एकदा ऋषी आणि यज्ञकर्ते, अग्निला साक्षी ठेवून, अत्यंत भक्तिभावाने प्रार्थना करतात: “हे अग्निदेव, आम्ही तुझ्याशी बोलतो आहोत. आमच्यावर कृपा कर, सौम्य आणि अनुकूल राहा. तू लोकांचा अधिपती आहेस, आमचा दाता आहेस—म्हणून आम्हाला संपत्ती दे.” ते पुढे देवांना आळवतात: “आर्यमा, भग, बृहस्पती—हे देवहो, आम्हाला वरदान द्या. उत्तम वाणी आणि दैवी संपत्ती आमच्यावर बरसा.” सोमराज, अग्नि, आदित्य, विष्णु, सूर्य, ब्रह्मण आणि बृहस्पती—सर्वांना स्तुतीपूर्वक आळवले जाते. इंद्र, वायु, बृहस्पती—सर्वांना उत्तम आवाहनाने बोलावले जाते, जेणेकरून सर्व लोक एकत्र राहावेत, एकमेकांशी सौम्य आणि एकजुटीत वागावेत. आर्यमा, बृहस्पती, इंद्र, वात, विष्णु, सरस्वती, सविता आणि वेगवान देव यांना संपत्ती द्यायला उद्युक्त केले जाते. अग्निदेव, तू आपल्या ज्वाळांसह आमच्या प्रार्थना आणि यज्ञ वाढव. दैवी सभेसाठी तूच आम्हाला संपत्ती देण्यास प्रवृत्त कर. एक भक्त अग्नीकडे येतो आणि म्हणतो, “हे अग्नि, सामर्थ्याच्या पुत्रा, तुझ्याशिवाय दुसरा आधार नाही. तुझ्या त्रैगुण्य, मंगलमय आश्रयात आम्ही सुरक्षित राहो, संकटे दूर राहो.” अग्नि, तू आपल्या पित्याच्या मूळापासून जन्मलेला, सर्व लोकांना शुद्ध करणारा, आपल्या सात बुद्धिमान सख्यांसह आम्हाला उत्तम विचार देतोस. अग्नि, तू वर किंवा खाली पसरायचे ठरवतोस; तू यज्ञमंडपाचा स्वामी आहेस. अगदी ओसाड भूमीलाही सुपीक करतोस; तुझी शक्ती आमच्यावर रागावू नये. तू उंचावरून खालच्या प्रदेशात जातोस, सैन्याप्रमाणे वेगळा हालचाल करतोस. तुझी ज्वाळा वाऱ्यासोबत पसरते, आणि तू न्हाव्यासारखा दाढी वाढवतोस. तुझ्या रेषा दिसतात, अनेक रथ एकाच मार्गाने जातात. अग्नि, तू आपली बाहू धुतोस, आणि पृथ्वी शोधतोस, वाकतोस, ताणतोस. “उठा, हे शक्तींनो, उठा, हे ज्वाळे, उठा, अग्निदेव, आनंदाने! वाढत जा, कधीही खाली जाऊ नकोस. आज सर्व वसु तुझ्यासोबत बसोत,” अशी प्रार्थना केली जाते. पुढे, जलांचा अवतार, समुद्राचा विसावा—अग्निला सांगितले जाते, “स्वतःसाठी दुसरा मार्ग तयार कर, त्या मार्गाने जा.” तुझ्या प्रवासात आणि परतीच्या मार्गावर, गवत फुलांनी भरू दे, कमळाच्या तलावांचा वास समुद्राच्या घरांसारखा असू दे. अत्रि ऋषी, अमर, आपल्या कार्यासाठी, प्रवासासाठी घोड्यासारखे, जेव्हा रथाचे अक्ष बदलतोस, तेव्हा तो पुन्हा नवीन करतोस. वेगवान घोडा, ज्याला वारेही गाठू शकत नाहीत, घट्ट गाठीसारखा, अत्रि सर्व क्षेत्रात जातो. “तिप्पट संरक्षण मिळवण्यासाठी प्रयत्न करा, तेजस्वी जनहो, ज्ञान मिळवा. मगच आमची स्तुती व्यर्थ ठरणार नाही.” अश्विनीकडून मिळणारे दैवी, उत्तम विचारांचे वरदान स्पष्ट आहे; जेव्हा ते आपल्याला मोठ्या आसनावर, सर्वांच्या घरात