അശ്മന്വതീ രീയതേ സം രഭധ്വമുത്തിഷ്ഠത പ്ര തരതാ സഖായഃ । അത്രാ ജഹാമ യേ അസന്നശേവാഃ ശിവാന്വയമുത്തരേമാഭി വാജാന്
കല്ലുപോലെയുള്ളവൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു. കൂട്ടുകാരേ, ഒന്നിച്ചു ചേരൂ, എഴുന്നേറ്റു കടക്കൂ. സഹായിക്കാത്തവരെ ഇവിടെ വിട്ട്, ശുഭമായവരോടൊപ്പം വലിയ വിജയങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാം.
ത്വഷ്ടാ മായാ വേദപസാമപസ്തമോ ബിഭ്രത്പാത്രാ ദേവപാനാനി ശംതമാ । ശിശീതേ നൂനം പരശും സ്വായസം യേന വൃശ്ചാദേതശോ ബ്രഹ്മണസ്പതിഃ
ത്വഷ്ടാവ്, കലകളിലും ആഴത്തിലുള്ള അറിവിലും നിപുണനായവൻ, ദേവന്മാർക്കുള്ള പാനീയങ്ങൾ നിറച്ച പാത്രങ്ങൾ കൈവശം വഹിക്കുന്നു. അവൻ ഇരുമ്പ് കത്തിയുള്ള കുരുവാളി തീർത്തുറുക്കുന്നു, അതിനാൽ ബ്രഹ്മണസ്പതി എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നീക്കി മുന്നേറുന്നു.
സതോ നൂനം കവയഃ സം ശിശീത വാശീഭിര്യാഭിരമൃതായ തക്ഷഥ । വിദ്വാംസഃ പദാ ഗുഹ്യാനി കര്തന യേന ദേവാസോ അമൃതത്വമാനശുഃ
ജ്ഞാനികൾ ആ കുരുവാളികൾകൊണ്ട് ഒന്നിക്കുന്നു, അതിനാൽ നിങ്ങൾ അമൃതത്വം സൃഷ്ടിച്ചു. രഹസ്യമായ വഴികൾ അറിയുന്നവർ, അതിനാൽ ദേവന്മാർ മരണരഹിതരായി.
ഗര്ഭേ യോഷാമദധുര്വത്സമാസന്യപീച്യേന മനസോത ജിഹ്വയാ । സ വിശ്വാഹാ സുമനാ യോഗ്യാ അഭി സിഷാസനിര്വനതേ കാര ഇജ്ജിതിമ്
പശുവിന്റെ ഗർഭത്തിൽ കിടാവിനെ സൂക്ഷ്മമായ മനസ്സും നാവും ഉപയോഗിച്ച് അവർ വെച്ചു. സദാ മനോഹരനായവൻ, യുക്തമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലേക്കും എത്തുന്നു; വിജയത്തിനായി ശ്രമിക്കുന്ന ഗായകൻ അവനാണ്.
താം സു തേ കീര്തിം മഘവന്മഹിത്വാ യത്ത്വാ ഭീതേ രോദസീ അഹ്വയേതാമ് । പ്രാവോ ദേവാഁ ആതിരോ ദാസമോജഃ പ്രജായൈ ത്വസ്യൈ യദശിക്ഷ ഇന്ദ്ര
മഘവൻ, ഭൂമിയും ആകാശവും ഭയത്തോടെ നിന്നെ വിളിച്ചപ്പോഴുണ്ടായ അത്ഭുതകരമായ മഹത്വം തന്നെയാണ് നിന്റെ പ്രശസ്തി. നീ ദേവന്മാർക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു, ദാസന്മാരുടെ ശക്തിയെ അതിക്രമിച്ചു, അവന്റെ സന്തതിക്ക് സഹായം ചെയ്തപ്പോൾ, ഇന്ദ്രാ.
