അത്യോ ന ഹിയാനോ അഭി വാജമര്ഷ സ്വര്വിത്കോശം ദിവോ അദ്രിമാതരമ് । വൃഷാ പവിത്രേ അധി സാനോ അവ്യയേ സോമഃ പുനാന ഇന്ദ്രിയായ ധായസേ
കുതിരപോലെ ആഗ്രഹത്തോടെ, നീ വിജയത്തിനായി, ശബ്ദമുള്ള കലശത്തേക്കും, പാറയിലേക്കും, ആകാശത്തിലെ മാതാവിലേക്കും ഓടുന്നു. കാളായ സോമം, ശാശ്വതമായ മലചുവടില് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു, ശക്തിക്കും, ഇന്ദ്രന് അനുഭവിക്കാനുമാണ്.
പ്ര ത ആശ്വിനീഃ പവമാന ധീജുവോ ദിവ്യാ അസൃഗ്രന്പയസാ ധരീമണി । പ്രാന്തരൃഷയ സ്ഥാവിരീരസൃക്ഷത യേ ത്വാ മൃജന്ത്യൃഷിഷാണ വേധസഃ
വേഗമുള്ള, ദൈവികമായ നിന്റെ ഒഴുക്കുകള് പാല്കൊണ്ട് കലശത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു. നിന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന പുരാതന ഋഷിമാര്, ജ്ഞാനമുള്ളവനേ, നിന്നെ ഒഴുക്കുന്നു.
വിശ്വാ ധാമാനി വിശ്വചക്ഷ ഋഭ്വസഃ പ്രഭോസ്തേ സതഃ പരി യന്തി കേതവഃ । വ്യാനശിഃ പവസേ സോമ ധര്മഭിഃ പതിര്വിശ്വസ്യ ഭുവനസ്യ രാജസി
എല്ലാ വാസസ്ഥലങ്ങളിലും, എല്ലാം കാണുന്നവനേ, ഋഭുക്കളേ, മഹത്തായ സ്ഥിരനായവന്റെ കിരണങ്ങള് നിന്നെ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു. സോമമേ, നീ നിയമങ്ങളോടെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു, നീ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെയും ഉടമയും രാജാവുമാണ്.
ഉഭയതഃ പവമാനസ്യ രശ്മയോ ധ്രുവസ്യ സതഃ പരി യന്തി കേതവഃ । യദീ പവിത്രേ അധി മൃജ്യതേ ഹരിഃ സത്താ നി യോനാ കലശേഷു സീദതി
രണ്ടു വശത്തും, ശുദ്ധമായ സ്ഥിരനായവന്റെ കിരണങ്ങള് ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു. മഞ്ഞളനിറമുള്ളവന് ശുദ്ധീകരണത്തില് ശുദ്ധിയാകുമ്പോള്, അവന് കലശങ്ങളില് തന്റെ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നു.
യജ്ഞസ്യ കേതുഃ പവതേ സ്വധ്വരഃ സോമോ ദേവാനാമുപ യാതി നിഷ്കൃതമ് । സഹസ്രധാരഃ പരി കോശമര്ഷതി വൃഷാ പവിത്രമത്യേതി രോരുവത്
യാഗത്തിന്റെ അടയാളമായ, ശുദ്ധവും ക്രമമായ സോമം, ദേവന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. ആയിരം ഒഴുക്കുകളോടെ, അവന് കലശം ചുറ്റുന്നു. കാളായവന്, ഗംഭീരനാദത്തോടെ, ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ കടക്കുന്നു.
രാജാ സമുദ്രം നദ്യോ വി ഗാഹതേഽപാമൂര്മിം സചതേ സിന്ധുഷു ശ്രിതഃ । അധ്യസ്ഥാത്സാനു പവമാനോ അവ്യയം നാഭാ പൃഥിവ്യാ ധരുണോ മഹോ ദിവഃ
രാജാവ് സമുദ്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു, നദികള് വ്യത്യസ്തമായി ഒഴുകുന്നു. ജലത്തിന്റെ തിരമാലയുമായി അവന് ഒന്നിക്കുന്നു, നദികളില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ശുദ്ധമായവന് ശാശ്വതമായ മലചുവടില്, ഭൂമിയുടെ നാഭിയിലും, മഹത്തായ ആകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലും സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നു.
