एकदा, एक भक्त आपल्या अंतःकरणातील प्रार्थना आणि श्रद्धेने देवांना वंदन करत होता. तो म्हणाला, “ज्यांचा जन्म होत आहे, ते मला रक्षण करो; वाहणाऱ्या नद्या मला रक्षण करो; अढळ पर्वत मला रक्षण करो; आणि देवांनी पूजित असलेले पितर मला रक्षण करो.” तो पुढे प्रार्थना करतो, “आम्ही नेहमी सद्बुद्धीने वागू; उगवता सूर्य आम्ही पाहू; म्हणूनच, खजिन्यांचा अधिपती, देवांचा प्रिय, आमच्याकडे आपल्या कृपेने येवो.” तो देवांना आळवतो, “इंद्र आमच्याकडे जवळून मदतीस येवो; नद्यांनी परिपूर्ण सरस्वती येवो; वनस्पतींना आनंद देणारा पर्जन्य येवो; आणि पिता समान, सहज आवाहन करता येणारा, प्रशंसित अग्नि येवो.” तो सगळ्या देवांना साद घालतो, “हे सर्व देवहो, या, माझ्या या आह्वानाकडे लक्ष द्या; या पवित्र कुशावर विराजमान व्हा. तुमच्यात जो देव तुपाने समृद्ध यज्ञाने पूजिला जातो, त्याच्याजवळ सर्वजण एकत्र जावोत.” तो देवपुत्रांना म्हणतो, “हे अमर देवपुत्रहो, आमच्या स्तोत्रांना ऐका, आणि आमच्यावर कृपा करा.” तो पुन्हा सर्व देवांना उद्देशून म्हणतो, “सत्याने बलवान झालेले सर्व देव, योग्य वेळी आमच्या आह्वानांना ऐकणारे, यथायोग्य हविर्दानाचा स्वीकार करो. इंद्र, मरुतांचा समुदाय, त्वष्टा, मित्र, अर्यमन्—हे सर्व आमच्या या अर्पणांचा स्वीकार करो.” तो अग्निला विनंती करतो, “हे अग्निदेव, होतार म्हणून, या यज्ञात देववंश जाणून कुशलतेने आमच्यासाठी यज्ञ पार पाड.” तो पुन्हा सगळ्या देवांना आळवतो, “माझ्या या आह्वानाकडे लक्ष द्या—मध्याकाशातील, स्वर्गातील जवळचे, ज्या ज्वाळायुक्त जिभा असलेल्या किंवा यज्ञास पात्र असलेल्या—या पवित्र कुशावर बसा आणि आनंद घ्या.” तो म्हणतो, “स्वर्ग आणि पृथ्वी, जलसंतती आणि सर्व पूज्य देव, माझ्या या स्तोत्राकडे लक्ष द्या. माझे शब्द विखुरले जाऊ नयेत; तुमच्या कृपेत आम्हाला पूर्णत्व लाभो.” तो देवांना प्रार्थना करतो, “जे मोठ्या सामर्थ्याचे, पृथ्वी वा आकाशात जन्मलेले, जलांच्या निवासात वसणारे—ते देव आम्हाला आयुष्य, प्रकाश आणि मोकळे मार्ग देवोत.” तो अग्नि आणि पर्जन्य यांना विनंती करतो, “या आह्वानात माझ्या प्रार्थनेला आधार द्या; सहज आवाहन करता येणारे आणि प्रशंसित व्हा. एकाने पोषण निर्माण करावे, दुसऱ्याने संतती; आम्हाला समृद्ध, जीवनदायी संपत्ती द्या.” तो म्हणतो, “पवित्र कुशावर अग्नि प्रज्वलित करून, मी स्तोत्राने आणि आदराने देवांना बोलावतो. या सभेत आज, हे पूज्य देवहो, अर्पणात आनंद घ्या.” यानंतर तो पूषणला उद्देशून म्हणतो, “हे मार्गांचा अधिपती, आम्ही तुला आपल्या विचाररथाला जिंकण्यासाठी, सारथीसारखा जोखतो. तू आम्हाला, परोपकारी आणि उदार असणारा, शूर आणि कुशल गृहस्वामीकडे ने.” तो पुढे पूषणला विनंती करतो, “हे दयाळू पूषण, जरी तो उदार नसेल, तरी त्याला दान करण्यास प्रवृत्त कर; कृपणाच्या मनाला उदारतेकडे वळव.” तो प्रार्थना करतो, “बल वाढविण्याचे मार्ग मोकळे कर, शत्रूंना दूर कर, त्यांचा पराभव कर; आमचे बलवान विचार यशस्वी होवोत.” तो म्हणतो, “हे