एका काळी, सर्वश्रेष्ठ आकाशातून, एक सरळ उडणारा शकुंत—तो गरुड—सुदूर प्रदेशातून सोमरस घेऊन आला. हा सोमरस, देवांना प्रिय आणि आनंददायक, अत्यंत उंच स्वर्गातून त्याने आपल्या बळावर घट्ट पकडून खाली आणला. या गरुडाने हजारो आणि दहा हजारो सोमरसाचे कलश एकत्र वाहून आणले. त्या वेळी एक ज्ञानी स्त्री, तिच्या प्रज्ञेने, शत्रूंना दूर हाकलून लावते; आणि सोमरसाच्या आनंदात, मूर्खही ज्ञानी होतात. मी सांगतो, मी अजून गर्भात असतानाच, देवांच्या सर्व जन्मांची मला जाणीव झाली. शंभर लोखंडी किल्ले मला रक्षण करत होते, तरीही त्या गरुडाने आपल्या वेगाने मला उचलून नेले. त्याने कधीच माझ्याशी वैरभाव बाळगला नाही; आपल्या सामर्थ्याने त्याने शत्रूंवर विजय मिळवला. त्या ज्ञानी स्त्रीने आपला निश्चय सोडला नाही, आणि उत्साही वारा वेगाने वाहू लागला. गरुड खाली उतरला तेव्हा घोड्यांनी हंबरडा फोडला; वारा त्या ज्ञानी स्त्रीला आकाशातून उचलून नेत होता, किंवा तिने स्वतःला मुक्त केले. त्याच वेळी, त्या गरुडाने धनुष्याची दोरी ताणून सोडली—त्याच्या मनात तीव्र एकाग्रता होती. वेगवान घोड्याच्या वेगाने, गरुडाने तुग्रपुत्र भुज्यूला विस्तृत प्रदेशातून सुरक्षितपणे नेले; त्या त्रिपंखी पक्ष्याच्या उड्डाणात, वेगवान मार्गावरून त्याने त्याला वाचवले. मग मगवानाने शुद्ध, शुभ्र सोमरस, दूध मिसळून, तेजस्वी पात्रात ओतला; ऋत्विजांसह, गोड पेय तयार झाले आणि वीर इंद्राने ते आपल्या आनंदासाठी पिण्यासाठी ठेवले. हे सोम्या, तुझ्या सहवासात, इंद्राने मनुंसाठी वाहणाऱ्या पाण्याचा मार्ग फोडला; त्याने सर्पाचा वध केला, सात नद्या सोडवल्या, आणि बंद मार्ग उघडले, जणू काही गुप्त दारे उघडली. तुझ्या सोबत, इंद्राने एकच प्रहार करून सूर्यचक्र खाली पाडले; आपल्या प्रचंड सामर्थ्याने त्याने महान मार्ग सुरू केला, सर्व अडथळे दूर केले. इंद्राने प्रहार केला, अग्नीने दहन केले, सोम्या, प्राचीन काळी, दस्यूंना दुपारच्या युद्धात; किल्ल्यांत आणि घरांत, प्रज्ञेने ते पुढे गेले, आणि पराक्रमी वीरांनी हजारो शत्रूंना पराभूत केले. सर्व बाजूंनी, इंद्रा, तू दस्यूंना पांगवलेस, दास लोकांना तुच्छ केलेस; तू शत्रूंना जिंकलेस, नष्ट केलेस, आणि आपल्या शस्त्रांनी कीर्ती मिळवलीस. म्हणून, उदार इंद्रा आणि सोम्या, तुम्ही विस्तीर्ण प्रदेश घोडे आणि गायींनी समृद्ध केला; बंद असलेले फोडले, पाण्याला मुक्त केले, आणि शेतं भरभराटली. इंद्रा, आम्ही तुझ्या स्तुतीने, तुझ्या घोड्यांसह, सोमरसाचा आनंद घेत, स्पर्धेसाठी ये. दूर असलास तरी, तू अनेक अर्पणांपर्यंत पोहोचतोस, हे खरे हितकारी, गाण्यांनी गौरवलेले. ज्ञानी पुरुष, यजमानांच्या बोलावणीने, यज्ञासाठी येतो; तो आपल्या घोड्यांवर विश्वास ठेवून, उत्साही वीरांसह आनंद