घेऊन जातात. अश्विनांनी भुज्यूला समुद्रापलीकडून, विस्तीर्ण पल्याडून वाचवले—नासत्यांनी आपल्या पंखांनी झपाट्याने येऊन हे कार्य केले. “तुमच्याकडे, उत्तम विचारांनी, शम्यूसारखे, सर्वज्ञानी, महान वरदान येवोत; सदैव पोषणाच्या प्रवाहाने आम्हाला पुरवा,” अशी प्रार्थना केली जाते. इंद्राच्या अदम्य शक्तीचे वर्णन होते—त्याची पराक्रम, कौशल्य, सर्वजिवंतपणा, आणि ज्ञानी सर्जकत्व. ऋभू, बलवान, उदारांसाठी, सरळ आणि उत्साही, आपल्या तेजस्वी बाणांसह झळकतो. गरुडासारखा, दूर उडणारा, पंखांनी युक्त, तो शंभर चाकांच्या मार्गावर नेतो. इंद्राचा सुंदर गरुड, पायदळाने आणलेला, लालसर, सोमरसाच्या मापाने, यामुळे प्राणशक्ती वाढते, जीवन जागृत होते, आपुलकी वाढते. इंद्र, सोमासह, देवांमध्येही महान शक्ती टिकवून ठेवतोस; इच्छेने प्राणशक्ती वाढवतोस, कुशलतेने आमच्यासाठी सोम पिळतोस. पुढे, एक स्त्री शक्तिशाली वनस्पती उपटते, जी प्रतिस्पर्धा करणाऱ्या पत्नीवर विजय मिळवते आणि पती प्राप्त करून देते. “हे वरदायी, देवांनी निवडलेली, भाग्यवती वनस्पती, माझ्या प्रतिस्पर्धिनीला दूर कर, पतीला फक्त माझ्यासाठी कर.” “मी श्रेष्ठ आहे, सर्वांमध्ये सर्वोच्च आहे; माझ्याखालील प्रतिस्पर्धिनी तिला नीचातच राहू दे. तिचे नाव मी घेत नाही, ती या लोकांत आनंदी होऊ नये; तिला दूर देशी पाठवू या. मी सहनशील आहे, तूही आहेस; आपण दोघे मिळून बलवान होऊन प्रतिस्पर्धिनीला हरवू. मी तुला प्रतिस्पर्धिनीपेक्षा वर ठेवले, तुला अधिक सामर्थ्य दिले; तुझा मन माझ्यामागे धावू नये, गाईसारखा किंवा पाण्यासारखा वाहू नये.” यानंतर, एक वन्य प्राणी किंवा गाईसारखी एक वन्य माता, तिच्या विचित्र वागणुकीचे वर्णन होते. ती जणू हरवते आहे, गावाचा पत्ता विचारत नाही, भयभीत असल्यासारखी वागते. कधी काजवा बैलाला हाका मारतो, कधी ती गवतावर चरते, कधी घरासारखी दिसते, कधी संध्याकाळी गाडीप्रमाणे फिरते. तो बैल गाईला हाका मारतो, काठीने ठोठावतो, जंगलात राहून ‘मी आवाज केला’ असे म्हणतो. वन्य प्राणी, इतर कोणी आला नाही तर, हानी करत नाही; गोड फळ खाऊन, पाहिजे तिथे विसावतो. सुगंधी, अन्नाने परिपूर्ण, नांगरलेली नसलेली, अशी ही पशूंची माता मी स्तुत केली. शेवटी, ऋषी म्हणतो, “हे इंद्र, तुझ्यावर माझा विश्वास आहे; तू वीर, जलांचे मार्ग उघडलेस, वृत्राचा वध केलास. तुझ्या सामर्थ्याने आकाश आणि पृथ्वी थरथरतात. तू अपूर्व शक्तीचा, कुशल, वृत्राचा नाश केलास. लोक तुला गायींसाठी स्पर्धेत निवडतात, प्रत्येक यज्ञात, अर्पणात तुझा स्मरण करतात.” अशा प्रकारे, ऋषी, यज्ञकर्ते आणि भक्त, अग्नि, इंद्र, अश्विन, ऋभू, वनस्पती, आणि वन्य माता या सर्व दैवी शक्तींना भक्तिभावाने आळवतात आणि त्यांची महती गातात.