जिथे अग्नी प्रज्वलित होतो, तिथे गोमाता आणि इतर पशु आपल्या पाणवठ्यांमध्ये उत्साहाने धावू लागतात; मनुष्यामध्ये, शूरवीर गृहस्थाचे घर समृद्ध होते, जणू काही कुणी ज्ञानी लाभ मिळवून देणारा आहे. हा अग्नीच तुमचा दैवी मार्गदर्शक आहे, रथाचा अधिपती, कल्याण आणि संपत्ती देणारा; समृद्धीसाठी, कल्याणासाठी, त्याच्या दानांची कीर्ती गात आम्ही या देवतेला आदराने वंदन करतो. हे अग्नी, तू सर्व देवतांसह, पिळून काढलेल्या सोमपानासाठी ये; देवांसोबत हा यज्ञ स्वीकारण्यासाठी ये. तू ज्याला खरे ज्ञान आहेस, धर्माचे पालन करत, यज्ञस्थळी ये, अग्नीसह, तुझ्या जिभेने सोमपान कर. हे प्रेरित अग्नी, प्रेरितांसह, उषःकालच्या वेळी पुढे जाणाऱ्यांसह, देवतांसोबत सोमपानासाठी ये. ही सोमरसाची धार, पात्रात पिळून काढलेली, मोजमाप न करता वाहते; ती इंद्र आणि वायूस प्रिय आहे. वायू, तू आनंदाने या सोमपानासाठी ये, अर्पण स्वीकार, पिळलेल्या सोमाचा आस्वाद घे, आणि बक्षीसासाठी ये. इंद्र आणि वायू, तुम्ही दोघेही या पिळलेल्या सोमपानाला योग्य आहात; दोघेही निर्मळ, आनंदाने बक्षीसासाठी या. इंद्र आणि वायूसाठी पिळलेले सोम, दह्यामध्ये मिसळून, नद्यांसारखे मैदानात वाहतात, बक्षीस शोधतात. अग्नी, सर्व देवतांसह, अश्विन आणि उषा यांच्यासोबत, अत्रिपुत्रांनी पिळलेल्या सोमाच्या यज्ञासाठी, स्पर्धेसाठी ये. मित्र आणि वरुण, सोम आणि विष्णू यांच्यासह, अग्नी, अत्रिपुत्रांनी पिळलेल्या सोमाच्या यज्ञासाठी ये. आदित्य, वसु, इंद्र आणि वायू यांच्यासह, अग्नी, अत्रिपुत्रांनी पिळलेल्या सोमाच्या यज्ञासाठी ये. भगा आणि अश्विन आम्हाला कल्याण देवोत; अहितापासून मुक्त असलेली देवी अदिती आम्हाला कल्याण देवो; बलवान पुषण आम्हाला कल्याण देवो; स्वर्ग आणि पृथ्वी उत्तम सल्ल्याने आम्हाला कल्याण देवोत. कल्याणासाठी, आपण वायूला बोलावू; सोम, जगाचा अधिपती, त्याला बोलावू; बृहस्पती, सर्व सैन्यांचा अधिपती, त्याला बोलावू; आदित्य आमच्यावर कल्याण बरसवोत. सर्व देवता आज आम्हाला कल्याण देवोत; अग्नी वैश्वानर, कल्याणकारी, आम्हाला कल्याण देवो; देवता आणि पितर आम्हाला कल्याण देवोत; रुद्र आमचे रक्षण करो. मित्र आणि वरुण आम्हाला कल्याण देवोत; मार्गाची उदार देवी आम्हाला कल्याण देवो; इंद्र आणि अग्नी आम्हाला कल्याण देवोत; अदिती, आम्हाला कल्याण देवो. आपण सूर्य आणि चंद्राप्रमाणे कल्याणाचा मार्ग चालू दे; जाणीव ठेवून, पुन्हा देत, पुन्हा एकत्र येऊ दे, अहितापासून दूर राहू दे. श्यावाश्वा, तू धाडसाने, स्तोत्रांनी, मरुतांसह, जे फसवणुकीविना अर्पणात आनंद मानतात व यज्ञाला योग्य आहेत, त्यांची स्तुती कर. ते स्थिर सामर्थ्याचे मित्र आहेत, धाडसी आहेत; त्यांच्या स्वतःच्या शक्तीने ते नेहमीच आपले रक्षण करतात. मरुत वेगवान आहेत, वाहणाऱ्या नद्यांसारखे, रात्रींनाही मागे