ദേവാനാം മാനേ പ്രഥമാ അതിഷ്ഠന്കൃന്തത്രാദേഷാമുപരാ ഉദായന് । ത്രയസ്തപന്തി പൃഥിവീമനൂപാ ദ്വാ ബൃബൂകം വഹതഃ പുരീഷമ്
ദേവന്മാരുടെ അളവിൽ ആദ്യം നിൽക്കുന്നത്; മുറിക്കുന്നവർ അവരുടെ മുകളിൽ ഉയർന്നു. മൂവർ ഭൂമിയെയും പയലിനെയും ചൂടാക്കുന്നു; രണ്ടുപേർ വായിൽ മല വഹിക്കുന്നു.
സാ തേ ജീവാതുരുത തസ്യ വിദ്ധി മാ സ്മൈതാദൃഗപ ഗൂഹഃ സമര്യേ । ആവിഃ സ്വഃ കൃണുതേ ഗൂഹതേ ബുസം സ പാദുരസ്യ നിര്ണിജോ ന മുച്യതേ
അവനാണ് നിന്റെ ജീവന് നല്കുന്നവന്; അതു നീ മനസ്സിലാക്കണം. യുദ്ധത്തില് അത്തരം ഒരാളില് നിന്നു ഒളിച്ചോടരുത്. അവന് സൂര്യനെ കാണിപ്പിക്കുന്നു, ഇരുട്ടിനെ മറയ്ക്കുന്നു; അവന് വെളിപ്പെട്ടാല് മോചനം ലഭിക്കാത്ത ബന്ധനത്തില് നിന്ന് വിടുതല് ലഭിക്കില്ല.
വിശ്വോ ഹ്യന്യോ അരിരാജഗാമ മമേദഹ ശ്വശുരോ നാ ജഗാമ । ജക്ഷീയാദ്ധാനാ ഉത സോമം പപീയാത്സ്വാശിതഃ പുനരസ്തം ജഗായാത്
മറ്റെല്ലാ ശത്രുക്കളും പോയി; എങ്കിലും എന്റെ മാമന് പോയില്ല. അവന് ഭക്ഷണം കഴിക്കട്ടെ, സോമം കുടിക്കട്ടെ; തൃപ്തനായി വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ.
സ രോരുവദ്വൃഷഭസ്തിഗ്മശൃങ്ഗോ വര്ഷ്മന്തസ്ഥൌ വരിമന്നാ പൃഥിവ്യാഃ । വിശ്വേഷ്വേനം വൃജനേഷു പാമി യോ മേ കുക്ഷീ സുതസോമഃ പൃണാതി
ആ ഗർജ്ജിക്കുന്ന കാള, മൂര്ച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളോടെ, മഴയില് നില്ക്കുന്നു, ഭൂമിയുടെ വഴി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാ കൂട്ടങ്ങളിലും, എന്റെ വയറു നിറയ്ക്കുന്നവനെ ഞാന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കട്ടെ.
അദ്രിണാ തേ മന്ദിന ഇന്ദ്ര തൂയാന്സുന്വന്തി സോമാന്പിബസി ത്വമേഷാമ് । പചന്തി തേ വൃഷഭാഁ അത്സി തേഷാം പൃക്ഷേണ യന്മഘവന്ഹൂയമാനഃ
നിന്റെ ഉല്ലാസം നല്കുന്ന സോമം, പാറകൊണ്ടു ചുരണ്ടുന്നു, ഇന്ദ്രാ, നീ അതു കുടിക്കുന്നു. കാളകള് നിനക്കായി പാചകം ചെയ്യുന്നു, നീ അവരുടേതു ഭക്ഷിക്കുന്നു, മഹാബലശാലിയായവനേ, വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമ്പോള്.
ഇദം സു മേ ജരിതരാ ചികിദ്ധി പ്രതീപം ശാപം നദ്യോ വഹന്തി । ലോപാശഃ സിംഹം പ്രത്യഞ്ചമത്സാഃ ക്രോഷ്ടാ വരാഹം നിരതക്ത കക്ഷാത്
ഗായകന്, ഇതു എനിക്ക് നന്നായി അറിയപ്പെടട്ടെ: നദികള് പ്രതിവശം ഒഴുകുന്ന ശാപം കൊണ്ടുപോകുന്നു. നായ്ക്കളെപ്പോലെ മൃഗങ്ങള് സിംഹത്തില് നിന്ന് പിന്മാറുന്നു, മീനുകള് മുങ്ങാനായില് നിന്ന്, നരി പന്നിയില് നിന്ന്, കുഴിയില് നിന്ന് പൊള്ളിപ്പോയത് പോലെ.