ദിവോ ന സാനു സ്തനയന്നചിക്രദദ്ദ്യൌശ്ച യസ്യ പൃഥിവീ ച ധര്മഭിഃ । ഇന്ദ്രസ്യ സഖ്യം പവതേ വിവേവിദത്സോമഃ പുനാനഃ കലശേഷു സീദതി
ആകാശത്തിന്റെ ചൂടുപോലെ, ഇടിമുഴക്കത്തോടെയും ഗംഭീരനാദത്തോടെയും, ദ്യൗസ്ക്കും ഭൂമിക്കും അവന്റെ നിയമം അനുസരിക്കേണ്ടി വരുന്നു. സോമം, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവന്, കലശങ്ങളില് ഇരുന്നു, ഇന്ദ്രന്റെ സൗഹൃദം തേടുന്നു.
ജ്യോതിര്യജ്ഞസ്യ പവതേ മധു പ്രിയം പിതാ ദേവാനാം ജനിതാ വിഭൂവസുഃ । ദധാതി രത്നം സ്വധയോരപീച്യം മദിന്തമോ മത്സര ഇന്ദ്രിയോ രസഃ
യജ്ഞത്തിന്റെ പ്രകാശം പോലെ മധുരവും പ്രിയവും ആയവൻ, ദേവന്മാരുടെ പിതാവും സ്രഷ്ടാവും എല്ലാം വ്യാപിച്ചവനും ആകുന്നു. അവൻ സ്വയം അർപ്പണങ്ങൾക്ക് യോജ്യമായ അമൂല്യമായ നിധി നൽകുന്നു; അത്യന്തം മദിപ്പിക്കുന്നതും ശക്തിയുള്ളതും, ശക്തിയുടെ സാരവും ആകുന്നു.
അഭിക്രന്ദന്കലശം വാജ്യര്ഷതി പതിര്ദിവഃ ശതധാരോ വിചക്ഷണഃ । ഹരിര്മിത്രസ്യ സദനേഷു സീദതി മര്മൃജാനോഽവിഭിഃ സിന്ധുഭിര്വൃഷാ
ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, അവൻ കലശത്തേക്ക് ഉത്സാഹത്തോടെ ഓടുന്നു; സ്വർഗത്തിന്റെ അധിപൻ, നൂറു പ്രവാഹങ്ങളോടെ, വിവേകമുള്ളവൻ. മഞ്ഞള നിറമുള്ളവൻ മിത്രന്റെ വീടുകളിൽ ഇരിക്കുന്നു; നദികളാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവൻ, നദികളിൽ കാളപോലെയുള്ളവൻ.
അഗ്രേ സിന്ധൂനാം പവമാനോ അര്ഷത്യഗ്രേ വാചോ അഗ്രിയോ ഗോഷു ഗച്ഛതി । അഗ്രേ വാജസ്യ ഭജതേ മഹാധനം സ്വായുധഃ സോതൃഭിഃ പൂയതേ വൃഷാ
നദികളിൽ ഏറ്റവും മുൻപിലുള്ളവൻ, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവൻ മുന്നോട്ട് ഒഴുകുന്നു; വാക്കുകളിൽ മുൻപുള്ളവൻ, പശുക്കളിൽ എത്തുന്നു; ശക്തിയിൽ മുൻപുള്ളവൻ, മഹത്തായ ധനം സ്വന്തമാക്കുന്നു; സ്വന്തം ശക്തിയോടെ, പീഡകരാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന കാളപോലെയുള്ളവൻ.
