आदितीच्या पुत्रांनी ज्या मनुष्याला अखंड प्रकाश व दीर्घायुष्य दिले आहे, त्याच्या जीवनात सतत तेज असो, अशी प्रार्थना ऋषी करतात. वायूला वंदन करताना ते म्हणतात, “वारा आमच्यासाठी आरोग्यकारक, सुखदायी व आनंददायी होवो; तो आमचे जीवन पुढे नेत राहो.” वारा आमचा पिता आहे, भाऊ आहे, मित्र आहे—तो आम्हाला जीवनासाठी योग्य बनवो, अशी त्यांची आर्त विनंती आहे. वायूच्या घरात जे अमरत्वाचे धन आहे, त्यातील थोडे आम्हाला जीवनासाठी लाभो, अशी प्रार्थना ते करतात. यानंतर ऋषी अग्नीला उद्देशून म्हणतात, “मी माझे वचन अग्नीला अर्पण करतो, जो लोकांमध्ये श्रेष्ठ आहे; तो आम्हाला द्वेषाच्या पार नेवो.” जो दूरवर प्रज्वलित होतो, वाळवंटाच्या पलीकडेही चमकतो, तो आम्हाला द्वेषाच्या पार नेवो. जो आपल्या निर्मळ तेजाने दैत्यांचा संहार करतो, तो बलाढ्य अग्नी आम्हाला द्वेषाच्या पार नेवो. जो सर्व गोष्टी सूक्ष्मदृष्ट्या पाहतो, सर्व प्राण्यांना एकत्र पाहतो, तो आम्हाला द्वेषाच्या पार नेवो. जो तेजस्वी अग्नी, राज्याच्या पलीकडे जन्मलेला आहे, तो आम्हाला द्वेषाच्या पार नेवो. यानंतर ऋषी म्हणतात, “आता हा वेगवान अश्व जातवेदाला अर्पण करा; हे स्थान आमच्यासाठी लाभो.” ते जातवेदाला, जो ज्ञानी व उदार आहे, मोठ्या स्तुतीने गौरवितात. जातवेदाच्या त्या ज्योती, ज्या देवांना हविर्दान नेऊन पोहोचवतात, त्या आमच्या यज्ञाला प्रेरणा देवोत. पुढे ऋषी एक सुंदर दृश्य रंगवतात—एक चित्ताकर्षक गायी पुढे आली आहे, ती आपल्या आईसमोर बसली, वडिलांजवळ गेली आणि सूर्याच्या लालसेने तिने पावले टाकली. ती तेजस्वी लोकांत फिरते, श्वास घेते व सोडते; त्या महान वृषभाने आकाशाची घोषणा केली आहे. ती तीस ठिकाणी चमकते; वाणी वेगवानासाठी ठेवली आहे; उषःकालाच्या आगमनाने, दिवसांसह ती प्रकट होते. नंतर, सृष्टीच्या आरंभाची गाथा सांगितली जाते—ऋत व सत्य उष्णतेतून जन्मले; त्यातून रात्र निर्माण झाली, आणि रात्रीतून प्रवाही महासागर उत्पन्न झाला. त्या महासागरातून आणि प्रवाही समुद्रातून वर्षाचा जन्म झाला; ज्याने दिवस व रात्र विभागली, तो सर्व चल-अचलाचा अधिपती आहे. सृष्टीकर्त्याने पूर्वीप्रमाणे सूर्य व चंद्राची स्थापना केली; त्याने आकाश, पृथ्वी, मध्यप्रदेश आणि स्वर्ग यांची रचना केली. यानंतर, अग्नीला पुन्हा वंदन करून ऋषी म्हणतात, “हे तेजस्वी अग्नी, सभेत पूजित, प्रत्येक घरी प्रज्वलित होतोस; वेदीवर तुझ्या ज्वाळांनी आम्हाला सर्व संपत्ती मिळू दे.” मग ते सर्वांना एकत्रित होण्याचा, एकत्र चालण्याचा, एकत्र बोलण्याचा, आणि मन एकत्र समजून घेण्याचा उपदेश करतात—जसे पूर्वी देवांनी एकसंध हेतूने आपापला भाग पूजला. “तुमचा संकल्प एक असो, सभा एक असो, मन एक असो, जेणेकरून तुमचे विचार एकत्रित होतील; मी तुमचे अर्पण एकत्रित हेतू व सामूहिक आवाहनाने अर्पण करतो.” शेवटी ते म्हणतात, “तुमची भावना एक असो, हृदय एक असो; मन एक असो, जेणेकरून तुम्ही एकात्मतेने, सौहार्दाने राहू शकाल.” अशा प्रकारे, ऋषींच्या या प्रार्थना, स्तुती व उपदेशांमधून जीवन, सौहार्द, ऐक्य, आणि सृष्टीच्या गूढतेचे सुंदर दर्शन घडते.