एक काळ होता, जेव्हा देवता आणि माणसांचे जीवन एकमेकांमध्ये गुंतलेले होते. त्या काळात, मरुत्स, शक्तिमान आणि उदार, त्यांच्या अजेय सामर्थ्याने ओळखले जात होते. ते शत्रूच्या विरुद्ध तिर येऊन त्यांचे बाण सोडत होते, त्यांच्या शक्तीने सर्वत्र विजय मिळवत होते. याच काळात, ब्रह्मणस्पती, ज्याला सर्वश्रेष्ठ मानले जात होते, देवतेच्या उपस्थितीत प्रकट होण्याची प्रार्थना केली जात होती. त्याच्याबरोबर, इंद्र आणि मरुत्स यांची कृपा मिळवण्यासाठी माणसांनी त्यांना आमंत्रित केले. ज्याला धनाची आवश्यकता असते, तो एकटा ब्रह्मणस्पतीकडे येतो, कारण तोच शक्तीचा पुत्र आहे. ज्याने त्याला प्रार्थना केली, त्याला वीरत्व आणि चांगले घोडे मिळावे अशी इच्छा होती. ब्रह्मणस्पती आणि देवी 'सुखद भाषण' वर उभे राहून, देवता त्यांच्या यज्ञाला मार्गदर्शन करत होते. जे लोक भक्तिपूर्वक यज्ञ करतात, त्यांना संपत्ती आणि यश मिळते, आणि त्यांचे गुणगान केले जाते. ब्रह्मणस्पती आता स्तोत्र गात होता, ज्यामध्ये इंद्र, वरुण, मित्र, आर्यमन आणि इतर देवता त्यांच्या स्थानांना स्थिर करत होते. देवांच्या संमेलनात, त्या शुभ आणि निर्दोष स्तोत्राचे गाणे गाण्याची वेळ आली होती. मनुष्यांनी या भाषणाकडे लक्ष द्यावे, जेणेकरून सर्व इच्छित गोष्टी त्यांच्यावर येऊ शकतील. जो देवतेच्या प्रति समर्पित असतो, तोच त्याच्या कृपेचा लाभ घेतो. त्याला कोणतीही हानी होत नाही, कारण वरुण, मित्र आणि आर्यमन यांचे संरक्षण त्याच्यावर असते. हे देवता त्याला संकटांपासून वाचवतात, आणि तो सर्वत्र सुखी असतो. त्याच्या मार्गावर कोणताही अडथळा नसतो, कारण आदित्यांचा मार्ग सत्याच्या मागे असतो. हे सर्व लक्षात घेऊन, माणसांनी यज्ञाच्या सरळ मार्गावर चालावे, जेणेकरून त्यांची प्रार्थना देवता पर्यंत पोहोचेल. जो व्यक्ती कोणत्याही विरोधाशिवाय सर्व संपत्ती, संतती आणि आयुष्य प्राप्त करतो, तोच खरा भाग्यशाली असतो. पुशन, जो मुक्ततेचा पुत्र आहे, त्याला प्रार्थना करून, मार्ग साफ करण्याची विनंती केली जात होती. त्याला सांगितले जात होते की, कोणतीही वाईट शक्ती किंवा लुटारू आमच्या मार्गावर येऊ नये. पुशन, आपल्या उज्ज्वल अस्तित्वाने, आमच्या पूर्वजांना जागृत करत होता. त्याने आम्हाला समृद्धी, ज्ञान आणि चांगले मार्गदर्शन देण्याची प्रार्थना केली. रुद्र, जो सर्वश्रेष्ठ आणि उदार देवता आहे, त्याच्याकडेही प्रार्थना केली जात होती. रुद्र, जो गीत आणि ज्ञानाचा स्वामी आहे, त्याला सुख, प्रगती आणि समृद्धी देण्याची विनंती केली जात होती. सोमाला आमच्या जीवनात भरभराट आणण्यासाठी आमंत्रित केले जात होते, जेणेकरून आम्हाला शौर्य आणि महत्त्व मिळेल. अग्नि, जो प्रकाशमान आहे, त्याला आजच्या यज्ञात देवता आणण्यासाठी आमंत्रित केले जात होते. अग्नि, जो सर्व यज्ञांचा वाहक आहे, त्याला आमच्या यज्ञात सामील होण्याची विनंती केली जात होती. त्याच्या प्रकाशात, आम्हाला महत्त्व आणि यश मिळावे, अशी अपेक्षा होती. या सर्व प्रार्थनांमध्ये, देवता आणि मानव यांच्यातील संबंध अधिक दृढ होत होते, आणि यज्ञाच्या माध्यमातून जीवनातील सर्वोत्कृष्ट गोष्टी मिळवण्यासाठी प्रयत्न चालू होते.