നകിര്ദേവാ മിനീമസി നകിരാ യോപയാമസി മന്ത്രശ്രുത്യം ചരാമസി । പക്ഷേഭിരപികക്ഷേഭിരത്രാഭി സം രഭാമഹേ
നാം ഒരു ദേവനെയും അപമാനിക്കുന്നില്ല, ആരോടും വൈരാഗ്യത്തോടെ സമീപിക്കുന്നതുമില്ല. നാം ശ്രുതമായ മന്ത്രം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. ചിറകുകളോടെ, വശചിറകുകളോടും കൂടി, ഇവിടെ നാം ഒന്നിച്ച് പരിശ്രമിക്കുന്നു.
യസ്മിന്വൃക്ഷേ സുപലാശേ ദേവൈഃ സമ്പിബതേ യമഃ । അത്രാ നോ വിശ്പതിഃ പിതാ പുരാണാഁ അനു വേനതി
അലങ്കാരമുള്ള ഇലകളുള്ള ആ വൃക്ഷത്തില്, യമന് ദേവന്മാരോടൊപ്പം കുടിക്കുന്നു. അവിടെ നമ്മുടെ പുരാതനനായ രക്ഷകന്, അച്ഛന്, പിന്തുടരുന്നു.
പുരാണാഁ അനുവേനന്തം ചരന്തം പാപയാമുയാ । അസൂയന്നഭ്യചാകശം തസ്മാ അസ്പൃഹയം പുനഃ
പുരാതനര് പാപപഥത്തില് സഞ്ചരിക്കുന്നവനെ അസൂയയോടെ നോക്കി, അവനെ പിന്തുടര്ന്നു. ഞാന് അവനെ വിട്ടുപോയി, ഇനി ആഗ്രഹമില്ല.
യം കുമാര നവം രഥമചക്രം മനസാകൃണോഃ । ഏകേഷം വിശ്വതഃ പ്രാഞ്ചമപശ്യന്നധി തിഷ്ഠസി
കുമാരാ, നീ മനസ്സില് പുതിയ ചക്രങ്ങളുള്ള രഥം സൃഷ്ടിച്ചു. ചിലര് അതിനെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും നോക്കി, നീ അതിന്റെ മുകളില് നില്ക്കുന്നു.
യം കുമാര പ്രാവര്തയോ രഥം വിപ്രേഭ്യസ്പരി । തം സാമാനു പ്രാവര്തത സമിതോ നാവ്യാഹിതമ്
കുമാരാ, നീ രഥം ജ്ഞാനികള്ക്കായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. ഗാനം അതിനെ കൂടെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി, കൂട്ടം പിന്നിലായി വിട്ടുപോയില്ല.
കഃ കുമാരമജനയദ്രഥം കോ നിരവര്തയത് । കഃ സ്വിത്തദദ്യ നോ ബ്രൂയാദനുദേയീ യഥാഭവത്
ആ കുട്ടിയെ ആരാണ് ജനിപ്പിച്ചത്? രഥം ആരാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്? ഈ ക്രമം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് ഇന്ന് ആരാണ് നമ്മോട് പറയുക?
യഥാഭവദനുദേയീ തതോ അഗ്രമജായത । പുരസ്താദ്ബുധ്ന ആതതഃ പശ്ചാന്നിരയണം കൃതമ്
ക്രമം പോലെ എല്ലാം ഉണ്ടായി, അതില് നിന്ന് ആദ്യം ജനിച്ചു. മുന്നില് അടിത്തറ വിരിച്ചു, പിന്നില് അക്ഷം ഒരുക്കി.
