സാകം വദന്തി ബഹവോ മനീഷിണ ഇന്ദ്രസ്യ സോമം ജഠരേ യദാദുഹുഃ । യദീ മൃജന്തി സുഗഭസ്തയോ നരഃ സനീളാഭിര്ദശഭിഃ കാമ്യം മധു
അനേകം ജ്ഞാനികൾ ഒരുമിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു, സോമം ഇന്ദ്രന്റെ വയറ്റിലേക്ക് ഒഴുക്കുമ്പോൾ. പുരുഷന്മാർ പത്ത് കൈകളാൽ എളുപ്പത്തിൽ പിടിച്ച്, ആസ്വാദ്യമായ തേൻ ശുദ്ധമാക്കുന്നു.
അരമമാണോ അത്യേതി ഗാ അഭി സൂര്യസ്യ പ്രിയം ദുഹിതുസ്തിരോ രവമ് । അന്വസ്മൈ ജോഷമഭരദ്വിനംഗൃസഃ സം ദ്വയീഭിഃ സ്വസൃഭിഃ ക്ഷേതി ജാമിഭിഃ
അവൻ ക്ഷീണിക്കാതെ പശുക്കളിൽ ചുറ്റുന്നു, സൂര്യന്റെ മകളുടെ പ്രിയശബ്ദത്തിന് അപ്പുറം കടക്കുന്നു. ഗായകർ അവനു അനുകൂലത കൊണ്ടുവരുന്നു; ജ്ഞാനിയാകയാൽ, അവൻ തന്റെ രണ്ട് സഹോദരിമാരോടും ബന്ധുക്കളോടും കൂടെ താമസിക്കുന്നു.
നൃധൂതോ അദ്രിഷുതോ ബര്ഹിഷി പ്രിയഃ പതിര്ഗവാം പ്രദിവ ഇന്ദുരൃത്വിയഃ । പുരംധിവാന്മനുഷോ യജ്ഞസാധനഃ ശുചിര്ധിയാ പവതേ സോമ ഇന്ദ്ര തേ
പുരുഷന്മാരുടെ ഉണർത്തലിൽ, കല്ലുകൾകൊണ്ട് പിഴിഞ്ഞ്, യജ്ഞസ്ഥലത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി, പശുക്കളുടെ നാഥനായി, സ്വർഗത്തിൽ നിന്നുള്ള പുരോഹിതനായി, സോമം, ശുദ്ധമായ ചിന്തയോടെ, മനുഷ്യരുടെ യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കാൻ, ഇന്ദ്രാ, നിനക്കായി ശുദ്ധമാകുന്നു.
നൃബാഹുഭ്യാം ചോദിതോ ധാരയാ സുതോഽനുഷ്വധം പവതേ സോമ ഇന്ദ്ര തേ । ആപ്രാഃ ക്രതൂന്സമജൈരധ്വരേ മതീര്വേര്ന ദ്രുഷച്ചമ്വോരാസദദ്ധരിഃ
പുരുഷന്മാരുടെ കൈകളാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട്, ചാനലിൽ പിഴിഞ്ഞ്, ക്രമത്തിൽ, സോമം, ഇന്ദ്രാ, നിനക്കായി ശുദ്ധമാകുന്നു. അവൻ ശക്തിയും ചിന്തകളും യജ്ഞത്തിൽ നിറയ്ക്കുന്നു; മഞ്ഞളനിറമുള്ളവൻ ദർഭയിൽ ഇരുന്നു ശത്രുവിനെ അകറ്റുന്നു.
അംശും ദുഹന്തി സ്തനയന്തമക്ഷിതം കവിം കവയോഽപസോ മനീഷിണഃ । സമീ ഗാവോ മതയോ യന്തി സംയത ഋതസ്യ യോനാ സദനേ പുനര്ഭുവഃ
ജ്ഞാനികൾ അക്ഷയമായ, ഇടിമുഴങ്ങുന്ന തുള്ളിയെ, കവിചെയ്യുന്നവനെ, തങ്ങളുടെ കഴിവിൽ പാൽപോലെ പിഴിയുന്നു. പശുക്കളും ചിന്തകളും ഒരുമിച്ച്, സത്യത്തിന്റെ ഗർഭത്തിലേക്ക്, യജ്ഞസ്ഥലത്തിലേക്ക് വീണ്ടും ചേരുന്നു.
