषांना, न्याय रक्षण करणाऱ्या योद्ध्यांना हानी करत नाही; तो असुरांचा, खोट्यांचा नाश करतो—दोघेही इंद्राच्या शक्तीखाली पराभूत होतात. जरी मी खोटा देव असलो, किंवा निरुपयोगी असलो, हे देव—तरीही, हे अग्नी, तू सर्व जन्मांचा जाणारा, आमच्यावर काय ठेवले आहेस? जे कपटी बोलतात, ते विनाशाशी जुळो. आज मी जादूगार असलो, किंवा मी कोणाला हानी केली असली, तर जो मला खोटे जादूगार म्हणतो, तो आपल्या साथीदारांपासून दहा पट दूर जावो. जो मला जादूगार म्हणतो, किंवा ‘मी शुद्ध आहे’ म्हणतो पण असुर आहे—इंद्र त्याला प्रचंड आघाताने फेकून द्या, सर्व प्राण्यांमध्ये सर्वात खालच्या स्थानी टाका. ती, जी रात्री कुत्र्याप्रमाणे फिरते, कपटात आपला रूप लपवते—ती अंतहीन गर्तेत फेकली जावो, दगड असुराला आघाताने ठार करो. उठा, हे मरुत, शत्रूंना विखुरवा, असुरांना पकडून ठेचून टाका; जे पक्ष्यांसारखे रात्री उडतात, किंवा जे शत्रू म्हणून यज्ञस्थळी आले आहेत. आकाशाचा दगड खाली आणा, हे इंद्र, हे सोमाने तीक्ष्ण केलेले; पूर्व, पश्चिम, खाली, वरून—असुरांना पर्वताने ठेचून टाका. हेच, कुत्र्याच्या जबड्याने, आक्रमण करतात; ते इंद्रावर हल्ला करायला उत्सुक आहेत, निर्दोषांना मारायला उत्सुक आहेत. हे शक्र, तू निंदकांवर शस्त्र तीक्ष्ण करतोस; आता जादूगारांवर वज्र सोड. इंद्र पराशरासाठी जादूगारांचा नाशकर्ता झाला, जे यज्ञातील आहुती ढवळतात आणि हाकलून देतात. शक्रने असुरांचा नाश केला, जशी कुऱ्हाड वन फाडते, जशी भांडे फुटते, तसा तो असुरांवर आघात करतो. घुबड-असुर, कर्कश-घुबड असुर, कुत्र्याच्या जबड्याचा असुर, कोकिळा-असुर; गरुड-असुर आणि गिधाड-असुर—त्यांचा पूर्ण नाश करा, आम्हाला रक्षण करा, हे इंद्र. असुर, जादूगार, वाईटात जुडलेले जोड, किंवा जणू कृमीसारखा—ते आम्हाला ताब्यात ठेवू नये. पृथ्वी पृथ्वीवरील हानीपासून, आकाश आणि मध्यप्रदेश वरच्या हानीपासून आमचे रक्षण करो. इंद्र, पुरुष जादूगार आणि कपटाने हानी करणारी स्त्री—त्यांचा नाश करा. मान वळवणारे, मूळ खाणारे असुर नष्ट होवो; सूर्य उगवताना त्यांनी तुला पाहू नये. पाहावे, सर्वत्र पाहावे, हे इंद्र आणि सोम, जागे राहा! असुरांवर विनाश फेकून द्या, जादूगारांवर वज्र फेकून द्या. मित्रांनो, दुसऱ्या गोष्टींचा उल्लेख करू नका, डगमगू नका. केवळ इंद्राचे, बलवानाचे, सोमाच्या द्रवणीत स्तुती करा; पुन्हा पुन्हा स्तोत्र गा. तो वृषभासारखा, निर्बंध, गायीप्रमाणे लोकांना सहन करणारा आहे; तो द्वेष दूर करणारा, एकत्र करणारा, दोन्ही बाजूंना जिंकणारा, महान आहे. जरी हे लोक विविध प्रकारे तुझी मदत मागतात, तरी आमची ही प्रार्थना, हे इंद्र, तुझ्यासाठी असो; आज ती तुझ्या सर्व वाढीस कारणीभूत होवो. ज्ञानी, उदार इंद्र सर्व लोकांपेक्षा श्रेष्ठ आहे; तो विविध रूपांनी आमच्याजवळ येवो, सर्वात जवळचे बक्षीस आम्हाला देवो. म्हणून, हे दगड फोडणाऱ्या, मी तुला मोठ्या किंमतीला देणार नाही; हजार, दहा हजार, शंभर, शेकडो दानासाठीही नाही, हे वज्रधारी. तू मला, माझ्या वडिलांना, माझ्या भावाला—जे तुझ्या कृपेचे लाभार्थी—उदारपणे दिले; आणि, हे धनदाता, माझ्या मातेला संपत्ती आणि कृपेसाठी आश्रय दिला. अशा प्रकारे, ऋग्वेदातील या स्तोत्रांमध्ये निसर्गातील बेडूक, पावसाचा उत्सव, असुरांचा नाश, आणि इंद्र-देवाची स्तुती यांचे सुंदर वर्णन आहे. देवांच्या कृपेने, दुष्टांचा नाश, सत्याचा विजय, आणि भक्तांचे रक्षण याची आम्हाला खात्री दिली आहे.