ज्ञानी, आपल्या सामर्थ्याने कृपणांना गोंधळात टाक, मग त्यांना आमच्यासमोर झुकव.” तो पुन्हा म्हणतो, “हे पूषण, आपल्या सामर्थ्याने कृपणाला झोडप, त्याच्या हृदयातील प्रिय वस्तू शोध, आणि त्याला आमच्यासमोर झुकव.” तो प्रार्थना करतो, “जाऊन, कृपणांच्या हृदयात खळबळ निर्माण कर, त्यांना हलव, आणि मग त्यांना आमच्यासमोर झुकव.” नंतर तो म्हणतो, “हे तेजस्वी पूषण, तुझ्या अनुशासनाच्या अंकुशाने कृपणाच्या हृदयाला भेद, त्याला हलव.” तो पूषणच्या धन्यतेची प्रार्थना करतो, “तुझ्या पशुधन मिळवून देणाऱ्या अंकुशाचा आम्ही आश्रय घेतो; आम्हाला गायी, घोडे, संपत्ती, आणि पुरुषांमध्ये यश मिळो.” तो म्हणतो, “आम्हाला गायी मिळवण्याचे ज्ञान, घोड्यांचे सामर्थ्य, आणि समृद्धी मिळू दे.” पुढे तो म्हणतो, “हे पूषण, आम्हाला त्या ज्ञात्याजवळ ने, जो योग्य मार्ग दाखवतो आणि ठामपणे सांगतो, ‘हेच ते आहे.’” तो प्रार्थना करतो, “पूषणबरोबर आम्ही त्या गृहस्वामीकडे जावो, जो आदेश देतो आणि ठामपणे सांगतो, ‘हेच ते आहे.’” तो पूषणच्या सामर्थ्याचे वर्णन करतो, “पूषणचे चाक कधी तुटत नाही, त्याचा दांडा कधी सुटत नाही; त्याचा अंकुश कधी झिजत नाही.” तो म्हणतो, “जो त्याला अर्पण करतो, त्याच्यावर पूषण प्रसन्न होतो; तो पहिला संपत्ती मिळवतो.” तो प्रार्थना करतो, “पूषण आमच्या गायींना पाठपुरावा करो, आमच्या मार्गांचे रक्षण करो, आणि आम्हाला सामर्थ्य द्या.” तो म्हणतो, “हे पूषण, सोम पिळणाऱ्या उपासकासाठी आणि आमच्यासाठी, आमच्या गायींना पाठपुरावा कर.” तो पुढे प्रार्थना करतो, “कोणीही मार्गात चुकू नये, कोणीही इजा होऊ नये, कोणीही मागे राहू नये; मग तू आम्हाला सुरक्षिततेसह ये.” तो म्हणतो, “आम्ही पूषणाचा शोध घेतो, जो ऐकतो, जो मार्ग जाणतो, जो संपत्तीचा स्वामी आहे.” तो प्रार्थना करतो, “तुझ्या अधिपत्याखाली, पूषण, आम्ही कधीही चुकू नये; आम्ही येथे तुझे स्तोत्र गातो.” तो म्हणतो, “पूषणने आपला उजवा हात आमच्यावर दूरवरून ठेवावा; जे हरवले ते पुन्हा आम्हाला मिळू दे.” यानंतर तो विमुचोचे पुत्र आणि नपात आघृणि यांना बोलावतो, “या, आमच्याशी एकरूप व्हा; सत्याचा सारथी व्हा.” तो सर्वश्रेष्ठ सारथ्याचा शोध घेतो—जटा असलेला, धनवान, मित्र म्हणून. तो आघृणिलाच म्हणतो, “हे संपत्तीच्या प्रवाह, हे उदार, हे श्रीसंचय, आम्हाला संपत्ती मिळवून दे, ज्ञानींचे मित्र.” तो पूषणचे स्तवन करतो, “नवीन घोडे देणारा, तेजस्वी पूषण, तू स्तुत्य आहेस; सूर्याला प्रिय म्हणतात.” तो पुढे म्हणतो, “मी शोधणाऱ्या मातेला सांगितले, प्रियकर सूर्य आम्हाला ऐको; इंद्राचा भाऊ माझा मित्र आहे.” तो सांगतो, “रथचालक पूषणाला लोकांचा गौरव वाहणारे रथात बसवतात; त्यांनी त्या देवाला वाहून न्यावे.” अशा प्रकारे भक्त आपल्या अंतःकरणातील श्रद्धा, भक्ती आणि प्रार्थनेने सर्व देवांना, अग्नी, इंद्र, पूषण, सरस्वती, पर्जन्य, आणि इतरांना आळवतो, त्यांची कृपा, संपत्ती, रक्षण आणि मार्गदर्शन मागतो, आणि आपल्या जीवनात देवांचे सतत आशीर्वाद राहावेत, ही प्रार्थना करतो.