യഃ സുന്വതേ പചതേ ദുധ്ര ആ ചിദ്വാജം ദര്ദര്ഷി സ കിലാസി സത്യഃ । വയം ത ഇന്ദ്ര വിശ്വഹ പ്രിയാസഃ സുവീരാസോ വിദഥമാ വദേമ
സോമം ചുരണ്ടുമ്പോഴും പാകം ചെയ്യുമ്പോഴും ദുർബലർക്കും വിജയത്തെ നൽകുന്നവൻ, നീയാണു സത്യം. ഇന്ദ്രാ, ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും നിനക്ക് പ്രിയരായും വിജയികളായും സഭയിൽ വലിയവാക്കുകൾ പറയാൻ കഴിയട്ടെ.
ഋതുര്ജനിത്രീ തസ്യാ അപസ്പരി മക്ഷൂ ജാത ആവിശദ്യാസു വര്ധതേ । തദാഹനാ അഭവത്പിപ്യുഷീ പയോഽംശോഃ പീയൂഷം പ്രഥമം തദുക്ഥ്യമ്
കാലം എന്ന മാതാവ് അവനെ പ്രസവിച്ചു. അവളുടെ ജലങ്ങളിൽ അവൻ വേഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, അവളിൽ വളർന്നു. അവൻ ജനിച്ചപ്പോൾ, പോഷകമായ പാൽ ഉണ്ടായി — ആ പാനീയത്തിന്റെ ആദ്യവും ഉത്തമവുമായ ഭാഗം.
സധ്രീമാ യന്തി പരി ബിഭ്രതീഃ പയോ വിശ്വപ്സ്ന്യായ പ്ര ഭരന്ത ഭോജനമ് । സമാനോ അധ്വാ പ്രവതാമനുഷ്യദേ യസ്താകൃണോഃ പ്രഥമം സാസ്യുക്ഥ്യഃ
അവൾകൾ ഒരുമിച്ച് പോകുന്നു, പാലും പോഷണവും എല്ലാ ജീവികൾക്കും നൽകുന്നു. ഒരേ വഴി പങ്കിടുന്നവർ മനുഷ്യർക്കായി ഒഴുകുന്നു. ഇവരെ ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചവൻ സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്.
അന്വേകോ വദതി യദ്ദദാതി തദ്രൂപാ മിനന്തദപാ ഏക ഈയതേ । വിശ്വാ ഏകസ്യ വിനുദസ്തിതിക്ഷതേ യസ്താകൃണോഃ പ്രഥമം സാസ്യുക്ഥ്യഃ
ഒരാൾ നൽകുമ്പോൾ സംസാരിക്കുന്നു, തന്റെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് അളക്കുന്നു; മറ്റൊരാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നു. എല്ലാവരും ഒരാളുടെ പ്രവൃത്തികൾ സഹിക്കുന്നു; അവരെ ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചവൻ സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്.
പ്രജാഭ്യഃ പുഷ്ടിം വിഭജന്ത ആസതേ രയിമിവ പൃഷ്ഠം പ്രഭവന്തമായതേ । അസിന്വന്ദംഷ്ട്രൈഃ പിതുരത്തി ഭോജനം യസ്താകൃണോഃ പ്രഥമം സാസ്യുക്ഥ്യഃ
അവർ സന്തതികൾക്ക് പോഷണം പങ്കിടുന്നു, സമൃദ്ധി മലയുടെ മുകളിലായി പടരുന്നതുപോലെ. മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകളോടെ പിതാവിന്റെ ആഹാരം അവർ കഴിക്കുന്നു. ഇവരെ ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചവൻ സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്.
അധാകൃണോഃ പൃഥിവീം സംദൃശേ ദിവേ യോ ധൌതീനാമഹിഹന്നാരിണക്പഥഃ । തം ത്വാ സ്തോമേഭിരുദഭിര്ന വാജിനം ദേവം ദേവാ അജനന്സാസ്യുക്ഥ്യഃ
ഭൂമിയെ കാണാവുന്നതാക്കി ആകാശവും സൃഷ്ടിച്ചവൻ, വഴികൾ ശുചിത്വമാക്കി പാമ്പിനെ സംഹരിച്ചവൻ, അവനെ നാം ഗാനംകൊണ്ടും അർപ്പണങ്ങളാലും സ്തുതിക്കുന്നു; ദേവന്മാർ അവനെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവൻ സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്.