ഇദം യമസ്യ സാദനം ദേവമാനം യദുച്യതേ । ഇയമസ്യ ധമ്യതേ നാളീരയം ഗീര്ഭിഃ പരിഷ്കൃതഃ
ഇതാണ് യമന്റെ സദനം, ദൈവികമായ വാസസ്ഥലം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. അവിടെയാണ് അവന്റെ അളക്കുപാത്രം വച്ചിരിക്കുന്നത്, വാക്കുകള് കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
കേശ്യഗ്നിം കേശീ വിഷം കേശീ ബിഭര്തി രോദസീ । കേശീ വിശ്വം സ്വര്ദൃശേ കേശീദം ജ്യോതിരുച്യതേ
ദീര്ഘകേശന് അഗ്നിയും വിഷവും ഭൂമിയും ആകാശവും വഹിക്കുന്നു. ദീര്ഘകേശന് ലോകം മുഴുവന് കാണുന്നു, ദീര്ഘകേശന് ഈ പ്രകാശം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
മുനയോ വാതരശനാഃ പിശങ്ഗാ വസതേ മലാ । വാതസ്യാനു ധ്രാജിം യന്തി യദ്ദേവാസോ അവിക്ഷത
മുനികള് വായുവിനെ കെട്ടുപോലും ധരിച്ച്, മഞ്ഞള നിറമുള്ള മലിന വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നു. ദേവന്മാര് അവരെ കണ്ടപ്പോള്, അവര് വായുവിന്റെ പാത പിന്തുടരുന്നു.
ഉന്മദിതാ മൌനേയേന വാതാഁ ആ തസ്ഥിമാ വയമ് । ശരീരേദസ്മാകം യൂയം മര്താസോ അഭി പശ്യഥ
മുനിയുടെ തപസ്സില് ഉന്മാദിതരായി, ഞങ്ങള് വായുവില് കയറി. ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തില് നിങ്ങള് മനുഷ്യര് ഞങ്ങളെ കാണുന്നു.
അന്തരിക്ഷേണ പതതി വിശ്വാ രൂപാവചാകശത് । മുനിര്ദേവസ്യദേവസ്യ സൌകൃത്യായ സഖാ ഹിതഃ
അവന് അന്തരീക്ഷത്തില് പറന്നു, എല്ലാരൂപങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സുഹൃത്ത് ആയ മുനി, ദൈവാനുഗ്രഹത്തിനായി വേറിട്ടിരിക്കുന്നു.
വാതസ്യാശ്വോ വായോഃ സഖാഥോ ദേവേഷിതോ മുനിഃ । ഉഭൌ സമുദ്രാവാ ക്ഷേതി യശ്ച പൂര്വ ഉതാപരഃ
വായുവിന്റെ കുതിരയും വായുവിന്റെ സുഹൃത്തും ദേവന്മാരാല് പ്രചോദിതനായ മുനിയുമാണ്. അവന് രണ്ടു സമുദ്രങ്ങളിലും, മുന്പുള്ളതിലും പിന്നിലുള്ളതിലും, വസിക്കുന്നു.
അപ്സരസാം ഗന്ധര്വാണാം മൃഗാണാം ചരണേ ചരന് । കേശീ കേതസ്യ വിദ്വാന്സഖാ സ്വാദുര്മദിന്തമഃ
അപ്സരസ്സുകളും ഗന്ധര്വന്മാരും കാട്ടുമൃഗങ്ങളും ഇടയില് സഞ്ചരിച്ച്, ദീര്ഘകേശന് അടയാളം അറിയുന്നവനും, മധുരവും ഉന്മാദം പകരുന്ന സുഹൃത്തുമാണ്.
വായുരസ്മാ ഉപാമന്ഥത്പിനഷ്ടി സ്മാ കുനന്നമാ । കേശീ വിഷസ്യ പാത്രേണ യദ്രുദ്രേണാപിബത്സഹ
വായു അവനെ ഞങ്ങള്ക്കായി ഉരുട്ടി, അമ്മ കുഞ്ഞിനെപോലെ അവനെ അമര്ത്തുന്നു. ദീര്ഘകേശന് വിഷം നിറച്ച പാത്രം കൊണ്ട്, രുദ്രനോടൊപ്പം കുടിച്ചു.
ഉത ദേവാ അവഹിതം ദേവാ ഉന്നയഥാ പുനഃ । ഉതാഗശ്ചക്രുഷം ദേവാ ദേവാ ജീവയഥാ പുനഃ
ദേവന്മാർ മറച്ചു വച്ചതും, ദേവന്മാർ വീണ്ടും ഉയർത്തുന്നതും ദൈവങ്ങൾ തന്നെയാണ്. ദേവന്മാർ പകലുണ്ടാക്കി, ദേവന്മാർ വീണ്ടും ജീവൻ നൽകുന്നു.
