एका पवित्र यज्ञमंडपात ऋषी, यजमान आणि स्तोत्रगायक एकत्र जमले होते. त्यांच्या समोर सोमरसाचा मधुर लाटा वाहत होती—तो वृषभांसाठी वृषभांनी नेलेला, वृषभांसारख्या ऋत्विकांनी व वृषभासमान दगडांनी पिळलेला सोम होता. सर्वत्र वृषभाविशिष्टता, कारण हा सोम वृषभस्वरूप इंद्रासाठी होता. इंद्राचे वज्र, रथ, त्याचे श्वेत अश्व—सर्व काही वृषभासारखे तेजस्वी. इंद्रच या उमाळ्याचा अधिपती, त्याला हा सोम अर्पण करून सर्वजण तृप्त व्हावेत अशी प्रार्थना सर्वत्र होती. सभा भरली, स्तोत्रगायकांनी स्तुतींच्या गजरात इंद्राला आमंत्रित केले. जसे कोणी नौका घेऊन सभा गाठतो तसे, त्यांनी आपल्या स्तोत्रांनी इंद्राला बोलावले. त्याच्या कृपेने त्यांच्या सर्व इच्छा पूर्ण व्हाव्यात, त्याच्या धनाचा लाभ त्यांना मिळावा, असे त्यांनी मागितले. प्राचीन काळातील संकटांतून, जसे गाय आपल्या वासराला चारण्याच्या इच्छेने सोडवते, तसे इंद्राने त्यांना तारावे, असा त्यांचा आग्रह होता. त्याच्या शतशक्तीने, त्यांच्या कुटुंबांसह, पूर्णत्वाकडे पोहोचण्याची प्रार्थना त्यांनी केली. इंद्राच्या उदार दानाची कामना सर्वांनी केली. त्याच्या स्तुतिपाठकांना विशेष बक्षीस मिळावे, त्याने आपला भाग त्यांच्याकडून मागे घेऊ नये, जेणेकरून ते सभेत महात्म्याने आणि शौर्याने बोलू शकतील. अंगिरस ऋषींनी इंद्राच्या प्राचीन सामर्थ्यांचे स्मरण करत नवे स्तोत्र गायलो. सोमाच्या उमाळ्यात इंद्राने बंदिस्त गोवंश मुक्त केले होते. पहिल्या पिळणीला, त्याने आपली शक्ती मोजली आणि महानता गाठली; युद्धात आपल्या शरीराचे रक्षण केले आणि आपल्या सामर्थ्याने आकाश मुक्त केले. आपल्या रथावर बसून, तांबड्या घोड्यांसह, त्याने जुने अडथळे दूर केले आणि सर्व सजीवांना स्वतंत्रपणे मार्गक्रमण करू दिले. त्या वेळी इंद्राने सर्व प्राण्यांवर प्रभुत्व मिळवले, त्याची शक्ती वाढली. अग्नीने आकाश आणि पृथ्वी यांच्यात प्रकाशाचा विस्तार केला, आणि तेजस्वी देवांनी प्रकाशाचे प्रदेश व्यापले. इंद्राच्या सामर्थ्याने प्राचीन पर्वत फोडले गेले, वाहत्या नद्यांना खाली उतरवले गेले, पृथ्वीला त्याच्या सर्व रूपांसह आधार दिला आणि आकाशाला त्याच्या प्रवाहांसह स्थिर केले. त्याच्या पित्याने दिलेल्या भुजांमुळे इंद्र जन्मतःच सर्व कार्यांसाठी समर्थ झाला. त्याच वज्राने पृथ्वीवरील शत्रूंना पराभूत केले आणि विजयाचा मार्ग उघडला. तो आपल्या पालकांप्रमाणे प्रिय असणारा, भाग्यदायक भाग देणारा, स्पष्ट बुद्धी देणारा, जवळ आणणारा, आणि हानीपासून वाचवणारा आहे. सर्वांनी इंद्राला पुन्हा पुन्हा मदतीसाठी बोलावले, त्याने त्यांना संपत्ती, बळ, आणि आपली अद्भुत कृपा द्यावी, असे मागितले. पुन्हा, त्याच्या उदार दानाची प्रार्थना करत, त्यांनी सभेत वीर्याने बोलू दे, असे मागितले. प्रत्येक सकाळी इंद्रासाठी नवा रथ तयार केला जातो—चार जुवां, तीन आसने, सात लगाम, दहा चाकांचे तेजस्वी, वेगवान रथ. पहिला, दुसरा, तिसरा अशा अनेक यज्ञांसाठी तोच पुरोहित आहे. एकजण दुसऱ्याचे संतती निर्माण करतो, दुसरा जन्म घेतो, आणि हा महान वृषभ इतरांसोबत एकत्र येतो. इंद्राच्या रथाला दोन, चार, सहा, आठ, दहा, वीस, तीस, चाळीस, पन्नास, साठ, सत्तर, ऐंशी, नव्वद, शंभर अशा कित्येक घोड्यांनी जोडलं जातं. शुनहोत्रांच्या यज्ञात त्याच्यासाठी सोम ओतला जातो, आणि त्याच्या