യോ ഭോജനം ച ദയസേ ച വര്ധനമാര്ദ്രാദാ ശുഷ്കം മധുമദ്ദുദോഹിഥ । സ ശേവധിം നി ദധിഷേ വിവസ്വതി വിശ്വസ്യൈക ഈശിഷേ സാസ്യുക്ഥ്യഃ
ആഹാരവും വളർച്ചയും നൽകുന്നവൻ, ഈർപ്പം നിറഞ്ഞതിലും ഉണങ്ങിയതിലും നിന്നു മധുരം പകരുന്നവൻ, പ്രകാശവാനായവർക്കായി നിധി വെച്ചവൻ, എല്ലാറ്റിനും ഏകാധിപതിയായവൻ, അവൻ സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്.
യഃ പുഷ്പിണീശ്ച പ്രസ്വശ്ച ധര്മണാധി ദാനേ വ്യവനീരധാരയഃ । യശ്ചാസമാ അജനോ ദിദ്യുതോ ദിവ ഉരുരൂര്വാഁ അഭിതഃ സാസ്യുക്ഥ്യഃ
പൂക്കളെയും ഒഴുകുന്നതെയും തന്റെ നിയമം കൊണ്ട് നിലനിർത്തുന്നവൻ, ദാനങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ, ഉപമയില്ലാത്തവൻ, പ്രകാശമുള്ളവൻ, ആകാശത്തിലും എല്ലായിടത്തും വിശാലനായവൻ, അവൻ സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്.
യോ നാര്മരം സഹവസും നിഹന്തവേ പൃക്ഷായ ച ദാസവേശായ ചാവഹഃ । ഊര്ജയന്ത്യാ അപരിവിഷ്ടമാസ്യമുതൈവാദ്യ പുരുകൃത്സാസ്യുക്ഥ്യഃ
അഹങ്കാരികളും ശത്രുക്കളെയും കീഴടക്കുന്നവൻ, ശക്തരെയും ദാനശീലരെയും നയിക്കുന്നവൻ, പോഷകശക്തി നിറഞ്ഞ വായുള്ളവൻ, ഇന്നും അനേകം സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്.
ശതം വാ യസ്യ ദശ സാകമാദ്യ ഏകസ്യ ശ്രുഷ്ടൌ യദ്ധ ചോദമാവിഥ । അരജ്ജൌ ദസ്യൂന്സമുനബ്ദഭീതയേ സുപ്രാവ്യോ അഭവഃ സാസ്യുക്ഥ്യഃ
നൂറോ പത്തോ ഒരുമിച്ച്, ഒരുവന്റെ സേവനത്തിൽ, നീ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ശത്രുക്കളെ ഭയക്കുന്നവർക്കായി ബന്ധിക്കുന്നു; സംരക്ഷണത്തിൽ പ്രശസ്തനായി നീ മാറി.
വിശ്വേദനു രോധനാ അസ്യ പൌംസ്യം ദദുരസ്മൈ ദധിരേ കൃത്നവേ ധനമ് । ഷളസ്തഭ്നാ വിഷ്ടിരഃ പഞ്ച സംദൃശഃ പരി പരോ അഭവഃ സാസ്യുക്ഥ്യഃ
എല്ലാ ശക്തികളും അവന്റെ വീര്യത്തെ പിന്തുടർന്നു, സമ്പത്തും ധനവും അവനു നൽകി. ആറുപേരെ നിലനിർത്തി, അഞ്ചുപേരെ സ്ഥാപിച്ചു, മറ്റുള്ളവരെ മറികടന്നു, അവൻ സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനായി.
സുപ്രവാചനം തവ വീര വീര്യം യദേകേന ക്രതുനാ വിന്ദസേ വസു । ജാതൂഷ്ഠിരസ്യ പ്ര വയഃ സഹസ്വതോ യാ ചകര്ഥ സേന്ദ്ര വിശ്വാസ്യുക്ഥ്യഃ
നിന്റെ വീര്യപ്രവൃത്തികൾ എല്ലാവരും പുകഴ്ത്തുന്നു, വീരാ, ഒരേ മനസ്സോടെ നീ സമ്പത്ത് നേടുന്നു; എപ്പോഴും ഉറച്ചവന്റെ ശക്തിയും, നീ ചെയ്തതെല്ലാം, ഇന്ദ്രാ, സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടതാണു.