നാഭാ പൃഥിവ്യാ ധരുണോ മഹോ ദിവോഽപാമൂര്മൌ സിന്ധുഷ്വന്തരുക്ഷിതഃ । ഇന്ദ്രസ്യ വജ്രോ വൃഷഭോ വിഭൂവസുഃ സോമോ ഹൃദേ പവതേ ചാരു മത്സരഃ
ഭൂമിയുടെ നാഭിയിൽ, മഹത്തായ ആകാശത്തിന്റെ താങ്ങിൽ, വെള്ളങ്ങളിലും സമുദ്രത്തിലും അവൻ സ്ഥാപിതനാണ്. ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം, കാള, വിശാലമായി പ്രകാശിക്കുന്നവൻ, സോമം, ഹൃദയത്തിൽ ആസ്വാദ്യമായ സന്തോഷമായി ശുദ്ധമാകുന്നു.
സ തൂ പവസ്വ പരി പാര്ഥിവം രജ സ്തോത്രേ ശിക്ഷന്നാധൂന്വതേ ച സുക്രതോ । മാ നോ നിര്ഭാഗ്വസുനഃ സാദനസ്പൃശോ രയിം പിശങ്ഗം ബഹുലം വസീമഹി
അങ്ങനെ, ഭൂമിയിലെ ലോകം ചുറ്റി, സ്തുതിയെ ആഗ്രഹിച്ച്, ഉണർത്തുന്നവനുവേണ്ടി, നീ ശുദ്ധമാകണം, പ്രജ്ഞാവാനേ. പങ്കില്ലാത്തവരും സദസ്സിൽ സ്പർശിക്കുന്നവരും ഞങ്ങളെ സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ അനുവദിക്കരുത്; ഞങ്ങൾ ധാരാളം മഞ്ഞളനിറമുള്ള സമ്പത്ത് കൈവശമാക്കട്ടെ.
ആ തൂ ന ഇന്ദോ ശതദാത്വശ്വ്യം സഹസ്രദാതു പശുമദ്ധിരണ്യവത് । ഉപ മാസ്വ ബൃഹതീ രേവതീരിഷോഽധി സ്തോത്രസ്യ പവമാന നോ ഗഹി
നൂറു കുതിരകളും ആയിരം കന്നുകാലികളും ധനവും പൊന്നുംകൊണ്ട്, ഇന്ദ്രനേ, ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരിക. മഹത്വവും സമൃദ്ധിയും നിറഞ്ഞവനേ, ഞങ്ങളുടെ സ്തോത്രത്തിൽ വന്നു വസിക്കണമേ.
സ്രക്വേ ദ്രപ്സസ്യ ധമതഃ സമസ്വരന്നൃതസ്യ യോനാ സമരന്ത നാഭയഃ । ത്രീന്സ മൂര്ധ്നോ അസുരശ്ചക്ര ആരഭേ സത്യസ്യ നാവഃ സുകൃതമപീപരന്
പുഷ്പമാലയിട്ടുള്ള തുള്ളിയിൽ നിന്ന്, ഞരമ്പുകൾ മുഴങ്ങുന്നു; സത്യത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നാണ് അവ ഉദയിക്കുന്നത്. അസുരൻ തുടക്കത്തിൽ മൂന്നു തലകൾ സൃഷ്ടിച്ചു; സത്യത്തിന്റെ പാത്രങ്ങൾ, നന്നായി നിർമ്മിച്ചവ, അവർ നിറച്ചു.
