പത്തോ ജഗാര പ്രത്യഞ്ചമത്തി ശീര്ഷ്ണാ ശിരഃ പ്രതി ദധൌ വരൂഥമ് । ആസീന ഊര്ധ്വാമുപസി ക്ഷിണാതി ന്യങ്ങുത്താനാമന്വേതി ഭൂമിമ്
തവള ഉണർന്നു, പുറകോട്ടു നോക്കി ഭക്ഷിക്കുന്നു, തല കൊണ്ട് പ്രതിരോധം സ്ഥാപിക്കുന്നു. നേരെ ഇരുന്ന്, ശരീരം ഉണക്കുന്നു; കിടന്നപ്പോൾ നിലത്തോട് ചേർന്ന് നീങ്ങുന്നു.
ബൃഹന്നച്ഛായോ അപലാശോ അര്വാ തസ്ഥൌ മാതാ വിഷിതോ അത്തി ഗര്ഭഃ । അന്യസ്യാ വത്സം രിഹതീ മിമായ കയാ ഭുവാ നി ദധേ ധേനുരൂധഃ
വിസ്തൃതമായ നിഴലുള്ള, ഇലകളില്ലാത്തത് സമീപം നിൽക്കുന്നു; അമ്മ, കുത്തേറ്റവൾ, ഗർഭം ഭക്ഷിക്കുന്നു. മറ്റൊരു പശു, കിടാവിനെ അളക്കുന്നു; ഗർഭിണിയായ പശു അതിനെ എങ്ങനെ ഉള്ളിൽ വെച്ചു എന്ന് ആരറിയും.
സപ്ത വീരാസോ അധരാദുദായന്നഷ്ടോത്തരാത്താത്സമജഗ്മിരന്തേ । നവ പശ്ചാതാത്സ്ഥിവിമന്ത ആയന്ദശ പ്രാക്സാനു വി തിരന്ത്യശ്നഃ
ഏഴു വീരന്മാർ താഴിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു, വടക്കിൽ നിന്ന് കാണാതായി, അവർ അവസാനം ഒന്നിച്ചു. ഒൻപത് പടിഞ്ഞാറിൽ നിന്ന് നിന്നു എത്തി; പത്ത് കിഴക്കിൽ നിന്ന് മലകൾ കടന്ന് ഭക്ഷിക്കുന്നു.
ദശാനാമേകം കപിലം സമാനം തം ഹിന്വന്തി ക്രതവേ പാര്യായ । ഗര്ഭം മാതാ സുധിതം വക്ഷണാസ്വവേനന്തം തുഷയന്തീ ബിഭര്തി
പത്തുപേരിൽ ഒരുവൻ കപ്പില നിറമുള്ളവൻ, എല്ലാവർക്കും പൊതുവായവൻ; അവർ അവനെ യജ്ഞത്തിനും കടക്കലിനും ഉത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. അമ്മ, നല്ലപോലെ പോഷിച്ച ഗർഭത്തെ തനിക്കുള്ളിൽ സന്തോഷത്തോടെ വഹിക്കുന്നു.
പീവാനം മേഷമപചന്ത വീരാ ന്യുപ്താ അക്ഷാ അനു ദീവ ആസന് । ദ്വാ ധനും ബൃഹതീമപ്സ്വന്തഃ പവിത്രവന്താ ചരതഃ പുനന്താ
വീരന്മാർ കൊഴുപ്പുള്ള ആട്ടിനെ വേവിച്ചു; പാശങ്ങൾ എറിഞ്ഞു, അവർ കളിക്കാൻ ഇരുന്നു. രണ്ട് വലിയ വില്ലുകൾ, ശുദ്ധിയോടെ, സഞ്ചരിച്ച് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.
വി ക്രോശനാസോ വിഷ്വഞ്ച ആയന്പചാതി നേമോ നഹി പക്ഷദര്ധഃ । അയം മേ ദേവഃ സവിതാ തദാഹ ദ്ര്വന്ന ഇദ്വനവത്സര്പിരന്നഃ
ആർത്തവരവിടെയും പോയി; പാചകക്കാരൻ ഇല്ല, ചിറകിന്റെ പകുതിയും ഇല്ല. ഈ ദൈവമായ സവിതാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'ഓടുന്നവനും, നെയ്യ് ഭക്ഷിക്കുന്നവനും പുറപ്പെടട്ടെ.'