ദ്വാവിമൌ വാതൌ വാത ആ സിന്ധോരാ പരാവതഃ । ദക്ഷം തേ അന്യ ആ വാതു പരാന്യോ വാതു യദ്രപഃ
ഈ രണ്ട് കാറ്റുകൾ, ഒരെണ്ണം നദിയുടെ അപ്പുറത്തുനിന്നും വീശുന്നു; ഒന്ന് നിനക്കു കഴിവ് കൊണ്ടുവരുന്നു, മറ്റൊന്ന് ദോഷം കൊണ്ടുവന്നാൽ അതു അകറ്റട്ടെ.
ആ വാത വാഹി ഭേഷജം വി വാത വാഹി യദ്രപഃ । ത്വം ഹി വിശ്വഭേഷജോ ദേവാനാം ദൂത ഈയസേ
കാറ്റേ, ഔഷധം കൊണ്ടുവരിക; കാറ്റേ, ദോഷം അകറ്റുക; നീ ദൈവങ്ങളുടെ ദൂതനായി എല്ലാം ശാന്തമാക്കുന്നവനാണ്.
ആ ത്വാഗമം ശംതാതിഭിരഥോ അരിഷ്ടതാതിഭിഃ । ദക്ഷം തേ ഭദ്രമാഭാര്ഷം പരാ യക്ഷ്മം സുവാമി തേ
ശാന്തിയും സുരക്ഷയും ആശംസിച്ച് ഞാൻ നിന്നരികിൽ എത്തി; നിനക്കു കഴിവും ഭാഗ്യവും ലഭിക്കട്ടെ, രോഗം ഞാൻ നിന്നിൽനിന്ന് അകറ്റട്ടെ.
ത്രായന്താമിഹ ദേവാസ്ത്രായതാം മരുതാം ഗണഃ । ത്രായന്താം വിശ്വാ ഭൂതാനി യഥായമരപാ അസത്
ദേവന്മാർ ഇവിടെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ, മരുതുകളുടെ സംഘം സംരക്ഷിക്കട്ടെ; എല്ലാ ജീവികളും സംരക്ഷിക്കട്ടെ, ഇതുവഴി ഈയാൾ ദോഷങ്ങളിൽനിന്ന് മോചിതനാകട്ടെ.
ആപ ഇദ്വാ ഉ ഭേഷജീരാപോ അമീവചാതനീഃ । ആപഃ സര്വസ്യ ഭേഷജീസ്താസ്തേ കൃണ്വന്തു ഭേഷജമ്
ജലം ഔഷധമാണ്, ജലം രോഗം അകറ്റുന്നു; ജലം എല്ലാറ്റിനും മരുന്നാണ്, അവ നിനക്കു ഔഷധം ഒരുക്കട്ടെ.
ഹസ്താഭ്യാം ദശശാഖാഭ്യാം ജിഹ്വാ വാചഃ പുരോഗവീ । അനാമയിത്നുഭ്യാം ത്വാ താഭ്യാം ത്വോപ സ്പൃശാമസി
പത്ത് വിരലുള്ള രണ്ടു കൈകളും, വാക്കിന്റെ മുൻപന്തിയാകുന്ന നാവും, രോഗം അകറ്റുന്ന ഈ രണ്ടും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ നിന്നെ സ്പർശിക്കുന്നു.
തവ ത്യ ഇന്ദ്ര സഖ്യേഷു വഹ്നയ ഋതം മന്വാനാ വ്യദര്ദിരുര്വലമ് । യത്രാ ദശസ്യന്നുഷസോ രിണന്നപഃ കുത്സായ മന്മന്നഹ്യശ്ച ദംസയഃ
നിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ, ഇന്ദ്രാ, സത്യത്തെ ചിന്തിച്ച അഗ്നികൾ വിശാലമായ ലോകം പിളർത്തി; അവിടെ, പ്രഭാതങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ജലങ്ങൾ അകറ്റി, ഞങ്ങളുടെ സ്തുതിയാലും ദന്തങ്ങളാലും കുത്സയ്ക്കായി.