അയം മതവാഞ്ഛകുനോ യഥാ ഹിതോഽവ്യേ സസാര പവമാന ഊര്മിണാ । തവ ക്രത്വാ രോദസീ അന്തരാ കവേ ശുചിര്ധിയാ പവതേ സോമ ഇന്ദ്ര തേ
പ്രചോദനമുള്ള ഈവൻ, പറക്കുന്ന പക്ഷിയെപ്പോലെ, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവൻ ഒരു തിരമാലപോലെ ഒഴുകുന്നു. നിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, മഹാത്മാവേ, ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയോടെ, സോമ, നീ ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി ആകാശവും ഭൂമിയും തമ്മിൽ ഒഴുകുന്നു.
ദ്രാപിം വസാനോ യജതോ ദിവിസ്പൃശമന്തരിക്ഷപ്രാ ഭുവനേഷ്വര്പിതഃ । സ്വര്ജജ്ഞാനോ നഭസാഭ്യക്രമീത്പ്രത്നമസ്യ പിതരമാ വിവാസതി
പ്രകാശമുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, യജമാനനെ എത്തി, ആകാശത്തെ തൊട്ട്, ലോകങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതനായി, സൂര്യനെ അറിയുന്നവൻ, മേഘങ്ങൾക്കുമുകളിൽ കയറി, ദൂരെയുള്ള പുരാതന പിതാവിനെ വിളിക്കുന്നു.
സോ അസ്യ വിശേ മഹി ശര്മ യച്ഛതി യോ അസ്യ ധാമ പ്രഥമം വ്യാനശേ । പദം യദസ്യ പരമേ വ്യോമന്യതോ വിശ്വാ അഭി സം യാതി സംയതഃ
ആവനെ ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ യജമാനനു മഹത്തായ സംരക്ഷണം അവൻ നൽകുന്നു. അവന്റെ പാദം പരമാകാശത്തിൽ; അവിടെ നിന്ന് അവൻ എല്ലായിടത്തും ഏകതയോടെ എത്തുന്നു.
പ്രോ അയാസീദ് ഇന്ദുര് ഇന്ദ്രസ്യ നിഷ്കൃതꣳ സഖാ സഖ്യുര് ന പ്ര മിനാതി സꣳഗിരമ് । മര്യ ഇവ യുവതിഭിഃ സമ് അര്ഷതി സോമഃ കലശേ ശതയാമ്നാ പഥാ
ഇന്ദ്രന്റെ ശുദ്ധിക്കായി ഇന്ദ്രു മുന്നോട്ട് വന്നു; സ്നേഹത്തിൽ ഉറച്ച സ്നേഹിതനെപ്പോലെ, യുവാവു യുവതികളോടൊപ്പം കലരുന്നതുപോലെ, സോമം നൂറ്റിയൊന്നു വഴികളിലൂടെ കലശത്തിൽ ഒഴുകുന്നു.
പ്ര വോ ധിയോ മന്ദ്രയുവോ വിപന്യുവഃ പനസ്യുവഃ സꣳവസനേഷ്വ് അക്രമുഃ । സോമമ് മനീഷാ അഭ്യ് അനൂഷത സ്തുഭോ ഽഭി ധേനവഃ പയസേമ് അശിശ്രയുഃ
നിങ്ങളുടെ മനോഹരവും ബുദ്ധിമാനുമായ ചിന്തകൾ സന്തോഷകരമായ സംഗമങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവ മനസ്സോടെ സോമത്തെ അന്വേഷിച്ചു, ഗാനം പാടുന്നു, പശുക്കൾ പാൽ തേടുന്നതുപോലെ പോഷകമായവനെ സമീപിച്ചു.
ആ നഃ സോമ സꣳയതമ് പിപ്യുഷീമ് ഇഷമ് ഇന്ദോ പവസ്വ പവമാനോ അസ്രിധമ് । യാ നോ ദോഹതേ ത്രിര് അഹന്ന് അസശ്ചുഷീ ക്ഷുമദ് വാജവന് മധുമത് സുവീര്യമ്
സോമാ, ഞങ്ങൾക്ക് സമൃദ്ധിയും പോഷകതയും നിറഞ്ഞ പ്രവാഹം തരിക; ഇന്ദോ, നീ സ്വയം ശുദ്ധമാകുക, വൈകാതെ പാവനനായവനേ. ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഞങ്ങൾക്ക് ഒഴുകി വരുന്ന, സസ്യസമൃദ്ധിയും മധുരവും വീര്യവും നിറഞ്ഞതും നൽകുന്നതാണത്.