സമ്യക്സമ്യഞ്ചോ മഹിഷാ അഹേഷത സിന്ധോരൂര്മാവധി വേനാ അവീവിപന് । മധോര്ധാരാഭിര്ജനയന്തോ അര്കമിത്പ്രിയാമിന്ദ്രസ്യ തന്വമവീവൃധന്
ശക്തന്മാർ ശരിയായ വഴി നീങ്ങി ഉണർന്നു; നദിയുടെ തിരകൾ വ്യാപിച്ചു, ദർശകൻ ഒഴുകി. തേൻപോലുള്ള പ്രവാഹങ്ങളാൽ അവർ സ്തോത്രം സൃഷ്ടിച്ചു, ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയരൂപം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
പവിത്രവന്തഃ പരി വാചമാസതേ പിതൈഷാം പ്രത്നോ അഭി രക്ഷതി വ്രതമ് । മഹഃ സമുദ്രം വരുണസ്തിരോ ദധേ ധീരാ ഇച്ഛേകുര്ധരുണേഷ്വാരഭമ്
ശുദ്ധീകരണ ഉപകരണങ്ങളോടെ അവർ വാക്കിനെ ചുറ്റി; അവരുടെ പിതാക്കന്മാരിൽ പഴയവൻ വ്രതം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. വരുൺ മഹാസമുദ്രം അപ്പുറത്ത് സ്ഥാപിച്ചു; ജ്ഞാനികൾ തുടക്കത്തിൽ അടിസ്ഥാനത്തെ അന്വേഷിച്ചു.
സഹസ്രധാരേഽവ തേ സമസ്വരന്ദിവോ നാകേ മധുജിഹ്വാ അസശ്ചതഃ । അസ്യ സ്പശോ ന നി മിഷന്തി ഭൂര്ണയഃ പദേപദേ പാശിനഃ സന്തി സേതവഃ
ആയിരം പ്രവാഹങ്ങളോടെ അവർ ആകാശത്തിൽപോലെ മുഴങ്ങുന്നു; അവരുടെ നാവുകൾ തേൻപോലാണ്, ഒത്തുചേരുന്നു. അവന്റെ കിരണങ്ങൾ ഒരിക്കലും നിലയ്ക്കുന്നില്ല, എല്ലിടത്തും സജീവമാണ്; ഓരോ പടിയിലും ബന്ധകർ അതിരുകളായി നിലകൊള്ളുന്നു.
* പിതുര്മാതുരധ്യാ യേ സമസ്വരന്നൃചാ ശോചന്തഃ സംദഹന്തോ അവ്രതാന് । ഇന്ദ്രദ്വിഷ്ടാമപ ധമന്തി മായയാ ത്വചമസിക്നീം ഭൂമനോ ദിവസ്പരി
പിതാവിനും മാതാവിനും മുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നവർ, വേദപാരായണത്താൽ പ്രകാശിച്ച്, നിയമം പാലിക്കാത്തവരെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു; ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രുക്കളെ മായാജാലംകൊണ്ട് അകറ്റുന്നു; ഇരുണ്ട ചർമ്മം ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും നിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.
പ്രത്നാന്മാനാദധ്യാ യേ സമസ്വരഞ്ഛ്ലോകയന്ത്രാസോ രഭസസ്യ മന്തവഃ । അപാനക്ഷാസോ ബധിരാ അഹാസത ഋതസ്യ പന്ഥാം ന തരന്തി ദുഷ്കൃതഃ
പഴയ അളവിൽ നിന്ന് മുഴങ്ങുന്നവർ, സ്തോത്രത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളാൽ, ഉത്സാഹമുള്ളവരുടെ ചിന്തകളാണ്. ചെവികേൾക്കാത്തവരും മിണ്ടാത്തവരും സംസാരിക്കുന്നില്ല; ദുഷ്കൃതികൾ സത്യത്തിന്റെ പാത കടക്കാറില്ല.