യദചരസ്തന്വാ വാവൃധാനോ ബലാനീന്ദ്ര പ്രബ്രുവാണോ ജനേഷു । മായേത്സാ തേ യാനി യുദ്ധാന്യാഹുര്നാദ്യ ശത്രും നനു പുരാ വിവിത്സേ
നീ ശരീരത്തിലും ശക്തിയിലും വളർന്നപ്പോൾ, ജനങ്ങളിൽ നിന്നു നിന്റെ ശക്തി പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, ആ യുദ്ധങ്ങൾ നിന്റെ മായകളാണെന്ന് ആരും പറയരുത്; ഇന്നത്തെ ശത്രു പഴയപോലെ പരീക്ഷിക്കാവുന്നതല്ല.
ക ഉ നു തേ മഹിമനഃ സമസ്യാസ്മത്പൂര്വ ഋഷയോഽന്തമാപുഃ । യന്മാതരം ച പിതരം ച സാകമജനയഥാസ്തന്വഃ സ്വായാഃ
നിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ അതിരിൽ ആരെങ്കിലും എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുണ്ടോ? നമ്മുടെ മുൻപുള്ള哪രെങ്കിലും, ഇന്ദ്രാ? നീ സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്ന് അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ഒരുമിച്ച് സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ.
ചത്വാരി തേ അസുര്യാണി നാമാദാഭ്യാനി മഹിഷസ്യ സന്തി । ത്വമങ്ഗ താനി വിശ്വാനി വിത്സേ യേഭിഃ കര്മാണി മഘവഞ്ചകര്ഥ
നിന്റെ ആധിപത്യത്തിന്റെ നാലു പേരുകൾ മഹിഷത്തിൽ കാണാം. മഘവൻ, നീ അവയെല്ലാം അറിയുന്നു, അവയാൽ നീ മഹത്തായ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്തു.
ത്വം വിശ്വാ ദധിഷേ കേവലാനി യാന്യാവിര്യാ ച ഗുഹാ വസൂനി । കാമമിന്മേ മഘവന്മാ വി താരീസ്ത്വമാജ്ഞാതാ ത്വമിന്ദ്രാസി ദാതാ
നീ കാണാവുന്നവയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവയും എല്ലാം കൈവശം വയ്ക്കുന്നു. മഘവൻ, എന്റെ ആഗ്രഹം നീ തടയരുത്. നീ അറിയുന്നവൻ, നീ ഇന്ദ്രൻ, നീ തന്നെയാണ് ദാനി.
യോ അദധാജ്ജ്യോതിഷി ജ്യോതിരന്തര്യോ അസൃജന്മധുനാ സം മധൂനി । അധ പ്രിയം ശൂഷമിന്ദ്രായ മന്മ ബ്രഹ്മകൃതോ ബൃഹദുക്ഥാദവാചി
ആളിൽ വെളിച്ചം വെളിച്ചത്തിൽ വെച്ചവൻ, തേൻകൊണ്ട് മധുരം സൃഷ്ടിച്ചവൻ—ഇപ്പോൾ, ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ പാടുന്ന ഈ വന്ദനം, ഈ മഹത്തായ വാക്കുകൾ ഞാൻ ഉച്ചരിക്കുന്നു.
ദൂരേ തന്നാമ ഗുഹ്യം പരാചൈര്യത്ത്വാ ഭീതേ അഹ്വയേതാം വയോധൈ । ഉദസ്തഭ്നാഃ പൃഥിവീം ദ്യാമഭീകേ ഭ്രാതുഃ പുത്രാന്മഘവന്തിത്വിഷാണഃ
ദൂരെയുള്ള ആ രഹസ്യമായ പേരാണ് ഭയപ്പെട്ടവർ നിന്നെ ശക്തിക്ക് വേണ്ടി വിളിച്ചത്. മഘവൻ, നീ ശക്തിയാൽ ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും ഉയർത്തി, നിന്റെ സഹോദരന്റെ പുത്രന്മാർ പ്രകാശത്തോടെ.
