നാഹം തം വേദ യ ഇതി ബ്രവീത്യദേവയൂന്സമരണേ ജഘന്വാന് । യദാവാഖ്യത്സമരണമൃഘാവദാദിദ്ധ മേ വൃഷഭാ പ്ര ബ്രുവന്തി
ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കാത്തവരെ യുദ്ധത്തില് ജയിച്ചവന് എന്ന് പറയുന്നവനെ ഞാന് അറിയുന്നില്ല. യുദ്ധം ഭയങ്കരമാണെന്ന് അവന് പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോള്, അപ്പോള് എന്റെ കാളകള് ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു.
യദജ്ഞാതേഷു വൃജനേഷ്വാസം വിശ്വേ സതോ മഘവാനോ മ ആസന് । ജിനാമി വേത്ക്ഷേമ ആ സന്തമാഭും പ്ര തം ക്ഷിണാം പര്വതേ പാദഗൃഹ്യ
അറിയപ്പെടാത്ത ജനങ്ങളില് ഞാന് ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോള്, എല്ലാ ദാനശീലികളും എനിക്ക് ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് ജയിക്കുന്നു, സുരക്ഷിതനെയാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്, അവനെ ഞാന് പര്വ്വതത്തില് കാലുപിടിച്ച് നശിപ്പിക്കുന്നു.
ന വാ ഉ മാം വൃജനേ വാരയന്തേ ന പര്വതാസോ യദഹം മനസ്യേ । മമ സ്വനാത്കൃധുകര്ണോ ഭയാത ഏവേദനു ദ്യൂന്കിരണഃ സമേജാത്
ജനങ്ങളില് എന്നെ ആരും തടയുന്നില്ല, പര്വ്വതങ്ങളും എന്നെ തടയുന്നില്ല, ഞാന് മനസ്സില് തീരുമാനിക്കുമ്പോള്. എന്റെ ഗര്ജ്ജനത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവരുടെ ചെവികള് വിറയുന്നു, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളും ഒരുമിച്ച് നീങ്ങുന്നു.
ദര്ശന്ന്വത്ര ശൃതപാഁ അനിന്ദ്രാന്ബാഹുക്ഷദഃ ശരവേ പത്യമാനാന് । ഘൃഷും വാ യേ നിനിദുഃ സഖായമധ്യൂ ന്വേഷു പവയോ വവൃത്യുഃ
ഇവിടെ, ഇന്ദ്രനില്ലാതെ മദ്യം കുടിക്കുന്നവരെയും അമ്പുകൊണ്ട് വീണുപോകുന്നവരെയും, സ്നേഹിതനെ കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിച്ചവരെയും, കൂട്ടത്തിൽ ചെറുപ്പക്കാരെ അവഗണിച്ചവരെയും ഞാൻ കണ്ടു.
അഭൂര്വൌക്ഷീര്വ്യു ആയുരാനഡ്ദര്ഷന്നു പൂര്വോ അപരോ നു ദര്ഷത് । ദ്വേ പവസ്തേ പരി തം ന ഭൂതോ യോ അസ്യ പാരേ രജസോ വിവേഷ
കാളകൾ പുറത്ത് വന്നിരിക്കുന്നു, ജീവൻ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു; മുമ്പുള്ളവരും പിന്നെയുള്ളവരും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രണ്ടുതരംഗങ്ങൾ അവനെ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ ലോകത്തിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് ആരും എത്തിയിട്ടില്ല.
ഗാവോ യവം പ്രയുതാ അര്യോ അക്ഷന്താ അപശ്യം സഹഗോപാശ്ചരന്തീഃ । ഹവാ ഇദര്യോ അഭിതഃ സമായന്കിയദാസു സ്വപതിശ്ഛന്ദയാതേ
യവം കെട്ടിയ പശുക്കളെ ആര്യന്മാർ എണ്ണി; ഞാൻ അവയെ കാവൽക്കാരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നതും കണ്ടു. ആര്യന്മാർ അവയെ ചുറ്റും വിളിച്ചു കൂട്ടുന്നു, പക്ഷേ അവയിൽ എത്രയെ യജമാനൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്ന് അറിയില്ല.