കഥാ ത ഏതദഹമാ ചികേതം ഗൃത്സസ്യ പാകസ്തവസോ മനീഷാമ് । ത്വം നോ വിദ്വാഁ ഋതുഥാ വി വോചോ യമര്ധം തേ മഘവന്ക്ഷേമ്യാ ധൂഃ
എങ്ങനെ ഞാന് ഗ്രിത്സന്റെ പാകമായ ജ്ഞാനം അറിഞ്ഞു? നീ അറിയുന്നവനായി, യുക്തസമയത്ത് ഞങ്ങളോട് പറയണം, മഹാദാനശീലനേ, നിനക്കായി ഞങ്ങള് ഏത് ഭാഗം സൂക്ഷിക്കണമെന്ന്.
ഏവാ ഹി മാം തവസം വര്ധയന്തി ദിവശ്ചിന്മേ ബൃഹത ഉത്തരാ ധൂഃ । പുരൂ സഹസ്രാ നി ശിശാമി സാകമശത്രും ഹി മാ ജനിതാ ജജാന
ഇങ്ങനെ തന്നെ, ആകാശത്തിലെ മഹത്തായവര് പോലും എന്റെ ശക്തി വര്ധിപ്പിക്കുന്നു. അനേകം ആയിരങ്ങള് ഒരുമിച്ച് ഞാന് കീഴടക്കുന്നു; എന്റെ ജനകന് എന്നെ ജയിക്കാനാവാത്തവനായി സൃഷ്ടിച്ചു.
ഏവാ ഹി മാം തവസം ജജ്ഞുരുഗ്രം കര്മന്കര്മന്വൃഷണമിന്ദ്ര ദേവാഃ । വധീം വൃത്രം വജ്രേണ മന്ദസാനോഽപ വ്രജം മഹിനാ ദാശുഷേ വമ്
ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ദേവന്മാര് എന്നെ ശക്തനാക്കിയത്, ഇന്ദ്രാ, ശക്തിയിലും വീര്യത്തിലും. ഞാന് വജ്രംകൊണ്ട് വൃത്രനെ കൊല്ലുകയും, സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ ശക്തിയില് ഭക്തന്ക്കായി ഗോശാല തുറക്കുകയും ചെയ്തു.
ദേവാസ ആയന്പരശൂഁരബിഭ്രന്വനാ വൃശ്ചന്തോ അഭി വിഡ്ഭിരായന് । നി സുദ്ര്വം ദധതോ വക്ഷണാസു യത്രാ കൃപീടമനു തദ്ദഹന്തി
ദേവന്മാര് കത്തികള് കൈവശമാക്കി, കാടു വെട്ടി, ആയുധങ്ങളുമായി സമീപിച്ചു. അവര് ഉറപ്പുള്ളതിനെ ഹൃദയത്തില് വെച്ചു, അവിടെ, ചുണ്ടുപിടിച്ചുപിടിച്ച്, അതു ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
ശശഃ ക്ഷുരം പ്രത്യഞ്ചം ജഗാരാദ്രിം ലോഗേന വ്യഭേദമാരാത് । ബൃഹന്തം ചിദൃഹതേ രന്ധയാനി വയദ്വത്സോ വൃഷഭം ശൂശുവാനഃ
മൂഷികം വെട്ടിക്കത്തിയെ മൂര്ച്ചയാക്കി, തിരിച്ച് പിടിച്ചു; തന്റെ കാല് കൊണ്ട് ദൂരത്ത് നിന്ന് പാറ പൊട്ടിച്ചു. വലിയവനെയും, പരുക്കേറ്റവനെയും, ഞാന് തുളച്ചു, കിടാവു കാളയെ നക്കുന്നതുപോലെ.
സുപര്ണ ഇത്ഥാ നഖമാ സിഷായാവരുദ്ധഃ പരിപദം ന സിംഹഃ । നിരുദ്ധശ്ചിന്മഹിഷസ്തര്ഷ്യാവാന്ഗോധാ തസ്മാ അയഥം കര്ഷദേതത്
പാറക്കിളി തന്റെ നഖം മൂര്ച്ചയാക്കി, സിംഹം പാതയില് തടയപ്പെട്ടതുപോലെ. മഹിഷി തടയപ്പെട്ടിട്ടും ഓടാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ഉരഗം ഇതു വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത്.
