एका दिवशी, ऋषीने अत्यंत भक्तिभावाने इंद्र आणि अग्नी यांना मधुर शब्दांनी आवाहन केले. जसे एखादा नौका नदीत वल्हवांनी सोडतो, तसेच देवतांना त्यांनी आवाहन केले, कारण हे देव आपल्याला संपत्ती आणि धन देतात. मग ऋषी विचारतो—देव कधीच उपास किंवा मृत्यू देत नाहीत; जो जेवतो, त्याच्याजवळ यमदूतही जात नाहीत. पण जो दान देत नाही, त्याच्याजवळ संपत्ती टिकत नाही, आणि जो वाटत नाही, त्याला कोणी साथ देत नाही. जो भुकेल्याला, तहानलेल्याला, किंवा गरजूंना अन्न देतो, त्याचे मन दृढ होते. तो नेहमी इतरांपेक्षा पुढे असतो आणि संकटातही त्याला साथ मिळते. ज्याच्या घरी भुकेल्याला अन्न मिळते, जो दुर्बल व उपाशी लोकांत फिरतो, तो खरा दानशूर असतो. तो अपरिचितांशीही मैत्री करतो. पण जो मित्राला, मदतीसाठी आलेल्याला काही देत नाही, तो खरा मित्र नाही. अशा माणसापासून दूर राहावे, त्याच्याकडे घर नसते; मृत्यूच्या क्षणीही, दान करणाऱ्याची आठवण येते. जो गरीब, उपाशी आहे, त्याला द्यावे; मोठ्या मार्गाकडे पाहावे, कारण संपत्ती एका हातातून दुसऱ्याकडे फिरत राहते, जसे रथाचे चाक फिरते. ज्याच्यात समज नाही, त्याला मिळालेले अन्न व्यर्थ ठरते—हे सत्य आहे, कारण तो स्वतःचा नाश करतो; तो मैत्री वाढवत नाही, सोबत्याला साथ देत नाही; जो एकटा खातो, तो पाप खातो. शेतकरी नांगर तयार करतो, शेत तयार करतो, मार्ग मोकळा करतो; वक्ता बोलू दे, पण दाता श्रेष्ठ आहे—जो देतो तो नेहमी न देणाऱ्यापेक्षा मोठा असतो. कधी एक पाय असलेला दोन पायवाल्यापेक्षा पुढे जातो; दोन पायवाला मागून तीन पायवाल्याला गाठतो; चार पायवाला दोन पायवाल्यास मंडळात गाठतो, आणि आपले स्थान घेतो. दोन हातही सारखे नसतात, दोन माताही सारखे दूध देत नाहीत; जुळ्यांची शक्तीही सारखी नसते, आणि नातेवाईक असूनही सर्वजण सारखे देत नाहीत. यानंतर, ऋषी अग्नीला आवाहन करतो—हे अग्नी, तू दुष्टांचा नाश करणारा, मनुष्यात तेजस्वी, आपल्या व्रताने पवित्र आहेस. तुझ्यासाठी तयार केलेल्या चमच्यांनी तूप अर्पण केले जाते, आणि तुझ्या आवाहनाने तू तेजाने उजळतोस. तुझ्या मुखावर तूप लावले जाते, तेव्हा तू मधुर व तेजस्वी दिसतोस. वाढत्या वयातही, तू देवांना अर्पण नेणारा म्हणून प्रज्वलित राहतोस, आणि मर्त्य तुझे आवाहन करतात. मर्त्य तुझी पूजा करतात, अमर, तूपाने, घराचा स्वामी म्हणून. तुझ्या अपराजित ज्वाळांनी, हे अग्नी, तू दुष्टांचा नाश कर; तू सत्याचा रक्षक म्हणून तेजस्वी रहा. तुझ्या मुखाने तू जादूटोण्यांना दूर कर, आणि विशाल निवासात उजळ राहा. तुझ्या स्तुतीने, तुझे आवाहन केले जाते, कारण