സഹസ്രധാരേ വിതതേ പവിത്ര ആ വാചം പുനന്തി കവയോ മനീഷിണഃ । രുദ്രാസ ഏഷാമിഷിരാസോ അദ്രുഹ സ്പശഃ സ്വഞ്ചഃ സുദൃശോ നൃചക്ഷസഃ
ആയിരം പ്രവാഹങ്ങളാൽ, ശുദ്ധീകരണ ഉപകരണത്തിലൂടെ വ്യാപിച്ച്, കവിൾ മനസ്സിൽ ജ്ഞാനത്തോടെ വാക്ക് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ഇവർ രുദ്രന്മാർ, ശക്തരും അക്ഷതരും, കിരണങ്ങൾ, സ്വയം ശുദ്ധരായി, മനുഷ്യർക്ക് വ്യക്തമായി കാണപ്പെടുന്നു.
ഋതസ്യ ഗോപാ ന ദഭായ സുക്രതുസ്ത്രീ ഷ പവിത്രാ ഹൃദ്യന്തരാ ദധേ । വിദ്വാന്സ വിശ്വാ ഭുവനാഭി പശ്യത്യവാജുഷ്ടാന്വിധ്യതി കര്തേ അവ്രതാന്
സത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ, ദോഷം വരാത്തവൻ, നന്മ ചെയ്യുന്നവൻ, ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ മൂന്നു ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. അറിവോടെ അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളും കാണുന്നു; അവൻ അയോഗ്യരെ തകർക്കുന്നു, നിയമം പാലിക്കാത്തവരെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
ഋതസ്യ തന്തുര്വിതതഃ പവിത്ര ആ ജിഹ്വായാ അഗ്രേ വരുണസ്യ മായയാ । ധീരാശ്ചിത്തത്സമിനക്ഷന്ത ആശതാത്രാ കര്തമവ പദാത്യപ്രഭുഃ
സത്യത്തിന്റെ നൂൽ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ വ്യാപിച്ചു; നാവിന്റെ അഗ്രത്തിൽ, വരുൺന്റെ മായാജാലത്താൽ. ജ്ഞാനികൾ അതിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ആഗ്രഹിച്ചു; അവിടെ പ്രവർത്തകൻ മുന്നോട്ട് കയറുന്നു, അവനെ ആരും തടയാൻ കഴിയില്ല.
ശിശുര്ന ജാതോഽവ ചക്രദദ്വനേ സ്വര്യദ്വാജ്യരുഷഃ സിഷാസതി । ദിവോ രേതസാ സചതേ പയോവൃധാ തമീമഹേ സുമതീ ശര്മ സപ്രഥഃ
ശിശു ജനിച്ചു, കാടിനായി ചക്രം സൃഷ്ടിച്ചു; പ്രകാശമുള്ള, ജയിക്കുന്നവൻ വിജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആകാശത്തിന്റെ വിത്തുമായി ചേർന്ന്, പാൽകൊണ്ട് വളരുന്നു; അവന്റെ അനുഗ്രഹവും വിശാലമായ സംരക്ഷണവും നാം തേടുന്നു.
ദിവോ യ സ്കമ്ഭോ ധരുണഃ സ്വാതത ആപൂര്ണോ അംശുഃ പര്യേതി വിശ്വതഃ । സേമേ മഹീ രോദസീ യക്ഷദാവൃതാ സമീചീനേ ദാധാര സമിഷഃ കവിഃ
ആകാശത്തിന്റെ തൂണും ആധാരവും വ്യാപിച്ചു; നിറഞ്ഞ തുള്ളി എല്ലിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്നു. മഹാകവി ഭൂമിയും ആകാശവും കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, അവയെ ഏകോപിപ്പിച്ച് നിലനിര്ത്തുന്നു.