അപശ്യം ഗ്രാമം വഹമാനമാരാദചക്രയാ സ്വധയാ വര്തമാനമ് । സിഷക്ത്യര്യഃ പ്ര യുഗാ ജനാനാം സദ്യഃ ശിശ്നാ പ്രമിനാനോ നവീയാന്
ദൂരത്ത് നിന്ന് ഞാൻ ഒരു ഗ്രാമം ചക്രങ്ങളിലേറി സ്വയം ചലിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ടു. ആര്യൻ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കൂട്ട് മൂർച്ഛിപ്പിക്കുന്നു; അപ്രത്യക്ഷമായി, പുത്രന്മാർ പുതിയതായി അളക്കുന്നു.
ഏതൌ മേ ഗാവൌ പ്രമരസ്യ യുക്തൌ മോ ഷു പ്ര സേധീര്മുഹുരിന്മമന്ധി । ആപശ്ചിദസ്യ വി നശന്ത്യര്ഥം സൂരശ്ച മര്ക ഉപരോ ബഭൂവാന്
ഈ രണ്ട് പശുക്കളാണ് എനിക്ക് സന്തോഷത്തിനായി കെട്ടിയിരിക്കുന്നത്; അവയെ തടയരുത്, വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ ഉല്ലാസിപ്പിക്കട്ടെ. ഇവന്റെ വെള്ളം പോലും ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനായി ഇല്ലാതാകുന്നു; സൂര്യനും കുരങ്ങനും മേലായി നിലകൊള്ളുന്നു.
അയം യോ വജ്രഃ പുരുധാ വിവൃത്തോഽവഃ സൂര്യസ്യ ബൃഹതഃ പുരീഷാത് । ശ്രവ ഇദേനാ പരോ അന്യദസ്തി തദവ്യഥീ ജരിമാണസ്തരന്തി
ഈ വജ്രം, വ്യാപകമായി പടർന്നത്, വലിയ സൂര്യന്റെ മലത്തിൽ നിന്ന് താഴെ വന്നു. ഇതിലൂടെ പ്രശസ്തി ലഭിക്കുന്നു; അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നുണ്ട്. ഇതിലൂടെ പ്രായമായവർ ഭയമില്ലാതെ കടക്കുന്നു.
വൃക്ഷേവൃക്ഷേ നിയതാ മീമയദ്ഗൌസ്തതോ വയഃ പ്ര പതാന്പൂരുഷാദഃ । അഥേദം വിശ്വം ഭുവനം ഭയാത ഇന്ദ്രായ സുന്വദൃഷയേ ച ശിക്ഷത്
മരത്തിൽ നിന്ന് മരത്തിലേക്ക് പശു അളക്കുന്നു; പിന്നെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ പറന്നു പോയി, മനുഷ്യരെ തിന്നുന്നു. അതിനാൽ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഭയപ്പെടണം; ഇന്ദ്രനു സമർപ്പിക്കുകയും, ഋഷിയിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും ചെയ്യണം.
ദേവാനാം മാനേ പ്രഥമാ അതിഷ്ഠന്കൃന്തത്രാദേഷാമുപരാ ഉദായന് । ത്രയസ്തപന്തി പൃഥിവീമനൂപാ ദ്വാ ബൃബൂകം വഹതഃ പുരീഷമ്
ദേവന്മാരുടെ അളവിൽ ആദ്യം നിൽക്കുന്നത്; മുറിക്കുന്നവർ അവരുടെ മുകളിൽ ഉയർന്നു. മൂവർ ഭൂമിയെയും പയലിനെയും ചൂടാക്കുന്നു; രണ്ടുപേർ വായിൽ മല വഹിക്കുന്നു.
സാ തേ ജീവാതുരുത തസ്യ വിദ്ധി മാ സ്മൈതാദൃഗപ ഗൂഹഃ സമര്യേ । ആവിഃ സ്വഃ കൃണുതേ ഗൂഹതേ ബുസം സ പാദുരസ്യ നിര്ണിജോ ന മുച്യതേ
അവനാണ് നിന്റെ ജീവന് നല്കുന്നവന്; അതു നീ മനസ്സിലാക്കണം. യുദ്ധത്തില് അത്തരം ഒരാളില് നിന്നു ഒളിച്ചോടരുത്. അവന് സൂര്യനെ കാണിപ്പിക്കുന്നു, ഇരുട്ടിനെ മറയ്ക്കുന്നു; അവന് വെളിപ്പെട്ടാല് മോചനം ലഭിക്കാത്ത ബന്ധനത്തില് നിന്ന് വിടുതല് ലഭിക്കില്ല.