आनंदासाठी तो बोलावला जातो. सर्वांनी त्याला नवनवीन स्तोत्रांनी आमंत्रित केले. त्यांच्या आणि इंद्राच्या मैत्रीत कधीच दुरावा येऊ नये, त्याच्या दानाची कन्या त्यांना सदैव लाभावी, आणि ते वाचण्यासाठी त्याच्या आश्रयाला पुन्हा पुन्हा पोहोचू शकावेत, अशी प्रार्थना केली. पुन्हा इंद्राच्या उदार दानाची प्रार्थना झाली—त्याने उपासकाला विशेष वर द्यावा, गायकांना धन मिळावे, भाग्य कधीच सुटू नये, आणि सभेत सर्वजण वीर्याने बोलू शकावेत. प्रेरणादायी, पिळलेल्या, वाहणाऱ्या सोमरसाच्या आनंदासाठी, ज्यात इंद्राने उच्च स्वर्गात आपले निवासस्थान स्थापन केले, आणि यज्ञमंत्रात रत असलेले पुरुष त्याची उपासना करतात. या मधुर पेयाने तृप्त होऊन, वज्रधारी इंद्राने जलांना झाकणाऱ्या सर्पाचा वध केला. नद्या पक्ष्यांप्रमाणे आपापल्या भगिनींकडे धावत गेल्या, त्यांच्या मार्गांना गती मिळाली. इंद्राने सर्पाचा वध करून नद्यांना सागराकडे वाहू दिले. त्याने सूर्याची निर्मिती केली, दिवस-रात्र घडवले, काळाची गती निश्चित केली. इंद्राने अनेक दानं मानवांना दिली, शत्रूंचा वध केला, आणि सूर्याच्या स्पर्धेत इतरांपेक्षा श्रेष्ठ ठरला. जो सोम पिळतो त्याला इंद्र सूर्य देतो, स्तोत्रगायन करणाऱ्यांचे संकट दूर करतो, आणि गुप्त असो वा प्रकट, संपत्ती देतो. त्याने शुष्ण आणि कुषव यांचा नाश केला; दिवोदासासाठी शंबराच्या नव्वद नगरी उद्ध्वस्त केल्या. सर्वांनी इंद्राची स्तुती केली, की आम्ही त्याच्या योग्यतेप्रमाणे त्याचे गुणगान करू, सातवा प्रवाह गाठू, आणि या शत्रुनाशक, दानशूर इंद्रासमोर वंदन करू. गृत्समदांनी आपली स्तोत्रे कुशल कारागिरांप्रमाणे इंद्रासाठी रचली; त्याच्या कृपेने त्यांना बळ, समृद्धी, आणि सौम्यता मिळो. पुन्हा एकदा, इंद्राच्या उदार दानाची प्रार्थना झाली—ते उपासकाला मिळो, गायकांना भाग्य मिळो, सभेत सर्वजण वीर्याने बोलू शकावेत. "इंद्रा, आम्ही तुझे सवंगडी आहोत, आम्हाला ओळख. आम्ही तुझ्यासाठी रथ आणतो, आम्ही तुझ्या संरक्षणाची आस धरतो," असे त्यांनी सांगितले. इंद्र आपल्या शक्तीने, साहाय्याने, लोकांचे रक्षण करतो; तो यजमानांचा रक्षक, शत्रूंपासून वाचवणारा आहे. युवक, आह्वान केल्यावर त्वरित येणारा, इंद्र मित्र व्हावा, पुरुषांचा कृपावंत रक्षक व्हावा, स्तोत्रगायक, संयमी, यज्ञकर्ता यांना जवळ आणणारा असावा. प्राचीन काळी ज्याच्यात बलवान आनंद पावले, त्या इंद्राचे त्यांनी गुणगान केले; तो नवा यज्ञ करणाऱ्याची धनाची इच्छा पूर्ण करतो. इंद्राने अंगिरसांच्या स्तोत्रांचे प्रेमाने स्वागत केले, स्तुतीसाठी उत्सुक होऊन, त्याने उषा आणि सूर्य चोरून आणले, प्राचीन गोष्टींना आपल्या सामर्थ्याने मोडले. इंद्र सर्व प्राण्यांत श्रेष्ठ, आत्मनिर्भर, गर्विष्ठ शत्रूंचा नाश करणारा आहे. वृत्राचा वध करणारा, कृष्णगर्भांचा नाश करणारा, दास लोकांना पांगवणारा, इंद्राने मनूसाठी विस्तृत प्रदेश निर्माण केले आणि उपासकांसाठी कल्याण आणले. त्याला देवांनी संपत्तीच्या स्पर्धेत बळ दिले; वज्रधारण करून, त्याने शत्रूंचा संहार केला आणि लोहकिल्ले फोडले. अशा रीतीने, सोमरसाच्या मधुर लाटांपासून, स्तोत्रांच्या गजरात, इंद्राच्या अद्वितीय पराक्रमांची, दानशूरतेची, आणि उपासकांवरील कृपेची ही कथा ऋषी, यजमान आणि स्तोत्रगायकांनी पुनःपुन्हा गात, सभेला तेज आणि आश्वासकता देत राहिली.