മഹി പ്സരഃ സുകൃതം സോമ്യം മധൂര്വീ ഗവ്യൂതിരദിതേരൃതം യതേ । ഈശേ യോ വൃഷ്ടേരിത ഉസ്രിയോ വൃഷാപാം നേതാ യ ഇതഊതിരൃഗ്മിയഃ
വലിയ പ്രവാഹം, നന്നായി സൃഷ്ടിച്ചത്, സോമയുടെ തേൻപോലാണ്; പശുക്കളുടെ മേച്ചൽപുറവും, അദിതിയുടെ സത്യവും, അന്വേഷിക്കപ്പെടുന്നു. മഴയ്ക്കും, പ്രകാശവാനായവനും, കാളകളുടെ നേതാവും, പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നവനും, ഇടിമുഴക്കനുമാണ് അവൻ.
ആത്മന്വന്നഭോ ദുഹ്യതേ ഘൃതം പയ ഋതസ്യ നാഭിരമൃതം വി ജായതേ । സമീചീനാഃ സുദാനവഃ പ്രീണന്തി തം നരോ ഹിതമവ മേഹന്തി പേരവഃ
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പാൽയും നെയ്യും ലഭിക്കുന്നു; സത്യത്തിന്റെ നാഭിയിൽ അമൃതം ജനിക്കുന്നു. ദാനശീലികൾ ഏകോപിതരായി അവനിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു; സുഹൃത്തായ പുരുഷന്മാർ അവനെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് പുകഴ്ത്തുന്നു.
അരാവീദംശുഃ സചമാന ഊര്മിണാ ദേവാവ്യം മനുഷേ പിന്വതി ത്വചമ് । ദധാതി ഗര്ഭമദിതേരുപസ്ഥ ആ യേന തോകം ച തനയം ച ധാമഹേ
ഗർജ്ജനത്തോടെ ഒഴുകുന്ന തുള്ളി തിരയുമായി ചേരുന്നു; ദൈവം മനുഷ്യർക്കായി ചർമ്മം പോഷിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ അദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ഭ്രൂണം സ്ഥാപിക്കുന്നു; അവനാൽ നമുക്ക് സന്തതിയും വംശവും ലഭിക്കുന്നു.
സഹസ്രധാരേഽവ താ അസശ്ചതസ്തൃതീയേ സന്തു രജസി പ്രജാവതീഃ । ചതസ്രോ നാഭോ നിഹിതാ അവോ ദിവോ ഹവിര്ഭരന്ത്യമൃതം ഘൃതശ്ചുതഃ
ആയിരം പ്രവാഹങ്ങളോടെ അവർ ഒരുമിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്നു; മൂന്നാമത്തെ ലോകത്തിൽ അവർ സന്താനസമൃദ്ധരാകട്ടെ. ആകാശത്തിൽ നാല് നാഭികൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു, അവ അവേദ്യങ്ങൾ വഹിക്കുന്നു, അമൃതംപോലുള്ള നെയ് ഒഴുകുന്നു.
ശ്വേതം രൂപം കൃണുതേ യത്സിഷാസതി സോമോ മീഢ്വാഁ അസുരോ വേദ ഭൂമനഃ । ധിയാ ശമീ സചതേ സേമഭി പ്രവദ്ദിവസ്കവന്ധമവ ദര്ഷദുദ്രിണമ്
അവൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ വെള്ള നിറം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; സോമൻ, ദാനശീലിയായ അസുരൻ, ഭൂമിയെ അറിയുന്നു. ചിന്തയാൽ അവൻ ശാഖകളുമായി ചേരുന്നു, ഏകോപിതമായി പുകഴ്ത്തുന്നു; അവൻ ആകാശത്തിന്റെ ബന്ധനം കണ്ടു, പ്രകാശവാനാണ്.
അധ ശ്വേതം കലശം ഗോഭിരക്തം കാര്ഷ്മന്നാ വാജ്യക്രമീത്സസവാന് । ആ ഹിന്വിരേ മനസാ ദേവയന്തഃ കക്ഷീവതേ ശതഹിമായ ഗോനാമ്
പശുക്കളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ വെള്ള പാത്രം പിന്നീട് ചുരണ്ടുന്നു; വേഗനായ ജയശീലൻ മുന്നേറുന്നു. ഭക്തികൾ മനസ്സോടെ അവനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, കക്ഷീവാനുവേണ്ടിയും, നൂറു പശുക്കളുടെ സമ്പത്തിനുവേണ്ടിയും.