तू मानवांत सर्वश्रेष्ठ यज्ञकर्ता आहेस. पुढे, ऋषीचे मन विचार करते—"मला गायी, घोडे मिळावेत, कदाचित मला सोमपान करता येईल." त्याचे विचार वाऱ्यासारखे हलतात, उत्तेजित होतात, आणि तो म्हणतो, "कदाचित हे सोमाचे प्रभाव आहे." त्याचे मन जणू घोड्यांनी वेगाने ओढलेल्या रथासारखे उडते, आणि विचार त्याच्याकडे परत येतात, जसे गाय आपल्या वासराकडे येते. तो आपल्या मनाने शहाणपणा शोधतो, जणू कारागीर आपल्या कार्याभोवती फिरतो. "पाच कुळीही मला थांबवू शकत नाहीत," तो म्हणतो, "दोन्ही जग किंवा दुसरे पंखही मला रोखू शकत नाहीत." तो आकाश व पृथ्वी दोन्हींपेक्षा मोठा असल्याचा अनुभव घेतो, "मी हवे तसे पृथ्वी इथे-तिथे ठेवू शकतो," असे वाटते. "मी पृथ्वी कोरडी करू शकतो, हलवू शकतो," तो म्हणतो, "माझे एक पंख आकाशात, दुसरे खाली आहे." तो स्वतःला महान, उंचावलेला, शक्तीने भरलेला अनुभवतो. "मी माझ्या घरी जातो, देवांसाठी अर्पण घेऊन," तो म्हणतो, "हे कदाचित सोमाचा प्रभाव आहे." यानंतर, ऋषी सांगतो—"हा सर्व प्राण्यांत श्रेष्ठ आहे, ज्याच्यापासून तेजस्वी, पराक्रमी योद्धा जन्मला. तो जन्मताच शत्रूंवर विजय मिळवतो, आणि सर्व शक्ती त्याच्यात आनंद मानतात." तो बलाढ्य होत जातो, शत्रूंना भीती देतो, रक्षण करतो, आणि सर्वजण त्याच्या सभेत नतमस्तक होतात. सर्वजण त्याचे ज्ञान निवडतात; या शक्ती पुन्हा पुन्हा प्रकट होतात. तो गोडांमध्ये गोड, आनंद मुक्त करतो, मधाने मधवाल्यांशी स्पर्धा करतो. ऋषी म्हणतात, "तू सर्व संपत्ती जिंकणारा, सर्व आनंदात विजयी आहेस. बलवान, धैर्यवान, शरीराने दृढ रहा; दुष्ट शक्ती तुझ्यावर विजय मिळवू नयेत." "तुझ्याबरोबर आम्ही युद्धात जिंकतो, अनेक युद्धकृती पाहतो. मी तुझ्या शस्त्रांना शब्दांनी प्रेरित करतो, तुझ्या शक्तींना प्रार्थनेने बळकट करतो." तो अनेक रूपांचा, बलवान, अजिंक्य, सहाय्यकांचा सहाय्यक आहे. त्याच्या सामर्थ्याने तो सात वर देतो, अनेक रूपे प्रकट करतो. "तू उच्च आणि नीच स्थान दिलेस, ज्याच्या छायेत आम्ही घरात राहतो. तू मातांना, गतीमानांना स्थापन केलेस, आणि अनेक वेगवान गोष्टी पुढे नेतोस." ऋषी ब्रहद्दिवाचा जन्मलेला, बुद्धिमान, तेजस्वी, इंद्राच्या स्तुतीसाठी हे स्तोत्र म्हणतात—तो प्रकाश देणारा, मोठ्या कुळाचा स्वामी, स्वतःचा अधिपती, सर्व दूरस्थ ठिकाणे उघडणारा, आणि आम्हाला संरक्षण देणारा आहे. अशा प्रकारे, ऋषींच्या वाणीने, दान, मैत्री, अग्नीचे तेज, सोमाचा प्रभाव, आणि इंद्राच्या सामर्थ्याचा गौरव केला जातो, आणि सर्व जगात सत्य, दया, आणि सामर्थ्याचा उत्सव साजरा होतो.