വൃഷാ മതീനാമ് പവതേ വിചക്ഷണഃ സോമോ അഹ്നഃ പ്രതരീതോഷസോ ദിവഃ । ക്രാണാ സിന്ധൂനാꣳ കലശാꣳ അവീവശദ് ഇന്ദ്രസ്യ ഹാര്ദ്യ് ആവിശന് മനീഷിഭിഃ
ചിന്തകളിൽ ശക്തനായ സോമൻ, വിവേകശാലിയായവൻ, പകലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ചുരണ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ദിവ്യമായ ഉഷസ്സുകളോടൊപ്പം പ്രകാശിക്കുന്നു. ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട്, നദികളുടെ പാത്രങ്ങളിൽ ഒഴുകി, കലശങ്ങളിൽ നിറയുന്നു, പ്രചോദിതരോടൊപ്പം ഇന്ദ്രന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
മനീഷിഭിഃ പവതേ പൂര്വ്യഃ കവിര് നൃഭിര് യതഃ പരി കോശാꣳ അചിക്രദത് । ത്രിതസ്യ നാമ ജനയന് മധു ക്ഷരദ് ഇന്ദ്രസ്യ വായോഃ സഖ്യായ കര്തവേ
പ്രചോദിതരോടൊപ്പം പുരാതനമുനിവൻ സോമൻ ഒഴുകുന്നു, മനുഷ്യരോടൊപ്പം പാത്രങ്ങൾ ചുറ്റി ഗർജ്ജിക്കുന്നു. ത്രിതന്റെ നാമം സൃഷ്ടിച്ച്, മധുരം ഒഴുക്കുന്നു, ഇന്ദ്രനും വായുവും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ.
അയമ് പുനാന ഉഷസോ വി രോചയദ് അയꣳ സിന്ധുഭ്യോ അഭവദ് ഉ ലോകകൃത് । അയꣳ ത്രിഃ സപ്ത ദുദുഹാന ആശിരꣳ സോമോ ഹൃദേ പവതേ ചാരു മത്സരഃ
ശുദ്ധിയോടെ ഈ സോമൻ പ്രഭാതങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; നദികളിൽ ഇടം സൃഷ്ടിച്ചവൻ ഇവൻ തന്നെയാണ്. മൂന്നു ഏഴു പ്രാവശ്യം പോഷകസാരമെടുത്ത്, മനസ്സിന് ആനന്ദം പകരുന്ന മനോഹരനായ സോമൻ ശുദ്ധിയോടെ ഒഴുകുന്നു.
പവസ്വ സോമ ദിവ്യേഷു ധാമസു സൃജാന ഇന്ദോ കലശേ പവിത്ര ആ । സീദന്ന് ഇന്ദ്രസ്യ ജഠരേ കനിക്രദന് നൃഭിര് യതഃ സൂര്യമ് ആരോഹയോ ദിവി
ദൈവിക വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ നീ ശുദ്ധിയാകൂ, സോമാ; ഇൻദോ, ചാനലിലൂടെ കലശത്തിലേക്ക് ഒഴുകൂ. ഗർജ്ജനത്തോടെ ഇന്ദ്രന്റെ വയറ്റിൽ ഇരിക്കൂ; മനുഷ്യർ നിന്നെ നയിച്ച് സൂര്യനെ ആകാശത്ത് ഉയർത്തുന്നു.