വിശ്വോ ഹ്യന്യോ അരിരാജഗാമ മമേദഹ ശ്വശുരോ നാ ജഗാമ । ജക്ഷീയാദ്ധാനാ ഉത സോമം പപീയാത്സ്വാശിതഃ പുനരസ്തം ജഗായാത്
മറ്റെല്ലാ ശത്രുക്കളും പോയി; എങ്കിലും എന്റെ മാമന് പോയില്ല. അവന് ഭക്ഷണം കഴിക്കട്ടെ, സോമം കുടിക്കട്ടെ; തൃപ്തനായി വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ.
സ രോരുവദ്വൃഷഭസ്തിഗ്മശൃങ്ഗോ വര്ഷ്മന്തസ്ഥൌ വരിമന്നാ പൃഥിവ്യാഃ । വിശ്വേഷ്വേനം വൃജനേഷു പാമി യോ മേ കുക്ഷീ സുതസോമഃ പൃണാതി
ആ ഗർജ്ജിക്കുന്ന കാള, മൂര്ച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളോടെ, മഴയില് നില്ക്കുന്നു, ഭൂമിയുടെ വഴി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാ കൂട്ടങ്ങളിലും, എന്റെ വയറു നിറയ്ക്കുന്നവനെ ഞാന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കട്ടെ.
അദ്രിണാ തേ മന്ദിന ഇന്ദ്ര തൂയാന്സുന്വന്തി സോമാന്പിബസി ത്വമേഷാമ് । പചന്തി തേ വൃഷഭാഁ അത്സി തേഷാം പൃക്ഷേണ യന്മഘവന്ഹൂയമാനഃ
നിന്റെ ഉല്ലാസം നല്കുന്ന സോമം, പാറകൊണ്ടു ചുരണ്ടുന്നു, ഇന്ദ്രാ, നീ അതു കുടിക്കുന്നു. കാളകള് നിനക്കായി പാചകം ചെയ്യുന്നു, നീ അവരുടേതു ഭക്ഷിക്കുന്നു, മഹാബലശാലിയായവനേ, വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമ്പോള്.
ഇദം സു മേ ജരിതരാ ചികിദ്ധി പ്രതീപം ശാപം നദ്യോ വഹന്തി । ലോപാശഃ സിംഹം പ്രത്യഞ്ചമത്സാഃ ക്രോഷ്ടാ വരാഹം നിരതക്ത കക്ഷാത്
ഗായകന്, ഇതു എനിക്ക് നന്നായി അറിയപ്പെടട്ടെ: നദികള് പ്രതിവശം ഒഴുകുന്ന ശാപം കൊണ്ടുപോകുന്നു. നായ്ക്കളെപ്പോലെ മൃഗങ്ങള് സിംഹത്തില് നിന്ന് പിന്മാറുന്നു, മീനുകള് മുങ്ങാനായില് നിന്ന്, നരി പന്നിയില് നിന്ന്, കുഴിയില് നിന്ന് പൊള്ളിപ്പോയത് പോലെ.
കഥാ ത ഏതദഹമാ ചികേതം ഗൃത്സസ്യ പാകസ്തവസോ മനീഷാമ് । ത്വം നോ വിദ്വാഁ ഋതുഥാ വി വോചോ യമര്ധം തേ മഘവന്ക്ഷേമ്യാ ധൂഃ
എങ്ങനെ ഞാന് ഗ്രിത്സന്റെ പാകമായ ജ്ഞാനം അറിഞ്ഞു? നീ അറിയുന്നവനായി, യുക്തസമയത്ത് ഞങ്ങളോട് പറയണം, മഹാദാനശീലനേ, നിനക്കായി ഞങ്ങള് ഏത് ഭാഗം സൂക്ഷിക്കണമെന്ന്.
ഏവാ ഹി മാം തവസം വര്ധയന്തി ദിവശ്ചിന്മേ ബൃഹത ഉത്തരാ ധൂഃ । പുരൂ സഹസ്രാ നി ശിശാമി സാകമശത്രും ഹി മാ ജനിതാ ജജാന
ഇങ്ങനെ തന്നെ, ആകാശത്തിലെ മഹത്തായവര് പോലും എന്റെ ശക്തി വര്ധിപ്പിക്കുന്നു. അനേകം ആയിരങ്ങള് ഒരുമിച്ച് ഞാന് കീഴടക്കുന്നു; എന്റെ ജനകന് എന്നെ ജയിക്കാനാവാത്തവനായി സൃഷ്ടിച്ചു.