മഹത്തന്നാമ ഗുഹ്യം പുരുസ്പൃഗ്യേന ഭൂതം ജനയോ യേന ഭവ്യമ് । പ്രത്നം ജാതം ജ്യോതിര്യദസ്യ പ്രിയം പ്രിയാഃ സമവിശന്ത പഞ്ച
ആ മഹത്തായ രഹസ്യനാമം, അനേകം കലകളുള്ളവനേ, അതിനാൽ നീ ഭവിച്ചതും ഭാവിയതും സൃഷ്ടിച്ചു. അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുരാതനവുമായ വെളിച്ചം, പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ചുപേരും ചേർന്ന് അതിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ആ രോദസീ അപൃണാദോത മധ്യം പഞ്ച ദേവാഁ ഋതുശഃ സപ്തസപ്ത । ചതുസ്ത്രിംശതാ പുരുധാ വി ചഷ്ടേ സരൂപേണ ജ്യോതിഷാ വിവ്രതേന
അവൻ ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും നടുവിനെയും നിറച്ചു, അഞ്ചു ദേവന്മാർ ഓരോതവണ, ഏഴെഴു വീതം. നാല്പത്തിയൊന്നു രൂപങ്ങളാൽ, തന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, അവൻ എല്ലാം വ്യക്തമായി കാണുന്നു.
യദുഷ ഔച്ഛഃ പ്രഥമാ വിഭാനാമജനയോ യേന പുഷ്ടസ്യ പുഷ്ടമ് । യത്തേ ജാമിത്വമവരം പരസ്യാ മഹന്മഹത്യാ അസുരത്വമേകമ്
നീ ആദ്യം പ്രകാശം പകർന്നു, ആദ്യമായ പ്രകാശങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു, അതിനാൽ പോഷിതൻ കൂടുതൽ പോഷിതനായി. നിന്റെ ബന്ധം പരമാവധിക്ക് താഴെ, നിന്റെ മഹത്വം അതുല്യമായ ആധിപത്യമാണ്.
വിധും ദദ്രാണം സമനേ ബഹൂനാം യുവാനം സന്തം പലിതോ ജഗാര । ദേവസ്യ പശ്യ കാവ്യം മഹിത്വാദ്യാ മമാര സ ഹ്യഃ സമാന
വളരുന്ന ചന്ദ്രൻ, അനേകർക്കിടയിൽ വസിക്കുന്നവൻ, യുവാവായിട്ടും ചാരമുടിയോടെ ഉണരുന്നു. ദൈവിക കവിൻ്റെ മഹത്വം നോക്കൂ; ഇന്നലെ മരിച്ചവൻ ഇന്ന് വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.
ശാക്മനാ ശാകോ അരുണഃ സുപര്ണ ആ യോ മഹഃ ശൂരഃ സനാദനീളഃ । യച്ചികേത സത്യമിത്തന്ന മോഘം വസു സ്പാര്ഹമുത ജേതോത ദാതാ
ശക്തിയാൽ ശക്തനായവൻ, ചുവന്ന നിറമുള്ളവൻ, ഗരുഡൻ, മഹത്വമുള്ളവൻ, വീരൻ, പുരാതനൻ. അവൻ അറിയുന്നത് സത്യമാണ്, വ്യർത്ഥമല്ല; അവന്റെ സമ്പത്ത് മനോഹരമാണ്, ജയിക്കുന്നവനും ദാനിയും കൂടിയാണ്.
ഐഭിര്ദദേ വൃഷ്ണ്യാ പൌംസ്യാനി യേഭിരൌക്ഷദ്വൃത്രഹത്യായ വജ്രീ । യേ കര്മണഃ ക്രിയമാണസ്യ മഹ്ന ഋതേകര്മമുദജായന്ത ദേവാഃ
ഇവയാൽ അവൻ പുരുഷസത്ത്വം നൽകി, അതിനാൽ വജ്രധാരിയായവൻ വൃത്രനെ സംഹരിക്കാൻ മഴ പെയ്യിച്ചു. മഹത്തായ കര്മ്മം നടക്കുമ്പോൾ, അതിൽ നിന്നു ദേവന്മാർ ജനിച്ചു.