അദ്രിഭിഃ സുതഃ പവസേ പവിത്ര ആꣳ ഇന്ദവ് ഇന്ദ്രസ്യ ജഠരേഷ്വ് ആവിശന് । ത്വꣳ നൃചക്ഷാ അഭവോ വിചക്ഷണ സോമ ഗോത്രമ് അങ്ഗിരോഭ്യോ ഽവൃണോര് അപ
കല്ലുകൊണ്ട് ചതച്ച സോമാ, നീ ചാനലിലൂടെ ഒഴുകുന്നു; ഇന്ദ്രന്റെ വയറുകളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മനുഷ്യരിൽ വിവേകശാലിയായവനായി, സോമാ, നീ അംഗിരസ്മാര്ക്ക് പശുവിന്റെ കിടങ്ങൽ തുറന്നു.
ത്വാꣳ സോമ പവമാനꣳ സ്വാധ്യോ ഽനു വിപ്രാസോ അമദന്ന് അവസ്യവഃ । ത്വാꣳ സുപര്ണ ആഭരദ് ദിവസ് പരീന്ദോ വിശ്വാഭിര് മതിഭിഃ പരിഷ്കൃതമ്
സ്വയം ശുദ്ധിയാകുന്ന സോമയെ, പ്രബുദ്ധരായവർ സഹായം തേടി ആസ്വദിച്ചു. മനോഹരമായ ചിറകുള്ളവൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാ മനസ്സുകളാൽ അലങ്കരിച്ച സോമയെ കൊണ്ടുവന്നു.
അവ്യേ പുനാനമ് പരി വാര ഊര്മിണാ ഹരിꣳ നവന്തേ അഭി സപ്ത ധേനവഃ । അപാമ് ഉപസ്ഥേ അധ്യ് ആയവഃ കവിമ് ഋതസ്യ യോനാ മഹിഷാ അഹേഷത
ഏഴു പശുക്കളും, ആ കനകവർണ്ണനായി ആഗ്രഹത്തോടെ, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവനെ തിരിഞ്ഞ് അവരുടെ തിരമാലപോലെയുള്ള പ്രവാഹങ്ങളാൽ ചുറ്റുന്നു. വെള്ളത്തിന്റെ മടിയിൽ, പിഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന കല്ലുകൾ സത്യത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ മഹത്തായ ജ്ഞാനിയെ അന്വേഷിക്കുന്നു.
ഇന്ദുഃ പുനാനോ അതി ഗാഹതേ മൃധോ വിശ്വാനി കൃണ്വന് സുപഥാനി യജ്യവേ । ഗാഃ കൃണ്വാനോ നിര്ണിജꣳ ഹര്യതഃ കവിര് അത്യോ ന ക്രീളന് പരി വാരമ് അര്ഷതി
ശുദ്ധമായ ഇന്ദ്രവുമാണ് എല്ലാ വൈരങ്ങൾക്കും അതീതമായി, യജ്ഞത്തിനായി നല്ല വഴികൾ ഒരുക്കുന്നു. പശുക്കളെ സൃഷ്ടിച്ച്, വഴിയെ വെടിപ്പാക്കി, ആനന്ദകരമായ ജ്ഞാനി, കളിക്കുന്ന കുതിരപോലെ, ആ വേലിക്കുള്ളിൽ ചുറ്റി ഒഴുകുന്നു.
അസശ്ചതഃ ശതധാരാ അഭിശ്രിയോ ഹരിꣳ നവന്തേ ഽവ താ ഉദന്യുവഃ । ക്ഷിപോ മൃജന്തി പരി ഗോഭിര് ആവൃതꣳ തൃതീയേ പൃഷ്ഠേ അധി രോചനേ ദിവഃ
എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള നൂറു പ്രവാഹങ്ങൾ, ആ പ്രകാശവാനെ തേടി, വെള്ളങ്ങൾ അവരുടെ പാതയിലേക്കു ഓടിപ്പോകുന്നതുപോലെ, വേഗത്തിൽ അവനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; പശുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവൻ, മൂന്നാമത്തെ പാറയിൽ, ആകാശത്തിന്റെ പ്രകാശമുള്ള പ്രദേശത്ത്.