അരമയഃ സരപസസ്തരായ കം തുര്വീതയേ ച വയ്യായ ച സ്രുതിമ് । നീചാ സന്തമുദനയഃ പരാവൃജം പ്രാന്ധം ശ്രോണം ശ്രവയന്സാസ്യുക്ഥ്യഃ
നീ വേഗമുള്ളവരെയും ശക്തരെയും കടത്തിവിടുന്നു, തുര്വീതനും വയ്യനും കേൾവിനേകുന്നു; താഴ്ന്നവരെ ഉയർത്തുന്നു, ദൂരെയുള്ളവരെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നു, കുരുടനു കേൾവിനേകുന്നു, നീ സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്.
അസ്മഭ്യം തദ്വസോ ദാനായ രാധഃ സമര്ഥയസ്വ ബഹു തേ വസവ്യമ് । ഇന്ദ്ര യച്ചിത്രം ശ്രവസ്യാ അനു ദ്യൂന്ബൃഹദ്വദേമ വിദഥേ സുവീരാഃ
ദാനത്തിനായി ആ അനുഗ്രഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പാക്കേണം, ദാനശീലനേ, നിന്റെ സമ്പത്ത് ഞങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമാണ്. ഇന്ദ്രാ, ആകാശത്തിൽ എത്ര മഹത്വമുണ്ടോ, അതെല്ലാം മഹത്തായി ഞങ്ങൾ സഭയിൽ പാടട്ടെ, വീരന്മാരേ.
അധ്വര്യവോ ഭരതേന്ദ്രായ സോമമാമത്രേഭിഃ സിഞ്ചതാ മദ്യമന്ധഃ । കാമീ ഹി വീരഃ സദമസ്യ പീതിം ജുഹോത വൃഷ്ണേ തദിദേഷ വഷ്ടി
യജ്ഞികന്മാരേ, ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി സോമം കൊണ്ടുവരിക, അളവുപോലെ മദ്യം ഒഴിക്കുക; വീരൻ തന്റെ വീട്ടിൽ ആ വിരുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ശക്തനായി അവനു അർപ്പിക്കുക, അവൻ അതു ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അധ്വര്യവോ യോ അപോ വവ്രിവാംസം വൃത്രം ജഘാനാശന്യേവ വൃക്ഷമ് । തസ്മാ ഏതം ഭരത തദ്വശായഁ ഏഷ ഇന്ദ്രോ അര്ഹതി പീതിമസ്യ
യജ്ഞികന്മാരേ, വെള്ളം തടഞ്ഞു വൃത്രനെ വെട്ടിയവനു, മരമൊരുവൻ വീഴ്ത്തുന്നതുപോലെ, അവനു ഇഷ്ടപ്രകാരം ഈ അർപ്പണം കൊണ്ടുവരിക; ഈ ഇന്ദ്രന് ആ പാനം അർഹമാണ്.
അധ്വര്യവോ യോ ദൃഭീകം ജഘാന യോ ഗാ ഉദാജദപ ഹി വലം വഃ । തസ്മാ ഏതമന്തരിക്ഷേ ന വാതമിന്ദ്രം സോമൈരോര്ണുത ജൂര്ന വസ്ത്രൈഃ
യജ്ഞികന്മാരേ, ദൃഭികനെ സംഹരിച്ചവനും, പശുക്കളെ മോചിപ്പിച്ചവനും, വലയെ നിങ്ങൾക്കായി പൊളിച്ചവനും, ആകാശത്തിൽ കാറ്റുപോലെ, സോമം ഇന്ദ്രനു വസ്ത്രം അണിയിച്ച് അർപ്പിക്കുക.
അധ്വര്യവോ യ ഉരണം ജഘാന നവ ചഖ്വാംസം നവതിം ച ബാഹൂന് । യോ അര്ബുദമവ നീചാ ബബാധേ തമിന്ദ്രം സോമസ്യ ഭൃഥേ ഹിനോത
യജ്ഞികന്മാരേ, ഉറണനെ സംഹരിച്ചവനും, ഒൻപതും തൊണ്ണൂറും ഭുജങ്ങൾ തകർത്തവനും, അർബുദനെ താഴെ കീഴടക്കിയവനും, ഇന്ദ്രനു സന്തോഷത്തിനായി സോമം അർപ്പിക്കുക.
