एकदा ऋषी आणि यज्ञकर्ते अत्यंत भक्तिभावाने इंद्राची प्रार्थना करू लागले. “त्या पूज्य इंद्राच्या कृपादृष्टीत आणि सुखी मनात आम्ही राहू दे,” असे त्यांनी मागितले. “तो उत्तम रक्षण करणारा आणि उदार दाता इंद्र आमच्यापासून, अगदी दूर असलेल्या द्वेषालाही दूर लोटो.” इंद्रासाठी स्तोत्रे, गीते, प्रार्थना आणि अर्पण वाहात येतात, जणू काही सर्व नद्या त्याच्याकडे एकवटतात. वज्रधारी इंद्र अनेक धनाच्या स्रोतांना एकत्र करतो, जसे सोमरसाच्या द्रवांचे थवे एकत्र होतात. पण इंद्राची महती कोण गाऊ शकेल? कोण त्याला संतुष्ट करू शकेल? ज्या क्षणी सर्वांचा संहार करणारा मघवान पुढे येतो, तेव्हा तो आपल्या शक्तीने एकामागून एक शत्रूंना जिंकतो आणि मागील गोष्टी पुढे आणतो. तो प्रचंड, भीषण, इतरांपेक्षा श्रेष्ठ असा आहे; स्वतःच्या सामर्थ्याने चालणारा आहे. राजा म्हणून इंद्र मानवांमध्ये वाढणाऱ्यांनाही आणि क्षीण होणाऱ्यांनाही उन्नत करतो. इंद्र जुन्या मैत्र्यांना मागे सोडून नव्या मित्रांच्या शोधात पुढे जातो. तो जुने मागे टाकतो, अनुभव न झालेले सोडून देतो आणि अनेक वर्षे ओलांडतो. इंद्र प्रत्येक रूपाचा समसमान भागीदार बनतो; प्रत्येक पाहणाऱ्यासाठी त्याचे वेगळे रूप असते. तो आपल्या असंख्य रूपांनी, शक्तीच्या साहाय्याने, दहा वेळा शंभर घोड्यांनी सज्ज होऊन फिरतो. इंद्र जेव्हा आपल्या निळ्या घोड्यांना रथाला जोखतो, तेव्हा तो येथे मोठ्या तेजाने झळकतो. त्वष्टृ, असे कोण आहे की जो त्याच्या शत्रूंच्या बाजूला सदैव तग धरू शकेल, मग तो बसलेला असो वा तेजस्वी असो? देवतांनो, आम्ही गोधनाच्या क्षेत्रात आलो आहोत; ही पृथ्वी विशाल आणि खुली झाली आहे. बृहस्पती, तू आम्हाला बक्षिसासाठी मार्गदर्शक हो; आणि इंद्र, गायकासाठी योग्य मार्ग जाण. दररोज, घरातील काळे शत्रू एकामागून एक नष्ट झाले. त्या बळवान वृषभाने वस्नय दासाला, आणि परिघात वर्चिन व शंबराला ठार केले. इंद्राने प्रस्तोका याला दहा रथ, दहा घोडे, दहा बक्षिसे दिली. दिवोदास आणि अतिथिग्व यांच्याकडून त्याने शंबराचे धन मिळवले. दिवोदासाकडून मला दहा घोडे, दहा रथ, दहा वस्त्रे आणि विपुल अन्न, तसेच दहा सुवर्णगाठी मिळाल्या. अथर्वणाने दहा आसनयुक्त रथ आणि शंभर गायी मिळवल्या. अश्वथाने पायूला हे दिले. सारंजयाने भरद्वाजांना महान आणि सर्वकाळ वाढणारे धन दिले. हे वनराजा, तू सबळ, आमचा मित्र, विजयाचा मार्गदर्शक आणि शूर हो. गायींनी बांधलेला अस, आणि तुझ्या उभ्या राहण्यातून आम्हाला विजय मिळू दे. स्वर्ग आणि पृथ्वी, झाडे आणि जल यांच्यातून एकत्रित झालेली शक्ती आहे. गायींनी वेढलेली जलाची ऊर्जा, इंद्राच्या वज्राला, रथाला, अर्पण म्हणून अर्पित करा. इंद्राचा वज्र हा मरुतांचा अग्रभाग आहे, मित्राचा गर्भ आहे, वरुणाचा नाभी आहे. हे देवा, हे अर्पण स्वीकार आणि आमच्या यज्ञासाठी रथ उचल. आपला श्वास पृथ्वी आणि आकाशाकडे वळव; तुझी उपस्थिती जगभर अनेक ठिकाणी जाणवू दे. हे डंका, इंद्र आणि देवांबरोबर, शत्रूंना दूर ढकल, त्यांना आणखी दूर कर. हे डंका, सामर्थ्य आणि शक्तीने घुम; वज्रासारखा वाज, संकटांचा नाश कर. हे डंका, अपयश दूर कर; तू इंद्राचा मुष्टी आहेस—दुष्टांवर कोसळ. उठ, हे डंका, या अपशकुनांना परत वळव; विजयाची चिन्हे देत घुम. आमचे रथचालक, वाऱ्यासारख्या वेगवान घोड्यांसह, एकत्र पुढे जाऊ देत; इंद्रा, आमचे वीर जिंकू दे. आम्ही यज्ञामागून यज्ञ, गाण्यामागून गाणे