തേഭ്യോ ഗോധാ അയഥം കര്ഷദേതദ്യേ ബ്രഹ്മണഃ പ്രതിപീയന്ത്യന്നൈഃ । സിമ ഉക്ഷ്ണോഽവസൃഷ്ടാഁ അദന്തി സ്വയം ബലാനി തന്വഃ ശൃണാനാഃ
അവരില് നിന്നാണ് ഉരഗം ഇതു വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത്—വേദവാക്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവര് നിന്നു. കാളകളില് നിന്ന് വിട്ടുവിട്ട കിടാവുകളും തങ്ങളുടേതായ ശക്തിയില് തന്നെ വളരുന്നു.
ഏതേ ശമീഭിഃ സുശമീ അഭൂവന്യേ ഹിന്വിരേ തന്വഃ സോമ ഉക്ഥൈഃ । നൃവദ്വദന്നുപ നോ മാഹി വാജാന്ദിവി ശ്രവോ ദധിഷേ നാമ വീരഃ
ഇവര് ശമീമരത്തിന്റെ കൊമ്പുകള് കൊണ്ട് നന്നായി നിഴലുണ്ടാക്കി; മറ്റുള്ളവര് സോമഗാനങ്ങളാല് ശരീരം അലങ്കരിച്ചു. പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ സംസാരിച്ച്, ശക്തിയോടെ ഞങ്ങളിലേക്ക് വരിക; സ്വര്ഗത്തില്, വീരനേ, നീ നിന്റെ കീര്ത്തിയും പേരും സ്ഥാപിച്ചു.
വനേ ന വാ യോ ന്യധായി ചാകഞ്ഛുചിര്വാം സ്തോമോ ഭുരണാവജീഗഃ । യസ്യേദിന്ദ്രഃ പുരുദിനേഷു ഹോതാ നൃണാം നര്യോ നൃതമഃ ക്ഷപാവാന്
കാടിലെ ഒരു വൃക്ഷംപോലെ, ആരെങ്കിലും ഇവിടെ നില്ക്കുമ്പോള്, നിന്റെ പുകഴ്ച, തെളിഞ്ഞതും ഉത്സാഹപൂര്വ്വവുമാണ് വളരുന്നത്. ആര്ക്ക് ഇന്ദ്രന് മനുഷ്യരില് യജ്ഞികനാണ്, മഹാനാണ്, ഏറ്റവും വീരനാണ്, രാത്രിയുടെ അധിപനാണ്.
പ്ര തേ അസ്യാ ഉഷസഃ പ്രാപരസ്യാ നൃതൌ സ്യാമ നൃതമസ്യ നൃണാമ് । അനു ത്രിശോകഃ ശതമാവഹന്നൄന്കുത്സേന രഥോ യോ അസത്സസവാന്
നിനക്കായി ഏറ്റവും ദൂരെയുള്ള ഉഷസ്സിലേക്ക് ഞങ്ങള് എത്തട്ടെ; പുരുഷന്മാരില് ഏറ്റവും വീരനായവന്റെ നൃത്തത്തില് ഞങ്ങള് ഉണ്ടാകട്ടെ. ത്രിശോകനെ പിന്തുടര്ന്ന്, നൂറ് പേരെ കൂട്ടി, കുത്സനോടൊപ്പം whose രഥം വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.
കസ്തേ മദ ഇന്ദ്ര രന്ത്യോ ഭൂദ്ദുരോ ഗിരോ അഭ്യുഗ്രോ വി ധാവ । കദ്വാഹോ അര്വാഗുപ മാ മനീഷാ ആ ത്വാ ശക്യാമുപമം രാധോ അന്നൈഃ
നിന്റെ ആഹ്ലാദം ഏതാണ്, ഇന്ദ്രാ, ഏറ്റവും രസകരമായത്? ഭയങ്കരനേ, ദൂരത്ത് നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഗാനം കേട്ടു ഓടിവരിക. ആരാണ് അടുത്ത് സഹായിക്കാനെത്തുന്നത്, എന്റെ ചിന്ത കൊണ്ടു നിന്നെ ആഹ്വാനിക്കാം, അങ്ങനെ ഞാന് നിന്റെ പരമാനുഗ്രഹം ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം നേടാം.
കദു ദ്യുമ്നമിന്ദ്ര ത്വാവതോ നൄന്കയാ ധിയാ കരസേ കന്ന ആഗന് । മിത്രോ ന സത്യ ഉരുഗായ ഭൃത്യാ അന്നേ സമസ്യ യദസന്മനീഷാഃ
ഏത് മഹത്വമാണ്, ഇന്ദ്രാ, നീ മനുഷ്യരില് നല്കുന്നത്, ഏത് ജ്ഞാനത്തിലൂടെയാണ് നീ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്, ആരാണ് നിന്റെ അടുത്ത് വരുന്നത്? സത്യസന്ധനായ മിത്രനെപ്പോലെ, നീ വിശാലമായി പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു, ഞങ്ങളുടെ ചിന്തകള് ഭക്ഷണത്തില് ഒന്നിക്കുമ്പോള്.