സം യദ്വയം യവസാദോ ജനാനാമഹം യവാദ ഉര്വജ്രേ അന്തഃ । അത്രാ യുക്തോഽവസാതാരമിച്ഛാദഥോ അയുക്തം യുനജദ്വവന്വാന്
ജനങ്ങളിൽ നമുക്ക് യവം ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ അടച്ചിരിക്കുന്നതിൽ യവം കഴിക്കുന്നു. ഇവിടെ കെട്ടിയവൻ താഴെ ഇറക്കുന്നവനെ അന്വേഷിക്കുന്നു, എന്നാൽ കെട്ടാത്തവനെ ഓടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ കെട്ടുന്നു.
അത്രേദു മേ മംസസേ സത്യമുക്തം ദ്വിപാച്ച യച്ചതുഷ്പാത്സംസൃജാനി । സ്ത്രീഭിര്യോ അത്ര വൃഷണം പൃതന്യാദയുദ്ധോ അസ്യ വി ഭജാനി വേദഃ
ഇവിടെ, നിന്റെകായി ഞാൻ സത്യമായി പറയുന്നു: മാംസം, ഇരുകാലികളിൽ നിന്നുള്ളതും നാലുകാലികളിൽ നിന്നുള്ളതും. സ്ത്രീകളോടൊപ്പം യുദ്ധത്തിൽ പുരുഷനെ വിഭജിക്കുന്നവന്റെ പങ്ക് എങ്ങനെ വിഭജിക്കാമെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു.
യസ്യാനക്ഷാ ദുഹിതാ ജാത്വാസ കസ്താം വിദ്വാഁ അഭി മന്യാതേ അന്ധാമ് । കതരോ മേനിം പ്രതി തം മുചാതേ യ ഈം വഹാതേ യ ഈം വാ വരേയാത്
ആർക്കാണ് പന്ത് കളിയില്ലാതെ ജനിച്ച മകളുണ്ടായത്? ആരാണ് അവളെ അറിയുന്നത്? ആരാണ് ആ അന്ധയെയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ആരാണ് അവളുടെ ബന്ധങ്ങൾ അഴിയിക്കുന്നത്, ആരാണ് അവളെ ചുമക്കുന്നത്, ആരാണ് അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
കിയതീ യോഷാ മര്യതോ വധൂയോഃ പരിപ്രീതാ പന്യസാ വാര്യേണ । ഭദ്രാ വധൂര്ഭവതി യത്സുപേശാഃ സ്വയം സാ മിത്രം വനുതേ ജനേ ചിത്
ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹവും മനോഹരമായ സമ്മാനങ്ങളും കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ട സ്ത്രീക്ക് എത്രമാത്രം വിലയുണ്ട്? വധു മനോഹരമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടാൽ ഭാഗ്യശാലിയായിരിക്കുന്നു; അവൾ തന്നെ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് സുഹൃത്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.
പത്തോ ജഗാര പ്രത്യഞ്ചമത്തി ശീര്ഷ്ണാ ശിരഃ പ്രതി ദധൌ വരൂഥമ് । ആസീന ഊര്ധ്വാമുപസി ക്ഷിണാതി ന്യങ്ങുത്താനാമന്വേതി ഭൂമിമ്
തവള ഉണർന്നു, പുറകോട്ടു നോക്കി ഭക്ഷിക്കുന്നു, തല കൊണ്ട് പ്രതിരോധം സ്ഥാപിക്കുന്നു. നേരെ ഇരുന്ന്, ശരീരം ഉണക്കുന്നു; കിടന്നപ്പോൾ നിലത്തോട് ചേർന്ന് നീങ്ങുന്നു.
ബൃഹന്നച്ഛായോ അപലാശോ അര്വാ തസ്ഥൌ മാതാ വിഷിതോ അത്തി ഗര്ഭഃ । അന്യസ്യാ വത്സം രിഹതീ മിമായ കയാ ഭുവാ നി ദധേ ധേനുരൂധഃ
വിസ്തൃതമായ നിഴലുള്ള, ഇലകളില്ലാത്തത് സമീപം നിൽക്കുന്നു; അമ്മ, കുത്തേറ്റവൾ, ഗർഭം ഭക്ഷിക്കുന്നു. മറ്റൊരു പശു, കിടാവിനെ അളക്കുന്നു; ഗർഭിണിയായ പശു അതിനെ എങ്ങനെ ഉള്ളിൽ വെച്ചു എന്ന് ആരറിയും.