करून कौशल्यासाठी अग्नीचे स्तवन करतो. आम्ही अमर, जातवेद, आपला प्रिय मित्र, मित्रासारखा, याची महती गातो. बलपुत्र अग्नीला आम्ही अर्पणांसाठी पुन्हा पुन्हा बोलावू; तो आमचा रक्षक, वाढवणारा, आणि शरीराचा पालक असो. हे अग्नी, तू महान, नाश न होणारा, प्रखर आहेस; तुझ्या ज्वाळांनी तू उजळतोस. अखंड तेजाने प्रज्वलित हो, हे शुद्धा; तुझ्या शुभ दानांनी प्रखरतेने झळक. तू महान देवांची पूजा करतोस, विधी आणि सामर्थ्याने यज्ञ करतोस. त्यांना आमच्या मदतीसाठी जवळ आण, हे अग्नी; आम्हाला बळ दे आणि संपत्ती मिळवून दे. पाणी, दगड, आणि वनस्पती अग्नीला पोसतात—तो अमरत्वाचा गर्भ आहे. जो सामर्थ्याने प्रज्वलित केला जातो तो पृथ्वीवर, मानवांमध्ये जन्म घेतो. जो स्वर्ग आणि पृथ्वी दोन्ही प्रकाशाने भरतो, आकाशात धुरासह फिरतो—तो आपल्या लाटांनी अंधकार भेदतो, तो पिवळसर वृषभ काळ्यांमध्ये तेज दाखवतो. हे अग्नी, तुझ्या महान ज्वाळांनी, तुझ्या प्रखर तेजाने आम्हांवर प्रकाश टाक. भरद्वाजांनी प्रज्वलित केलेल्या, सर्वात लहान, तू आम्हांसाठी उजळ, प्रकाश दे, हे तेजस्वी. तू सर्व घरांचा स्वामी आहेस, हे अग्नी, सर्व लोकांमध्ये. शंभर संकटांपासून आम्हाला वाचव, हे सर्वात लहान; स्तुती करणाऱ्यांना आणि दान देणाऱ्यांना शंभर हिवाळे लाभू दे. हे अद्भुत सहाय्यक, धनदायक, आम्हाला अद्भुत देणग्यांनी प्रेरित कर. या संपत्तीचा तू रथचालक आहेस; आम्हाला समृद्धीकडे, सुरक्षित स्थळी ने. आमची मुले आणि वंशज तुझ्या निर्दोष, अचुक मार्गदर्शकांनी सुरक्षित ठेव. हे अग्नी, दैवी कोप आणि अधार्मिकांची अपराधे आमच्यापासून दूर ठेव. मित्रांनो, चला, भरपूर दूध देणाऱ्या गायीपाशी जा, नवीन गाण्याने; तिला मुक्त करा, तिला रोखू नका. ती कीर्ती जी तुम्ही, हे मरुतांनो, नेहमी तुमच्या गणाला देता, ती अमर कीर्ती, ती सामर्थ्यवान मरुतांची, ती उत्तम कृत्यांनी मिळणारी— ती भरद्वाजाला दोनपट लाभू दे; सर्वांना दूध देणारी गाय आणि सर्वांना पोसणारे अन्न मिळू दे. मी त्या इंद्राचे स्तवन करतो, जो वरुणासारखा युक्तिवान, आर्यमानासारखा कृपावान आणि दानशूर, विष्णूसारखा नेता आहे. मरुतांचा प्रचंड, गर्जणारा, पूषण अजिंक्य, अशी महान सेना शेकड्यांनी-हजारांनी लोकांसाठी एकत्र येवो. गुप्त धन सत्कर्म करणाऱ्यांपाशी प्रकट होवो; तो आम्हाला संपत्ती देवो. ये, पूषण, लवकर ये; माझी स्तुती ऐक, हे तेजस्वी. वैर करणारे लोक, हे श्रेष्ठा, आम्हाला हानी पोहोचवू नयेत. तू कावळ्यासारखा झाड फाडू नकोस, ना अपयश आणू नकोस, कारण तू संहारक नाहीस. सूर्य किंवा पक्ष्यांच्या मानेवरही इतके ओझे नसते. तुझे मैत्र कायम असू दे, जसे दृष्टी कधीच चुकत नाही; जसे भरलेले, अखंड भांडे तसाच तुझा स्नेह अखंड राहू दे. तू मर्त्यांपेक्षा श्रेष्ठ, देवांसमान तेजस्वी आहेस. पूषण, आमच्या लढायांत प्रकाशमान हो; जसे पूर्वी केलेस तसे, आता आम्हांला रक्षण कर. तुझे मंगल, सौम्य प्रेरणाच आम्हाला योग्य मार्गाने नेत राहोत; देवाची, मरुतांची, आणि प्रयत्नशील मर्त्याची कृपा आमच्यावर असो. क्षणातसुद्धा त्याची स्तुती आकाशाला पोहोचते, जसे सूर्य, देव, वर चढतो. मरुतांनी प्रचंड सामर्थ्य धारण केले आहे, पूजनीय नाव मिळवले, आणि वृत्स्राचा संहार करण्याची महान शक्ती प्राप्त केली. अशा रीतीने ऋषी, देव, आणि मानव यांच्या संगतीने इंद्र, अग्नी, मरुत, पूषण आणि अन्य देवतांची महती, कृपा, आणि विजयाचा अनुभव घेत राहिले.