യുജാ കര്മാണി ജനയന്വിശ്വൌജാ അശസ്തിഹാ വിശ്വമനാസ്തുരാഷാട് । പീത്വീ സോമസ്യ ദിവ ആ വൃധാനഃ ശൂരോ നിര്യുധാധമദ്ദസ്യൂന്
യുക്തിയാൽ അവൻ പ്രവർത്തികൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, സർവ്വശക്തൻ, ദുഷ്ടരെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, എല്ലാം മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ, ഭരണാധികാരി. സോമം കുടിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ വളർന്ന്, വീരൻ ശത്രുക്കളെ പുറത്താക്കി കീഴടക്കി.
ഇദം ത ഏകം പര ഊ ത ഏകം തൃതീയേന ജ്യോതിഷാ സം വിശസ്വ । സംവേശനേ തന്വശ്ചാരുരേധി പ്രിയോ ദേവാനാം പരമേ ജനിത്രേ
ഇത് നിനക്ക് ഒന്നാണ്, അതും നിനക്ക് മറ്റൊന്നാണ്; മൂന്നാമത്തെ വെളിച്ചത്തിൽ എല്ലാം ഒന്നിപ്പിക്കൂ. കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ, നിന്റെ ശരീരങ്ങൾ സന്തോഷിക്കട്ടെ; ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയനായവൻ, പരമോന്നത ജനനസ്ഥാനത്ത്.
തനൂഷ്ടേ വാജിന്തന്വം നയന്തീ വാമമസ്മഭ്യം ധാതു ശര്മ തുഭ്യമ് । അഹ്രുതോ മഹോ ധരുണായ ദേവാന്ദിവീവ ജ്യോതിഃ സ്വമാ മിമീയാഃ
നിന്റെ ശക്തിയുള്ള രൂപം ഞങ്ങൾക്കു സന്തോഷവും രക്ഷയും നൽകട്ടെ. ദേവന്മാരേ, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശംപോലെ, നീ അക്ഷതമായി നിന്റെ സ്വന്തം പ്രകാശം മഹത്തായ ആധാരത്തിന് സൃഷ്ടിക്കട്ടെ.
വാജ്യസി വാജിനേനാ സുവേനീഃ സുവിത സ്തോമം സുവിതോ ദിവം ഗാഃ । സുവിതോ ധര്മ പ്രഥമാനു സത്യാ സുവിതോ ദേവാന്സുവിതോഽനു പത്മ
നിനക്ക് ശക്തിയുണ്ട്; അതുകൊണ്ട് നീ വലിയ വിജയങ്ങൾ നേടുന്നു. അതേ ശക്തിയാൽ നീ പ്രശംസയും സ്വർഗ്ഗവും നേടി. അതേ ശക്തിയാൽ നീ ആദിമ സത്യമാർഗ്ഗങ്ങൾ പിന്തുടർന്നു, ദേവന്മാരെയും പിന്തുടർന്നു, ഞങ്ങളും അതേ ശക്തിയാൽ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു.
മഹിമ്ന ഏഷാം പിതരശ്ചനേശിരേ ദേവാ ദേവേഷ്വദധുരപി ക്രതുമ് । സമവിവ്യചുരുത യാന്യത്വിഷുരൈഷാം തനൂഷു നി വിവിശുഃ പുനഃ
അവരുടെ മഹത്വം അവരുടെ പിതാക്കന്മാർക്കു പോലും തുല്യമായിരുന്നില്ല; ദേവന്മാർ ദൈവങ്ങളിൽ തന്നെ ജ്ഞാനം സ്ഥാപിച്ചു. അവർ എല്ലാം വിഭജിച്ചു, അവരുടെ ശക്തിയാൽ അതെല്ലാം വീണ്ടും അവരുടെ രൂപങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സഹോഭിര്വിശ്വം പരി ചക്രമൂ രജഃ പൂര്വാ ധാമാന്യമിതാ മിമാനാഃ । തനൂഷു വിശ്വാ ഭുവനാ നി യേമിരേ പ്രാസാരയന്ത പുരുധ പ്രജാ അനു
അവരുടെ ശക്തിയാൽ അവർ സർവ്വലോകം ചുറ്റി, അനന്തമായ പഴയ വാസസ്ഥലങ്ങൾ അളന്നു. എല്ലാ ജീവികളും അവരുടെ രൂപങ്ങളിൽ ചേർന്നു, അനേകം ജനങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചു.