घेतो. तो आपल्या कानांनी बक्षीसासाठी सजग राहो, प्रिय दिशेला आनंदित करतो; संपत्तीच्या मागणीसाठी आवाज उचलतो, पराक्रमी इंद्रा, मार्ग सुलभ व निर्भय करतो. जो गायकाकडे येईल, बोलावणी दुर्लक्षित करणार नाही, तो प्रेरिताच्या स्तुतीला प्रतिसाद देतो; आपल्या बाजूला वेगवान घोडे ठेवतो, वज्रधारी इंद्रा, शेकडो-हजारो. तुझ्या मदतीने, उदार इंद्रा, आम्ही प्रेरित, तुझे स्तुतिपाठक होऊ; विस्तीर्ण आकाशाच्या महान संपत्तीचा वाटा घेऊ, भरपूर, इच्छित धन मिळवू. इंद्रा, तुझ्यासारखा श्रेष्ठ किंवा मोठा कोणीच नाही, वृत्रहंता; तुझ्यासारखा कोणीच नाही. सर्व लोक एकत्रितपणे तुझ्याकडे वळतात, जणू चाकाच्या कडा मध्यभागी येतात; तू सर्वत्र महान म्हणून प्रसिद्ध आहेस. सर्व देवही, इंद्रा, तुझ्याशी स्पर्धा करतात, जेव्हा तू रात्र दिवसावर सरसावतोस. जेथे युद्धात कुत्सासाठी चक्र लढते, तेथे इंद्रा, तू सूर्य लपवून टाकतोस. जेथे संकटात असलेल्या देवांसाठी, तू एकट्याने सर्व शत्रूंच्या सैन्याचा पराभव केलास. जेथे, मर्त्याच्या—मारण्याचा इच्छुक असलेल्या—साठी, इंद्रा, आपल्या सामर्थ्याने सूर्याचा घोडा पुढे आणलास. वृत्रहंता, उदार, तुझ्यात इतका कोप का? येथे, राक्षसाची माता पडली आहे. हे वीरकृत्य, हे पुरुषार्थ, इंद्रा, तू केलेस: जेव्हा तू आकाशकन्येला—जिचा पराभव करणे कठीण—तीला पराभूत केलेस. ती आकाशकन्या, महान आणि गौरवशाली, इंद्रा, तुज्यामुळे नामोहरम झालीस. ती घाबरून, आपला चक्काचूर रथ सोडून पळाली, जेव्हा वृषभाने तिला प्रवाहावर झुकवले. तिचा रथ, चांगला चुरडलेला, विपाशा नदीच्या पाण्यात पडला; ती दूर किनाऱ्यावर पळाली. आणि इंद्रा, तुज्यामुळे, विभाल्य नदी फोडली गेली; पृथ्वीवर उभा राहून, तू तिच्या सभोवताल जादू केलीस. मग, तू आपल्या सामर्थ्याने शुष्णाच्या किल्ल्यावर आक्रमण केले, आणि त्याचे दुर्ग उद्ध्वस्त केलेस. आणि डोंगरावर राहणारा दास शंबर, इंद्रा, तू खाली पाडलास. आणि दास वर्चिन, शेकडो-हजारो, जणू पाच संमेलनांत, तू पराभूत केलेस. आणि तो अग्रीपुत्र, दूर फेकला गेलेला, इंद्रा, शतशक्ती, तू स्तोत्रांत स्वीकारलास. आणि ते तुर्वश व यदु, अजून न्हालेल्या, पराक्रमी इंद्रा, ओळखून, तू पार नेलेस. आणि ते आर्य, इंद्रा, तू सरयूच्या पलीकडे, दोन्ही तेजस्वी रथांवर, पुरात पराभूत केलेस. वृत्रहंता, तू त्या दोन—आंधळा व लंगडा—त्यांना सोडून दिलेस; आठव्याला तुझी कृपा नव्हती. शंभर दगडी किल्ले, इंद्रा, तू दिवोदास या उपासकासाठी फोडलेस. तू दासांना भीतीने झोपवलेस—एक हजार तीस—बलपूर्वक, आपल्या मायायुक्त शक्तीने. म्हणूनच, तू असा झालास, वृत्रहंता इंद्रा, धनाचा अधिपती, ज्याने हे सर्व विखुरले. आणि आता, जे काही वीरकृत्य तू आज करशील, इंद्रा, ते कोणीही कमी करू नये—हीच प्रार्थना.