അധ്വര്യവോ യഃ സ്വശ്നം ജഘാന യഃ ശുഷ്ണമശുഷം യോ വ്യംസമ് । യഃ പിപ്രും നമുചിം യോ രുധിക്രാം തസ്മാ ഇന്ദ്രായാന്ധസോ ജുഹോത
യജ്ഞികന്മാരേ, സ്വശ്നനെ സംഹരിച്ചവനും, ശുഷ്ണനും അശുഷനും വ്യംസനും നശിപ്പിച്ചവനും, പിപ്രു, നമുചി, രുധിക്രാ എന്നിവരെ സംഹരിച്ചവനും, ആ മദ്യം ഇന്ദ്രനു അർപ്പിക്കുക.
അധ്വര്യവോ യഃ ശതം ശമ്ബരസ്യ പുരോ ബിഭേദാശ്മനേവ പൂര്വീഃ । യോ വര്ചിനഃ ശതമിന്ദ്രഃ സഹസ്രമപാവപദ്ഭരതാ സോമമസ്മൈ
യജ്ഞികന്മാരേ, ശംബരന്റെ നൂറ് നഗരങ്ങൾ കല്ലുപോലെ തകർത്തവനും, വർച്ചിനിന്റെ നൂറും ആയിരവും നശിപ്പിച്ചവനും, അവനു, ഇന്ദ്രനു, സോമം അർപ്പിക്കുക.
അധ്വര്യവോ യഃ ശതമാ സഹസ്രം ഭൂമ്യാ ഉപസ്ഥേഽവപജ്ജഘന്വാന് । കുത്സസ്യായോരതിഥിഗ്വസ്യ വീരാന്ന്യാവൃണഗ്ഭരതാ സോമമസ്മൈ
യജ്ഞകര്മം ചെയ്യുന്നവരേ, ഭൂമിയുടെ മടിയില് നൂറും ആയിരവും പിടിച്ചെടുത്തവനും, കുത്സന്, ആയു, അതിഥിഗ്വന് എന്നിവരുടെ വീരന്മാരെ തോല്പ്പിച്ചവനും ആയ ഇന്ദ്രനു, നിങ്ങള് സോമം അര്പ്പിക്കണം.
അധ്വര്യവോ യന്നരഃ കാമയാധ്വേ ശ്രുഷ്ടീ വഹന്തോ നശഥാ തദിന്ദ്രേ । ഗഭസ്തിപൂതം ഭരത ശ്രുതായേന്ദ്രായ സോമം യജ്യവോ ജുഹോത
യജ്ഞകര്മം ചെയ്യുന്നവരേ, പുരുഷന്മാര് ആഗ്രഹത്തോടെ യജ്ഞം നടത്തുമ്പോള്, അതു ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ കൈകളാല് ശുദ്ധമാക്കിയ സോമം പ്രശസ്തനായ ഇന്ദ്രനു അര്പ്പിക്കൂ.
അധ്വര്യവഃ കര്തനാ ശ്രുഷ്ടിമസ്മൈ വനേ നിപൂതം വന ഉന്നയധ്വമ് । ജുഷാണോ ഹസ്ത്യമഭി വാവശേ വ ഇന്ദ്രായ സോമം മദിരം ജുഹോത
യജ്ഞകര്മം ചെയ്യുന്നവരേ, അവനുവേണ്ടി യജ്ഞം ഒരുക്കൂ; കാട്ടില് ശുദ്ധമാക്കിയ കട്ടികള് ഉയര്ത്തൂ; പാനത്തില് ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്ന ശക്തനായ ഇന്ദ്രനു, ആനന്ദകരമായ സോമം അര്പ്പിക്കൂ.
അധ്വര്യവഃ പയസോധര്യഥാ ഗോഃ സോമേഭിരീം പൃണതാ ഭോജമിന്ദ്രമ് । വേദാഹമസ്യ നിഭൃതം മ ഏതദ്ദിത്സന്തം ഭൂയോ യജതശ്ചികേത
യജ്ഞകര്മം ചെയ്യുന്നവരേ, പശുവിന്റെ പാല് കൊണ്ടും സോമം കൊണ്ടും ദാനശീലനായ ഇന്ദ്രനെ നിറയ്ക്കൂ. അവന് ഇവിടെ നിശ്ശബ്ദമായി സാന്നിധ്യം പുലര്ത്തുന്നു, എപ്പോഴും യജ്ഞം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും ദാനം നല്കുന്നവനുമാണ്.