टाकणारे; त्यांच्या महानतेचा शोध मी आकाश आणि पृथ्वीवर घेतो. मरुतांना धाडसाने स्तुती आणि यज्ञ अर्पण करूया; जे युगानुयुगे मर्त्यांचे अहितापासून रक्षण करतात. हे श्रेष्ठ, दानशूर पुरुष, अपराजेय सामर्थ्याचे, यज्ञ त्या मरुतांना, स्वर्गातील योग्यांना अर्पण करा. सुवर्णालंकारांनी, युद्धात, उच्च स्थानावर असलेल्यांनी आपली भाले सोडली; त्यांच्या मागे वीज चमकते, मरुत गर्जना करतात, प्रसूतिच्या वेदनेतील स्त्रियांप्रमाणे, सूर्य स्वतःच्या तेजाने आकाशात चमकतो. जे पृथ्वीवर बळकट झाले, जे विशाल मध्यप्रदेशात, नद्यांच्या संगमावर किंवा महान आकाशात निवास करतात. मरुतांची चमू, स्तुत्य, खरी शक्ती व तेज असलेली; तुमची तेजस्वी रथं स्वतःच्या सामर्थ्याने जुंपली आहेत. खरंच, परुष्णी नदीच्या काठी, लोकर घातलेले, शुद्ध मरुत राहतात; त्यांच्या रथांचे चाकं, आपल्या जोराने, पर्वत फोडतात. मुख्य मार्ग, उपमार्ग, आंतरमार्ग, बाजूचे मार्ग—या नावांनी माझ्यासाठी यज्ञ सर्वत्र पसरतो. मग पुरुषांची स्तुती होते, मग चमूची स्तुती होते; मग, पक्ष्यांच्या पंखांसारखी, त्यांची अद्भुत रूपे दिसतात. स्तोत्रांनी स्तुती करताना, कुब्हन्यांनी, उगमावरून वाहताना, नर्तकांसारखे दिसतात; त्यातील काही माता आहेत, काही तेजस्वी दिसतात. जे उच्च, तीक्ष्ण शस्त्रधारी, ज्ञानी आणि सर्जनशील आहेत—त्या मरुत चमूचे, ऋष्या, आनंददायी स्तोत्रांनी आपण पूजन करूया. हे ऋष्या, तू मरुत चमूकडे जा, जशी मित्रा स्त्रीला उदारपणे देतो; आकाशातून, सामर्थ्याने, विचारांनी स्तुत्य, ते दानासाठी येतात. आता, त्यांचा विचार करून, आपण देवांकडे, जणू निवासस्थानी, उदार, जागरूक, श्रेष्ठांसह, स्तुती व अलंकारांनी जाऊया. हे श्रेष्ठ, माझ्या नातलगांनी गायीचे वर्णन केले, ते पृश्नीला माता म्हणतात; मग, ज्ञानी लोक रुद्राला पित्याप्रमाणे, बलाढ्य म्हणून संबोधतात. सातजण, सात दाते, प्रत्येकी शंभर गायी देतात; यमुनेच्या काठी, प्रसिद्ध, खाली मी गोदान शुद्ध करतो, वर मी घोड्यांचे बक्षीस शुद्ध करतो. या मरुतांचा जन्म कोण जाणतो? प्राचीन काळी कोण त्यांना प्रिय होता? कोण त्यांना जुंपले? कोणाने त्यांच्या रथावर उभे असणाऱ्यांच्या कथा ऐकल्या? ते कुठे गेले हे कोण जाणतो? ते कुणासाठी वाहिले—सुदासासाठी, अर्पण व पर्जन्यासह? मला सांगितले आहे की, ते तेजाने झळाळत, आनंदाने आले आहेत; श्रेष्ठ, तरुण, निर्दोष पुरुष, त्यांना पाहून स्तुती करा. ते अलंकारधारी, कुऱ्हाडधारी, स्वप्रकाशी, माळा, सुवर्णालंकार व भाले घेतलेले; रथावर आणि मैदानावर तेजाने चमकतात. मरुतांचे रथ, मी आनंदाने ठेवले आहेत, नेहमी देणारे; पर्जन्याचे पाऊस आकाशात नद्यांसारखे वाहतात. उदार पुरुषांनी भक्तासाठी स्वर्गीय पात्र ओतले; ते पर्जन्याला मुक्त करतात, पावसाच्या धारा पृथ्वीवर पसरतात आणि मैदानावर वाहतात.