തവേമാഃ പ്രജാ ദിവ്യസ്യ രേതസസ് ത്വꣳ വിശ്വസ്യ ഭുവനസ്യ രാജസി । അഥേദꣳ വിശ്വമ് പവമാന തേ വശേ ത്വമ് ഇന്ദോ പ്രഥമോ ധാമധാ അസി
ഈ സന്തതികൾ ദൈവികമായ വിത്തിൽ നിന്നുള്ള നിനക്കുള്ളവയാണ്; നീ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും രാജാവാണ്. അതിനാൽ, ഈ മുഴുവൻ സൃഷ്ടിയും പവമാനനേ, നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്; നീയാണു സോമ, ആദ്യം ആ വാസസ്ഥാനം കൈവശം വയ്ക്കുന്നത്.
ത്വꣳ സമുദ്രോ അസി വിശ്വവിത് കവേ തവേമാഃ പഞ്ച പ്രദിശോ വിധര്മണി । ത്വꣳ ദ്യാꣳ ച പൃഥിവീꣳ ചാതി ജഭ്രിഷേ തവ ജ്യോതീꣳഷി പവമാന സൂര്യഃ
നീ സമുദ്രംപോലെയുള്ളവൻ, എല്ലാം അറിയുന്ന ജ്ഞാനിയാണ്; നിന്റെകായി ഈ അഞ്ചു ദിക്കുകളും നിലനിൽക്കുന്നു. നീ ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും അളക്കാതെ അങ്ങേയറ്റം ചേർത്തിരിക്കുന്നു; നിന്റെ പ്രകാശങ്ങൾ സൂര്യനാണ്, പവിത്രനായവാ.
ത്വമ് പവിത്രേ രജസോ വിധര്മണി ദേവേഭ്യഃ സോമ പവമാന പൂയസേ । ത്വാമ് ഉശിജഃ പ്രഥമാ അഗൃഭ്ണത തുഭ്യേമാ വിശ്വാ ഭുവനാനി യേമിരേ
പവിത്രത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സോമാ, നീ ദേവന്മാർക്കായി ശുദ്ധിയാർജ്ജിക്കുന്നു; ആകാശത്തിലെ ക്രമത്തിൽ നിന്നെ ആദ്യം കണ്ട ഋഷികൾ പിടിച്ചെടുത്തു; നിന്റെകായി ഈ ലോകങ്ങളൊക്കെയും ചേർത്തിരിക്കുന്നു.
പ്ര രേഭ ഏത്യ് അതി വാരമ് അവ്യയꣳ വൃഷാ വനേഷ്വ് അവ ചക്രദദ് ധരിഃ । സꣳ ധീതയോ വാവശാനാ അനൂഷത ശിശുꣳ രിഹന്തി മതയഃ പനിപ്നതമ്
ശക്തനായവൻ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, ഒരിക്കലും തകരാത്ത അതിർത്തി കടന്ന് പോകുന്നു; കനകവർണ്ണനായവൻ കാടുകളിൽ തന്റെ ചക്രം സ്ഥാപിച്ചു. ആഗ്രഹത്തോടെ ഉള്ള ചിന്തകൾ ഒന്നിച്ച് പിന്തുടരുന്നു; ശുദ്ധിയാർജ്ജിക്കേണ്ട കുഞ്ഞിനെ സ്തുതികൾ അമർത്തുന്നു.
സ സൂര്യസ്യ രശ്മിഭിഃ പരി വ്യത തന്തുꣳ തന്വാനസ് ത്രിവൃതꣳ യഥാ വിദേ । നയന്ന് ഋതസ്യ പ്രശിഷോ നവീയസീഃ പതിര് ജനീനാമ് ഉപ യാതി നിഷ്കൃതമ്
അവൻ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്തു നെയ്യുന്നു, നന്നായി അറിയുന്നവൻപോലെ മൂന്നു വിധത്തിൽ അതിനെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. സത്യംപോലുള്ള പുതിയ നിയമങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നയിച്ച്, സകല ജീവികളുടെ അധിപൻ ശുദ്ധീകരണ സ്ഥലത്തേക്ക് അടുക്കുന്നു.