പ്രേരയ സൂരോ അര്ഥം ന പാരം യേ അസ്യ കാമം ജനിധാ ഇവ ഗ്മന് । ഗിരശ്ച യേ തേ തുവിജാത പൂര്വീര്നര ഇന്ദ്ര പ്രതിശിക്ഷന്ത്യന്നൈഃ
സൂര്യനെ ദൂരെയുള്ള ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു നീയയയ്ക്കുക, അവന്റെ ആഗ്രഹം മക്കളെപ്പോലെ പിന്തുടരുന്നവര്ക്കായി. നിന്റെ അനേകം ഗാനങ്ങള്ക്കു, ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ ശക്തിയില് ജനിച്ച പുരുഷന്മാര് ഭക്ഷണത്തോടെ മറുപടി പറയുന്നു.
മാത്രേ നു തേ സുമിതേ ഇന്ദ്ര പൂര്വീ ദ്യൌര്മജ്മനാ പൃഥിവീ കാവ്യേന । വരായ തേ ഘൃതവന്തഃ സുതാസഃ സ്വാദ്മന്ഭവന്തു പീതയേ മധൂനി
ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ അമ്മയ്ക്കും, നിനക്കും, സുമിത്രയ്ക്കും വേണ്ടി, പുരാതനമായ ആകാശവും ഭൂമിയും അവരുടെ ശക്തിയും ജ്ഞാനവുംകൊണ്ട് ഇവിടെ ഉണ്ടാവട്ടെ. നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി, നെയ്യും മധുരപാനങ്ങളും ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു; അവ നിനക്ക് ആസ്വദിക്കുവാൻ തയാറാണ്.
ആ മധ്വോ അസ്മാ അസിചന്നമത്രമിന്ദ്രായ പൂര്ണം സ ഹി സത്യരാധാഃ । സ വാവൃധേ വരിമന്നാ പൃഥിവ്യാ അഭി ക്രത്വാ നര്യഃ പൌംസ്യൈശ്ച
ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി പൂർണ്ണമായ മധുരപാനം ഒഴിച്ചിരിക്കുന്നു, കാരണം അവൻ സത്യമായും ദാനശീലനാണ്. ഭൂമിയുടെ വിശാലതയിൽ, തന്റെ ഉത്തമമായ പ്രവൃത്തികളാലും വീരത്വത്താലും അവൻ വളർന്നു.
വ്യാനളിന്ദ്രഃ പൃതനാഃ സ്വോജാ ആസ്മൈ യതന്തേ സഖ്യായ പൂര്വീഃ । ആ സ്മാ രഥം ന പൃതനാസു തിഷ്ഠ യം ഭദ്രയാ സുമത്യാ ചോദയാസേ
ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ ശത്രുസേനകളെ ചിതറിക്കുന്നു; അനേകം പേർ അവന്റെ സൗഹൃദം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. യുദ്ധങ്ങളിൽ, നീ ഒരു രഥംപോലെ ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുക, നിന്റെ ദയയാൽ നീ അതിനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നതുപോലെ.
പ്ര ദേവത്രാ ബ്രഹ്മണേ ഗാതുരേത്വപോ അച്ഛാ മനസോ ന പ്രയുക്തി । മഹീം മിത്രസ്യ വരുണസ്യ ധാസിം പൃഥുജ്രയസേ രീരധാ സുവൃക്തിമ്
ദേവന്മാരെ സ്തുതിക്കുന്ന ഈ ഗാനം, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ, അവരിലേക്ക് എത്തട്ടെ. മിത്രനും വരുണനും ഉള്ള മഹത്തായ നിയമം നിനക്കുണ്ട്; നീ ഞങ്ങൾക്ക് വിശാലവും മനോഹരവുമായ സ്തുതികൾ നൽകണമേ.
അധ്വര്യവോ ഹവിഷ്മന്തോ ഹി ഭൂതാച്ഛാപ ഇതോശതീരുശന്തഃ । അവ യാശ്ചഷ്ടേ അരുണഃ സുപര്ണസ്തമാസ്യധ്വമൂര്മിമദ്യാ സുഹസ്താഃ
യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവരേ, നിങ്ങൾ ഹവികൾ ഒരുക്കി ഭക്തിയോടെ സമീപിക്കൂ. കനകവർണ്ണവും മനോഹരമായ ചിറകുള്ളവനും നിങ്ങളെ കാക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ ശക്തമായ കൈകളാൽ ആ പാനീയതരംഗം ഒഴിക്കൂ.