അധ്വര്യവോ യോ ദിവ്യസ്യ വസ്വോ യഃ പാര്ഥിവസ്യ ക്ഷമ്യസ്യ രാജാ । തമൂര്ദരം ന പൃണതാ യവേനേന്ദ്രം സോമേഭിസ്തദപോ വോ അസ്തു
യജ്ഞകര്മം ചെയ്യുന്നവരേ, ദിവ്യസമ്പത്തിന്റെ ഉടമയും ഭൂമിയുടെയും നിലത്തിന്റെയും രാജാവുമായ ഇന്ദ്രനെ, ശക്തിയോടെ, സോമംകൊണ്ട് നിറയ്ക്കൂ. ഇതാണ് നിങ്ങള്ക്കുള്ള വിജയമാകട്ടെ.
അസ്മഭ്യം തദ്വസോ ദാനായ രാധഃ സമര്ഥയസ്വ ബഹു തേ വസവ്യമ് । ഇന്ദ്ര യച്ചിത്രം ശ്രവസ്യാ അനു ദ്യൂന്ബൃഹദ്വദേമ വിദഥേ സുവീരാഃ
നമുക്ക് ദാനം ചെയ്യുവാന് ആ സമ്പത്ത് നല്കണമേ, ദൈവമേ, നിന്റെ സമൃദ്ധി ഉറപ്പാക്കണമേ, കാരണം നിന്റെ ദാനശീലത വളരെ കൂടുതലാണ്. ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ മഹത്വം ദിവസങ്ങളിലുടനീളം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങള് സഭയില് ധൈര്യത്തോടെ മഹത്വം സംസാരിക്കട്ടെ.
പ്ര ഘാ ന്വസ്യ മഹതോ മഹാനി സത്യാ സത്യസ്യ കരണാനി വോചമ് । ത്രികദ്രുകേഷ്വപിബത്സുതസ്യാസ്യ മദേ അഹിമിന്ദ്രോ ജഘാന
ഇപ്പോള് ഈ മഹാനായവന്റെ വലിയതും സത്യസന്ധവുമായ പ്രവര്ത്തികള് ഞാന് പറയുന്നു. ത്രികദ്രുകയില് സോമം കുടിച്ചപ്പോള്, ആ ആനന്ദത്തില് ഇന്ദ്രന് അഹിയെ സംഹരിച്ചു.
അവംശേ ദ്യാമസ്തഭായദ്ബൃഹന്തമാ രോദസീ അപൃണദന്തരിക്ഷമ് । സ ധാരയത്പൃഥിവീം പപ്രഥച്ച സോമസ്യ താ മദ ഇന്ദ്രശ്ചകാര
അവന് തന്റെ ശക്തിയാല് ആകാശം ഉയര്ത്തി, ഇരുവശങ്ങളെയും നിറച്ചു, അന്തരീക്ഷം വ്യാപിപ്പിച്ചു; ഭൂമിയെ നിലനിര്ത്തി വ്യാപിപ്പിച്ചു; സോമത്തിന്റെ ആനന്ദം കൊണ്ടാണ് ഇന്ദ്രന് ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്.
സദ്മേവ പ്രാചോ വി മിമായ മാനൈര്വജ്രേണ ഖാന്യതൃണന്നദീനാമ് । വൃഥാസൃജത്പഥിഭിര്ദീര്ഘയാഥൈഃ സോമസ്യ താ മദ ഇന്ദ്രശ്ചകാര
ഒരു വീടുപോലെ അവന് കിഴക്കേ ഭാഗങ്ങള് അളന്നു, വജ്രം കൊണ്ട് നദികളുടെ വഴികള് തുറന്നു; അവയെ ദീര്ഘമായ പാതകളിലേക്കു ഒഴുക്കി വിട്ടു; സോമത്തിന്റെ ആനന്ദം കൊണ്ടാണ് ഇന്ദ്രന് ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്.
സ പ്രവോള്ഹൄന്പരിഗത്യാ ദഭീതേര്വിശ്വമധാഗായുധമിദ്ധേ അഗ്നൌ । സം ഗോഭിരശ്വൈരസൃജദ്രഥേഭിഃ സോമസ്യ താ മദ ഇന്ദ്രശ്ചകാര
അവന് ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ച് തടസ്സങ്ങള് ജയിച്ചു, എല്ലാ ആയുധങ്ങളും അഗ്നിയില് സജ്ജമാക്കി; പശുക്കളെയും കുതിരകളെയും രഥങ്ങളോടൊപ്പം വിട്ടയച്ചു; സോമത്തിന്റെ ആനന്ദം കൊണ്ടാണ് ഇന്ദ്രന് ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്.