സപ്ത വീരാസോ അധരാദുദായന്നഷ്ടോത്തരാത്താത്സമജഗ്മിരന്തേ । നവ പശ്ചാതാത്സ്ഥിവിമന്ത ആയന്ദശ പ്രാക്സാനു വി തിരന്ത്യശ്നഃ
ഏഴു വീരന്മാർ താഴിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു, വടക്കിൽ നിന്ന് കാണാതായി, അവർ അവസാനം ഒന്നിച്ചു. ഒൻപത് പടിഞ്ഞാറിൽ നിന്ന് നിന്നു എത്തി; പത്ത് കിഴക്കിൽ നിന്ന് മലകൾ കടന്ന് ഭക്ഷിക്കുന്നു.
ദശാനാമേകം കപിലം സമാനം തം ഹിന്വന്തി ക്രതവേ പാര്യായ । ഗര്ഭം മാതാ സുധിതം വക്ഷണാസ്വവേനന്തം തുഷയന്തീ ബിഭര്തി
പത്തുപേരിൽ ഒരുവൻ കപ്പില നിറമുള്ളവൻ, എല്ലാവർക്കും പൊതുവായവൻ; അവർ അവനെ യജ്ഞത്തിനും കടക്കലിനും ഉത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. അമ്മ, നല്ലപോലെ പോഷിച്ച ഗർഭത്തെ തനിക്കുള്ളിൽ സന്തോഷത്തോടെ വഹിക്കുന്നു.
പീവാനം മേഷമപചന്ത വീരാ ന്യുപ്താ അക്ഷാ അനു ദീവ ആസന് । ദ്വാ ധനും ബൃഹതീമപ്സ്വന്തഃ പവിത്രവന്താ ചരതഃ പുനന്താ
വീരന്മാർ കൊഴുപ്പുള്ള ആട്ടിനെ വേവിച്ചു; പാശങ്ങൾ എറിഞ്ഞു, അവർ കളിക്കാൻ ഇരുന്നു. രണ്ട് വലിയ വില്ലുകൾ, ശുദ്ധിയോടെ, സഞ്ചരിച്ച് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.
വി ക്രോശനാസോ വിഷ്വഞ്ച ആയന്പചാതി നേമോ നഹി പക്ഷദര്ധഃ । അയം മേ ദേവഃ സവിതാ തദാഹ ദ്ര്വന്ന ഇദ്വനവത്സര്പിരന്നഃ
ആർത്തവരവിടെയും പോയി; പാചകക്കാരൻ ഇല്ല, ചിറകിന്റെ പകുതിയും ഇല്ല. ഈ ദൈവമായ സവിതാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'ഓടുന്നവനും, നെയ്യ് ഭക്ഷിക്കുന്നവനും പുറപ്പെടട്ടെ.'
അപശ്യം ഗ്രാമം വഹമാനമാരാദചക്രയാ സ്വധയാ വര്തമാനമ് । സിഷക്ത്യര്യഃ പ്ര യുഗാ ജനാനാം സദ്യഃ ശിശ്നാ പ്രമിനാനോ നവീയാന്
ദൂരത്ത് നിന്ന് ഞാൻ ഒരു ഗ്രാമം ചക്രങ്ങളിലേറി സ്വയം ചലിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ടു. ആര്യൻ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കൂട്ട് മൂർച്ഛിപ്പിക്കുന്നു; അപ്രത്യക്ഷമായി, പുത്രന്മാർ പുതിയതായി അളക്കുന്നു.
ഏതൌ മേ ഗാവൌ പ്രമരസ്യ യുക്തൌ മോ ഷു പ്ര സേധീര്മുഹുരിന്മമന്ധി । ആപശ്ചിദസ്യ വി നശന്ത്യര്ഥം സൂരശ്ച മര്ക ഉപരോ ബഭൂവാന്
ഈ രണ്ട് പശുക്കളാണ് എനിക്ക് സന്തോഷത്തിനായി കെട്ടിയിരിക്കുന്നത്; അവയെ തടയരുത്, വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ ഉല്ലാസിപ്പിക്കട്ടെ. ഇവന്റെ വെള്ളം പോലും ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനായി ഇല്ലാതാകുന്നു; സൂര്യനും കുരങ്ങനും മേലായി നിലകൊള്ളുന്നു.