അധ്വര്യവോഽപ ഇതാ സമുദ്രമപാം നപാതം ഹവിഷാ യജധ്വമ് । സ വോ ദദദൂര്മിമദ്യാ സുപൂതം തസ്മൈ സോമം മധുമന്തം സുനോത
യജ്ഞകർ, നിങ്ങൾ ജലത്തെയും സമുദ്രത്തെയും സമീപിച്ച്, ജലപുത്രനു ഹവികൾ അർപ്പിച്ച് പൂജിക്കൂ. അവൻ നിങ്ങൾക്കായി ശുദ്ധമായ, അഴുകുന്ന തരംഗം നൽകും; അവനുവേണ്ടി മധുരവും മധു നിറഞ്ഞ സോമം ചുരണ്ടൂ.
യോ അനിധ്മോ ദീദയദപ്സ്വന്തര്യം വിപ്രാസ ഈളതേ അധ്വരേഷു । അപാം നപാന്മധുമതീരപോ ദാ യാഭിരിന്ദ്രോ വാവൃധേ വീര്യായ
ഇന്ധനം ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും ജലത്തിനിടയിൽ പ്രകാശിക്കുന്നവനെയാണ്, ജ്ഞാനികൾ യജ്ഞങ്ങളിൽ വിളിക്കുന്നു. ജലപുത്രാ, ഇന്ദ്രൻ ശക്തിയിൽ വളർന്നതുപോലെ, നീ ഞങ്ങൾക്ക് മധുരമുള്ള ജലധാരകൾ നൽകണം.
യാഭിഃ സോമോ മോദതേ ഹര്ഷതേ ച കല്യാണീഭിര്യുവതിഭിര്ന മര്യഃ । താ അധ്വര്യോ അപോ അച്ഛാ പരേഹി യദാസിഞ്ചാ ഓഷധീഭിഃ പുനീതാത്
സോമൻ സന്തോഷിക്കുകയും ഉല്ലാസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ജലങ്ങളാൽ, യുവതികളോടൊപ്പം ഒരു യുവാവിനെപ്പോലെ. യജ്ഞകർ, നിങ്ങൾ ജലത്തോട്ടു പോകൂ, നിങ്ങൾ ഔഷധികളാൽ ഒഴിക്കുന്ന സോമം അവ ശുദ്ധമാക്കട്ടെ.
ഏവേദ്യൂനേ യുവതയോ നമന്ത യദീമുശന്നുശതീരേത്യച്ഛ । സം ജാനതേ മനസാ സം ചികിത്രേഽധ്വര്യവോ ധിഷണാപശ്ച ദേവീഃ
ഇവിടെ, യുവതികൾ വിളിക്കുമ്പോൾ വിനയത്തോടെ വന്ന് നമിക്കുന്നു; അവർ ഉത്സാഹത്തോടെ എത്തുന്നു. അവർ മനസ്സിലും ലക്ഷ്യത്തിലും ഒന്നിക്കുന്നു; യജ്ഞകർയും ജ്ഞാനദായിനിയായ ജലദേവതകളും ഒരുമിക്കുന്നു.
യോ വോ വൃതാഭ്യോ അകൃണോദു ലോകം യോ വോ മഹ്യാ അഭിശസ്തേരമുഞ്ചത് । തസ്മാ ഇന്ദ്രായ മധുമന്തമൂര്മിം ദേവമാദനം പ്ര ഹിണോതനാപഃ
നിങ്ങൾക്കായി അടച്ചിടലുകളിൽ നിന്ന് വഴി തുറന്നവനും, മഹാശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചവനുമാണ് അവൻ. ആ ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി, മധുരമുള്ള തരംഗവും ദൈവീയമായ ഉല്ലാസപാനവും, ജലങ്ങളേ, അർപ്പിക്കൂ.
പ്രാസ്മൈ ഹിനോത മധുമന്തമൂര്മിം ഗര്ഭോ യോ വഃ സിന്ധവോ മധ്വ ഉത്സഃ । ഘൃതപൃഷ്ഠമീഡ്യമധ്വരേഷ്വാപോ രേവതീഃ ശൃണുതാ ഹവം മേ
നദികളേ, അവനുവേണ്ടി മധുരമുള്ള തരംഗം ഒഴിക്കൂ, അതാണ് നിങ്ങളുടെ ഗർഭവും, മധുരം നിറഞ്ഞ ഉറവുമാണ്. നെയ്യും സമൃദ്ധിയുമുള്ള ജലങ്ങളേ, യജ്ഞങ്ങളിൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവരേ, എന്റെ വിളി കേൾക്കൂ.