ഏവാ ഹി മാം തവസം ജജ്ഞുരുഗ്രം കര്മന്കര്മന്വൃഷണമിന്ദ്ര ദേവാഃ । വധീം വൃത്രം വജ്രേണ മന്ദസാനോഽപ വ്രജം മഹിനാ ദാശുഷേ വമ്
ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ദേവന്മാര് എന്നെ ശക്തനാക്കിയത്, ഇന്ദ്രാ, ശക്തിയിലും വീര്യത്തിലും. ഞാന് വജ്രംകൊണ്ട് വൃത്രനെ കൊല്ലുകയും, സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ ശക്തിയില് ഭക്തന്ക്കായി ഗോശാല തുറക്കുകയും ചെയ്തു.
ദേവാസ ആയന്പരശൂഁരബിഭ്രന്വനാ വൃശ്ചന്തോ അഭി വിഡ്ഭിരായന് । നി സുദ്ര്വം ദധതോ വക്ഷണാസു യത്രാ കൃപീടമനു തദ്ദഹന്തി
ദേവന്മാര് കത്തികള് കൈവശമാക്കി, കാടു വെട്ടി, ആയുധങ്ങളുമായി സമീപിച്ചു. അവര് ഉറപ്പുള്ളതിനെ ഹൃദയത്തില് വെച്ചു, അവിടെ, ചുണ്ടുപിടിച്ചുപിടിച്ച്, അതു ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
ശശഃ ക്ഷുരം പ്രത്യഞ്ചം ജഗാരാദ്രിം ലോഗേന വ്യഭേദമാരാത് । ബൃഹന്തം ചിദൃഹതേ രന്ധയാനി വയദ്വത്സോ വൃഷഭം ശൂശുവാനഃ
മൂഷികം വെട്ടിക്കത്തിയെ മൂര്ച്ചയാക്കി, തിരിച്ച് പിടിച്ചു; തന്റെ കാല് കൊണ്ട് ദൂരത്ത് നിന്ന് പാറ പൊട്ടിച്ചു. വലിയവനെയും, പരുക്കേറ്റവനെയും, ഞാന് തുളച്ചു, കിടാവു കാളയെ നക്കുന്നതുപോലെ.
സുപര്ണ ഇത്ഥാ നഖമാ സിഷായാവരുദ്ധഃ പരിപദം ന സിംഹഃ । നിരുദ്ധശ്ചിന്മഹിഷസ്തര്ഷ്യാവാന്ഗോധാ തസ്മാ അയഥം കര്ഷദേതത്
പാറക്കിളി തന്റെ നഖം മൂര്ച്ചയാക്കി, സിംഹം പാതയില് തടയപ്പെട്ടതുപോലെ. മഹിഷി തടയപ്പെട്ടിട്ടും ഓടാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ഉരഗം ഇതു വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത്.
തേഭ്യോ ഗോധാ അയഥം കര്ഷദേതദ്യേ ബ്രഹ്മണഃ പ്രതിപീയന്ത്യന്നൈഃ । സിമ ഉക്ഷ്ണോഽവസൃഷ്ടാഁ അദന്തി സ്വയം ബലാനി തന്വഃ ശൃണാനാഃ
അവരില് നിന്നാണ് ഉരഗം ഇതു വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത്—വേദവാക്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവര് നിന്നു. കാളകളില് നിന്ന് വിട്ടുവിട്ട കിടാവുകളും തങ്ങളുടേതായ ശക്തിയില് തന്നെ വളരുന്നു.
ഏതേ ശമീഭിഃ സുശമീ അഭൂവന്യേ ഹിന്വിരേ തന്വഃ സോമ ഉക്ഥൈഃ । നൃവദ്വദന്നുപ നോ മാഹി വാജാന്ദിവി ശ്രവോ ദധിഷേ നാമ വീരഃ
ഇവര് ശമീമരത്തിന്റെ കൊമ്പുകള് കൊണ്ട് നന്നായി നിഴലുണ്ടാക്കി; മറ്റുള്ളവര് സോമഗാനങ്ങളാല് ശരീരം അലങ്കരിച്ചു. പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ സംസാരിച്ച്, ശക്തിയോടെ ഞങ്ങളിലേക്ക് വരിക; സ്വര്ഗത്തില്, വീരനേ, നീ നിന്റെ കീര്ത്തിയും പേരും സ്ഥാപിച്ചു.
വനേ ന വാ യോ ന്യധായി ചാകഞ്ഛുചിര്വാം സ്തോമോ ഭുരണാവജീഗഃ । യസ്യേദിന്ദ്രഃ പുരുദിനേഷു ഹോതാ നൃണാം നര്യോ നൃതമഃ ക്ഷപാവാന്
കാടിലെ ഒരു വൃക്ഷംപോലെ, ആരെങ്കിലും ഇവിടെ നില്ക്കുമ്പോള്, നിന്റെ പുകഴ്ച, തെളിഞ്ഞതും ഉത്സാഹപൂര്വ്വവുമാണ് വളരുന്നത്. ആര്ക്ക് ഇന്ദ്രന് മനുഷ്യരില് യജ്ഞികനാണ്, മഹാനാണ്, ഏറ്റവും വീരനാണ്, രാത്രിയുടെ അധിപനാണ്.