അയം യോ വജ്രഃ പുരുധാ വിവൃത്തോഽവഃ സൂര്യസ്യ ബൃഹതഃ പുരീഷാത് । ശ്രവ ഇദേനാ പരോ അന്യദസ്തി തദവ്യഥീ ജരിമാണസ്തരന്തി
ഈ വജ്രം, വ്യാപകമായി പടർന്നത്, വലിയ സൂര്യന്റെ മലത്തിൽ നിന്ന് താഴെ വന്നു. ഇതിലൂടെ പ്രശസ്തി ലഭിക്കുന്നു; അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നുണ്ട്. ഇതിലൂടെ പ്രായമായവർ ഭയമില്ലാതെ കടക്കുന്നു.
വൃക്ഷേവൃക്ഷേ നിയതാ മീമയദ്ഗൌസ്തതോ വയഃ പ്ര പതാന്പൂരുഷാദഃ । അഥേദം വിശ്വം ഭുവനം ഭയാത ഇന്ദ്രായ സുന്വദൃഷയേ ച ശിക്ഷത്
മരത്തിൽ നിന്ന് മരത്തിലേക്ക് പശു അളക്കുന്നു; പിന്നെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ പറന്നു പോയി, മനുഷ്യരെ തിന്നുന്നു. അതിനാൽ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഭയപ്പെടണം; ഇന്ദ്രനു സമർപ്പിക്കുകയും, ഋഷിയിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും ചെയ്യണം.
ദേവാനാം മാനേ പ്രഥമാ അതിഷ്ഠന്കൃന്തത്രാദേഷാമുപരാ ഉദായന് । ത്രയസ്തപന്തി പൃഥിവീമനൂപാ ദ്വാ ബൃബൂകം വഹതഃ പുരീഷമ്
ദേവന്മാരുടെ അളവിൽ ആദ്യം നിൽക്കുന്നത്; മുറിക്കുന്നവർ അവരുടെ മുകളിൽ ഉയർന്നു. മൂവർ ഭൂമിയെയും പയലിനെയും ചൂടാക്കുന്നു; രണ്ടുപേർ വായിൽ മല വഹിക്കുന്നു.
സാ തേ ജീവാതുരുത തസ്യ വിദ്ധി മാ സ്മൈതാദൃഗപ ഗൂഹഃ സമര്യേ । ആവിഃ സ്വഃ കൃണുതേ ഗൂഹതേ ബുസം സ പാദുരസ്യ നിര്ണിജോ ന മുച്യതേ
അവനാണ് നിന്റെ ജീവന് നല്കുന്നവന്; അതു നീ മനസ്സിലാക്കണം. യുദ്ധത്തില് അത്തരം ഒരാളില് നിന്നു ഒളിച്ചോടരുത്. അവന് സൂര്യനെ കാണിപ്പിക്കുന്നു, ഇരുട്ടിനെ മറയ്ക്കുന്നു; അവന് വെളിപ്പെട്ടാല് മോചനം ലഭിക്കാത്ത ബന്ധനത്തില് നിന്ന് വിടുതല് ലഭിക്കില്ല.
വിശ്വോ ഹ്യന്യോ അരിരാജഗാമ മമേദഹ ശ്വശുരോ നാ ജഗാമ । ജക്ഷീയാദ്ധാനാ ഉത സോമം പപീയാത്സ്വാശിതഃ പുനരസ്തം ജഗായാത്
മറ്റെല്ലാ ശത്രുക്കളും പോയി; എങ്കിലും എന്റെ മാമന് പോയില്ല. അവന് ഭക്ഷണം കഴിക്കട്ടെ, സോമം കുടിക്കട്ടെ; തൃപ്തനായി വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ.
സ രോരുവദ്വൃഷഭസ്തിഗ്മശൃങ്ഗോ വര്ഷ്മന്തസ്ഥൌ വരിമന്നാ പൃഥിവ്യാഃ । വിശ്വേഷ്വേനം വൃജനേഷു പാമി യോ മേ കുക്ഷീ സുതസോമഃ പൃണാതി
ആ ഗർജ്ജിക്കുന്ന കാള, മൂര്ച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളോടെ, മഴയില് നില്ക്കുന്നു, ഭൂമിയുടെ വഴി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാ കൂട്ടങ്ങളിലും, എന്റെ വയറു നിറയ്ക്കുന്നവനെ ഞാന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കട്ടെ.