അദ്ഭിഃ സോമ പപൃചാനസ്യ തേ രസോഽവ്യോ വാരം വി പവമാന ധാവതി । സ മൃജ്യമാനഃ കവിഭിര്മദിന്തമ സ്വദസ്വേന്ദ്രായ പവമാന പീതയേ
നീരാവിയോടെ, സോമ, നിന്റെ പിഴിഞ്ഞ രസം തടസ്സമില്ലാതെ ഒഴുകുന്നു. കവിമാരാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട് ഏറ്റവും ഉല്ലാസകരമായ ഈ പാനീയം, ഇന്ദ്രന് രുചികരമാകാൻ നീ ഒരുക്കുക.
അഭി പ്രിയാണി പവതേ ചനോഹിതോ നാമാനി യഹ്വോ അധി യേഷു വര്ധതേ । ആ സൂര്യസ്യ ബൃഹതോ ബൃഹന്നധി രഥം വിഷ്വഞ്ചമരുഹദ്വിചക്ഷണഃ
പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു, പല നാമങ്ങൾ ധരിച്ച്, അവയിൽ മഹത്വം വളരുന്നു. ദൂരദർശിയായവൻ വലിയ സൂര്യന്റെ ഉയർന്ന രഥത്തിലേക്ക് എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും കയറിയെത്തുന്നു.
ഋതസ്യ ജിഹ്വാ പവതേ മധു പ്രിയം വക്താ പതിര്ധിയോ അസ്യാ അദാഭ്യഃ । ദധാതി പുത്രഃ പിത്രോരപീച്യം നാമ തൃതീയമധി രോചനേ ദിവഃ
സത്യത്തിന്റെ നാവാണ് ശുദ്ധമായതും പ്രിയമുള്ള തേൻപോലെയുള്ള വാക്കും. ആലോചനകളുടെ അപ്രാപ്യനായ അധിപൻ. പുത്രൻ, മാതാപിതാക്കളുടെ ഏറ്റവും യോജിച്ച നാമം സ്വർഗത്തിലെ പ്രകാശമുള്ള സ്ഥലത്ത് മൂന്നാമതായി സ്ഥാപിക്കുന്നു.
അവ ദ്യുതാനഃ കലശാഁ അചിക്രദന്നൃഭിര്യേമാനഃ കോശ ആ ഹിരണ്യയേ । അഭീമൃതസ്യ ദോഹനാ അനൂഷതാധി ത്രിപൃഷ്ഠ ഉഷസോ വി രാജതി
തിളങ്ങുന്ന പാത്രങ്ങൾ താഴെ മുഴങ്ങുന്നു, മനുഷ്യർ നയിച്ച്, പൊന്നിൻ പാത്രത്തിനകത്ത് നീങ്ങുന്നു. അമൃതത്തിന്റെ പാൽകറക്കുന്നവർ സമീപിക്കുന്നു; മൂന്നുപിറകുള്ള ഉഷസ്സിൽ അവൾ പ്രകാശിക്കുന്നു.
അദ്രിഭിഃ സുതോ മതിഭിശ്ചനോഹിതഃ പ്രരോചയന്രോദസീ മാതരാ ശുചിഃ । രോമാണ്യവ്യാ സമയാ വി ധാവതി മധോര്ധാരാ പിന്വമാനാ ദിവേദിവേ
കല്ലുകൊണ്ട് പിഴിഞ്ഞ്, ചിന്തകളാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച്, നന്നായി ഒരുക്കപ്പെട്ടവൻ ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. അവന്റെ ഒഴുകുന്ന രോമങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒഴുകുന്നു, തേൻപോലുള്ള പ്രവാഹങ്ങൾ ദിവസേന വർദ്ധിക്കുന്നു.