ദ്വിധാ സൂനവോഽസുരം സ്വര്വിദമാസ്ഥാപയന്ത തൃതീയേന കര്മണാ । സ്വാം പ്രജാം പിതരഃ പിത്ര്യം സഹ ആവരേഷ്വദധുസ്തന്തുമാതതമ്
മക്കൾ സൂര്യനെ അറിയുന്ന അസുരനെ രണ്ടായി വിഭജിച്ചു, മൂന്നാമത്തെ പ്രവൃത്തിയാൽ അവനെ സ്ഥാപിച്ചു. പിതാക്കന്മാർ അവരുടെ ശക്തിയാൽ സ്വന്തം സന്തതിയും പാരമ്പര്യവും പിന്നത്തെ തലമുറകളിൽ സ്ഥാപിച്ചു.
നാവാ ന ക്ഷോദഃ പ്രദിശഃ പൃഥിവ്യാഃ സ്വസ്തിഭിരതി ദുര്ഗാണി വിശ്വാ । സ്വാം പ്രജാം ബൃഹദുക്ഥോ മഹിത്വാവരേഷ്വദധാദാ പരേഷു
കപ്പലുപോലും ഭൂമിയുടെ ദിശകളുപോലും, അനുഗ്രഹത്തോടെ അവൻ എല്ലാ കഷ്ടതകളും കടന്നു പോകുന്നു. വലിയ പ്രശംസയുള്ളവൻ തന്റെ മഹത്വത്തിൽ തന്റെ സന്തതിയെ മുൻപത്തെയും പിന്നത്തെവരുമായും ചേർത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.
മാ പ്ര ഗാമ പഥോ വയം മാ യജ്ഞാദിന്ദ്ര സോമിനഃ । മാന്ത സ്ഥുര്നോ അരാതയഃ
നാം വഴിതെറ്റാതിരിക്കുക, യജ്ഞത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകാതിരിക്കുക, ഇന്ദ്രനേ, സോമപാനനേ, ശത്രുക്കൾ നമ്മെ ജയിക്കാതിരിക്കുക.
യോ യജ്ഞസ്യ പ്രസാധനസ്തന്തുര്ദേവേഷ്വാതതഃ । തമാഹുതം നശീമഹി
ദേവന്മാരിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന യജ്ഞത്തിന്റെ ബന്ധമായ ആ നൂലിനെ, നന്നായി ആഹ്വാനിച്ചുകൊണ്ട്, നാം പ്രാപിക്കട്ടെ.
മനോ ന്വാ ഹുവാമഹേ നാരാശംസേന സോമേന । പിതൄണാം ച മന്മഭിഃ
ഇപ്പോൾ നാം മനസ്സിനെ വിളിക്കുന്നു, നാരാശംസന്റെയും സോമയുടെയും അനുഗ്രഹത്തോടും പിതാക്കന്മാരുടെ ചിന്തകളോടും കൂടി.
ആ ത ഏതു മനഃ പുനഃ ക്രത്വേ ദക്ഷായ ജീവസേ । ജ്യോക്ച സൂര്യം ദൃശേ
ആ മനസ്സ് വീണ്ടും ഇവിടെ വരിക, ദൃഢനിശ്ചയത്തിനും കഴിവിനും ജീവനും, സൂര്യനെ വ്യക്തമായി കാണാനും.
പുനര്നഃ പിതരോ മനോ ദദാതു ദൈവ്യോ ജനഃ । ജീവം വ്രാതം സചേമഹി
ദൈവസ്വഭാവമുള്ള പിതാക്കന്മാർ നമ്മുക്ക് വീണ്ടും മനസ്സു നൽകട്ടെ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുമായി നാം ഒന്നാകാൻ.