അദ്രിണാ തേ മന്ദിന ഇന്ദ്ര തൂയാന്സുന്വന്തി സോമാന്പിബസി ത്വമേഷാമ് । പചന്തി തേ വൃഷഭാഁ അത്സി തേഷാം പൃക്ഷേണ യന്മഘവന്ഹൂയമാനഃ
നിന്റെ ഉല്ലാസം നല്കുന്ന സോമം, പാറകൊണ്ടു ചുരണ്ടുന്നു, ഇന്ദ്രാ, നീ അതു കുടിക്കുന്നു. കാളകള് നിനക്കായി പാചകം ചെയ്യുന്നു, നീ അവരുടേതു ഭക്ഷിക്കുന്നു, മഹാബലശാലിയായവനേ, വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമ്പോള്.
ഇദം സു മേ ജരിതരാ ചികിദ്ധി പ്രതീപം ശാപം നദ്യോ വഹന്തി । ലോപാശഃ സിംഹം പ്രത്യഞ്ചമത്സാഃ ക്രോഷ്ടാ വരാഹം നിരതക്ത കക്ഷാത്
ഗായകന്, ഇതു എനിക്ക് നന്നായി അറിയപ്പെടട്ടെ: നദികള് പ്രതിവശം ഒഴുകുന്ന ശാപം കൊണ്ടുപോകുന്നു. നായ്ക്കളെപ്പോലെ മൃഗങ്ങള് സിംഹത്തില് നിന്ന് പിന്മാറുന്നു, മീനുകള് മുങ്ങാനായില് നിന്ന്, നരി പന്നിയില് നിന്ന്, കുഴിയില് നിന്ന് പൊള്ളിപ്പോയത് പോലെ.
കഥാ ത ഏതദഹമാ ചികേതം ഗൃത്സസ്യ പാകസ്തവസോ മനീഷാമ് । ത്വം നോ വിദ്വാഁ ഋതുഥാ വി വോചോ യമര്ധം തേ മഘവന്ക്ഷേമ്യാ ധൂഃ
എങ്ങനെ ഞാന് ഗ്രിത്സന്റെ പാകമായ ജ്ഞാനം അറിഞ്ഞു? നീ അറിയുന്നവനായി, യുക്തസമയത്ത് ഞങ്ങളോട് പറയണം, മഹാദാനശീലനേ, നിനക്കായി ഞങ്ങള് ഏത് ഭാഗം സൂക്ഷിക്കണമെന്ന്.
ഏവാ ഹി മാം തവസം വര്ധയന്തി ദിവശ്ചിന്മേ ബൃഹത ഉത്തരാ ധൂഃ । പുരൂ സഹസ്രാ നി ശിശാമി സാകമശത്രും ഹി മാ ജനിതാ ജജാന
ഇങ്ങനെ തന്നെ, ആകാശത്തിലെ മഹത്തായവര് പോലും എന്റെ ശക്തി വര്ധിപ്പിക്കുന്നു. അനേകം ആയിരങ്ങള് ഒരുമിച്ച് ഞാന് കീഴടക്കുന്നു; എന്റെ ജനകന് എന്നെ ജയിക്കാനാവാത്തവനായി സൃഷ്ടിച്ചു.
ഏവാ ഹി മാം തവസം ജജ്ഞുരുഗ്രം കര്മന്കര്മന്വൃഷണമിന്ദ്ര ദേവാഃ । വധീം വൃത്രം വജ്രേണ മന്ദസാനോഽപ വ്രജം മഹിനാ ദാശുഷേ വമ്
ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ദേവന്മാര് എന്നെ ശക്തനാക്കിയത്, ഇന്ദ്രാ, ശക്തിയിലും വീര്യത്തിലും. ഞാന് വജ്രംകൊണ്ട് വൃത്രനെ കൊല്ലുകയും, സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ ശക്തിയില് ഭക്തന്ക്കായി ഗോശാല തുറക്കുകയും ചെയ്തു.
ദേവാസ ആയന്പരശൂഁരബിഭ്രന്വനാ വൃശ്ചന്തോ അഭി വിഡ്ഭിരായന് । നി സുദ്ര്വം ദധതോ വക്ഷണാസു യത്രാ കൃപീടമനു തദ്ദഹന്തി
ദേവന്മാര് കത്തികള് കൈവശമാക്കി, കാടു വെട്ടി, ആയുധങ്ങളുമായി സമീപിച്ചു. അവര് ഉറപ്പുള്ളതിനെ ഹൃദയത്തില് വെച്ചു, അവിടെ, ചുണ്ടുപിടിച്ചുപിടിച്ച്, അതു ദഹിപ്പിക്കുന്നു.