പ്ര തേ അസ്യാ ഉഷസഃ പ്രാപരസ്യാ നൃതൌ സ്യാമ നൃതമസ്യ നൃണാമ് । അനു ത്രിശോകഃ ശതമാവഹന്നൄന്കുത്സേന രഥോ യോ അസത്സസവാന്
നിനക്കായി ഏറ്റവും ദൂരെയുള്ള ഉഷസ്സിലേക്ക് ഞങ്ങള് എത്തട്ടെ; പുരുഷന്മാരില് ഏറ്റവും വീരനായവന്റെ നൃത്തത്തില് ഞങ്ങള് ഉണ്ടാകട്ടെ. ത്രിശോകനെ പിന്തുടര്ന്ന്, നൂറ് പേരെ കൂട്ടി, കുത്സനോടൊപ്പം whose രഥം വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.
കസ്തേ മദ ഇന്ദ്ര രന്ത്യോ ഭൂദ്ദുരോ ഗിരോ അഭ്യുഗ്രോ വി ധാവ । കദ്വാഹോ അര്വാഗുപ മാ മനീഷാ ആ ത്വാ ശക്യാമുപമം രാധോ അന്നൈഃ
നിന്റെ ആഹ്ലാദം ഏതാണ്, ഇന്ദ്രാ, ഏറ്റവും രസകരമായത്? ഭയങ്കരനേ, ദൂരത്ത് നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഗാനം കേട്ടു ഓടിവരിക. ആരാണ് അടുത്ത് സഹായിക്കാനെത്തുന്നത്, എന്റെ ചിന്ത കൊണ്ടു നിന്നെ ആഹ്വാനിക്കാം, അങ്ങനെ ഞാന് നിന്റെ പരമാനുഗ്രഹം ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം നേടാം.
കദു ദ്യുമ്നമിന്ദ്ര ത്വാവതോ നൄന്കയാ ധിയാ കരസേ കന്ന ആഗന് । മിത്രോ ന സത്യ ഉരുഗായ ഭൃത്യാ അന്നേ സമസ്യ യദസന്മനീഷാഃ
ഏത് മഹത്വമാണ്, ഇന്ദ്രാ, നീ മനുഷ്യരില് നല്കുന്നത്, ഏത് ജ്ഞാനത്തിലൂടെയാണ് നീ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്, ആരാണ് നിന്റെ അടുത്ത് വരുന്നത്? സത്യസന്ധനായ മിത്രനെപ്പോലെ, നീ വിശാലമായി പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു, ഞങ്ങളുടെ ചിന്തകള് ഭക്ഷണത്തില് ഒന്നിക്കുമ്പോള്.
പ്രേരയ സൂരോ അര്ഥം ന പാരം യേ അസ്യ കാമം ജനിധാ ഇവ ഗ്മന് । ഗിരശ്ച യേ തേ തുവിജാത പൂര്വീര്നര ഇന്ദ്ര പ്രതിശിക്ഷന്ത്യന്നൈഃ
സൂര്യനെ ദൂരെയുള്ള ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു നീയയയ്ക്കുക, അവന്റെ ആഗ്രഹം മക്കളെപ്പോലെ പിന്തുടരുന്നവര്ക്കായി. നിന്റെ അനേകം ഗാനങ്ങള്ക്കു, ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ ശക്തിയില് ജനിച്ച പുരുഷന്മാര് ഭക്ഷണത്തോടെ മറുപടി പറയുന്നു.
മാത്രേ നു തേ സുമിതേ ഇന്ദ്ര പൂര്വീ ദ്യൌര്മജ്മനാ പൃഥിവീ കാവ്യേന । വരായ തേ ഘൃതവന്തഃ സുതാസഃ സ്വാദ്മന്ഭവന്തു പീതയേ മധൂനി
ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ അമ്മയ്ക്കും, നിനക്കും, സുമിത്രയ്ക്കും വേണ്ടി, പുരാതനമായ ആകാശവും ഭൂമിയും അവരുടെ ശക്തിയും ജ്ഞാനവുംകൊണ്ട് ഇവിടെ ഉണ്ടാവട്ടെ. നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി, നെയ്യും മധുരപാനങ്ങളും ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു; അവ നിനക്ക് ആസ്വദിക്കുവാൻ തയാറാണ്.