അവാസൃജഃ പ്രസ്വഃ ശ്വഞ്ചയോ ഗിരീനുദാജ ഉസ്രാ അപിബോ മധു പ്രിയമ് । അവര്ധയോ വനിനോ അസ്യ ദംസസാ ശുശോച സൂര്യ ഋതജാതയാ ഗിരാ
നീ പൂരിപ്പിച്ച വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ മലകളിൽ നിന്ന് ഒഴിപ്പിച്ചു; പ്രിയമായ മധുരം നീ കുടിച്ചു; നിന്റെ ശക്തിയാൽ കാടുകൾ വളർന്നു; സത്യത്തിൽ ജനിച്ച വാക്കിനാൽ സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചു.
വി സൂര്യോ മധ്യേ അമുചദ്രഥം ദിവോ വിദദ്ദാസായ പ്രതിമാനമാര്യഃ । ദൃള്ഹാനി പിപ്രോരസുരസ്യ മായിന ഇന്ദ്രോ വ്യാസ്യച്ചകൃവാഁ ഋജിശ്വനാ
സൂര്യൻ ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ തന്റെ രഥം വിട്ടുവിട്ടു; ആര്യൻ ദാസന് അടയാളം നൽകി; ഇന്ദ്രൻ, ഋജിശ്വനോടൊപ്പം, അസുരന്റെ ദൃഢമായ കെട്ടുകൾ തകർത്തു.
അനാധൃഷ്ടാനി ധൃഷിതോ വ്യാസ്യന്നിധീഁരദേവാഁ അമൃണദയാസ്യഃ । മാസേവ സൂര്യോ വസു പുര്യമാ ദദേ ഗൃണാനഃ ശത്രൂഁരശൃണാദ്വിരുക്മതാ
ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവരെ ജയിച്ചവൻ ചിതറിച്ചു; ദേവന്മാർ കൂട്ടുകാരായി നിന്നെങ്കിലും അവനെ തടയില്ല; മാസത്തിൽ സൂര്യൻ പോലെ, നഗരത്തിൽ സമ്പത്ത് സ്ഥാപിച്ചു; സ്തുതിച്ചവൻ, ശത്രുക്കളുടെ സമ്പത്ത് കേട്ടു.
അയുദ്ധസേനോ വിഭ്വാ വിഭിന്ദതാ ദാശദ്വൃത്രഹാ തുജ്യാനി തേജതേ । ഇന്ദ്രസ്യ വജ്രാദബിഭേദഭിശ്നഥഃ പ്രാക്രാമച്ഛുന്ധ്യൂരജഹാദുഷാ അനഃ
യുദ്ധം ചെയ്യാത്ത സൈന്യത്തോടുകൂടി, മഹാനായവൻ, നീ പിളർത്തുന്നു; വൃത്രനെ സംഹരിക്കുന്നവൻ, നീ യുദ്ധങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രത്തിൽ നിന്നു ശക്തൻ തകർന്നില്ല; വേഗത്തിൽ മുന്നേറി, പ്രഭാതങ്ങൾ രഥം അകറ്റി.
ഏതാ ത്യാ തേ ശ്രുത്യാനി കേവലാ യദേക ഏകമകൃണോരയജ്ഞമ് । മാസാം വിധാനമദധാ അധി ദ്യവി ത്വയാ വിഭിന്നം ഭരതി പ്രധിം പിതാ
ഇവയാണ് നിന്റെ പ്രശസ്തമായ, അപൂർവമായ പ്രവർത്തികൾ; നീ ഒരുവനായി ഒരുവനു വേണ്ടി യജ്ഞം നടത്തി; നീ ആകാശത്ത് മാസങ്ങളുടെ ക്രമം സ്ഥാപിച്ചു; നീ വിഭജിച്ചതുകൊണ്ട് പിതാവ് വിശാലതയെ നിലനിർത്തുന്നു.
സൂര്യരശ്മിര്ഹരികേശഃ പുരസ്താത്സവിതാ ജ്യോതിരുദയാഁ അജസ്രമ് । തസ്യ പൂഷാ പ്രസവേ യാതി വിദ്വാന്സമ്പശ്യന്വിശ്വാ ഭുവനാനി ഗോപാഃ
സൂര്യന്റെ കിരണം, മഞ്ഞളുനിറമുള്ള മുടിയോടെ, മുന്നിൽ; സവിതാ എപ്പോഴും പ്രകാശം ഉയർത്തുന്നു; അവന്റെ പ്രേരണയിൽ, പൂഷൻ എല്ലാം അറിയുകയും കാണുകയും ചെയ്യുന്ന കാവലാളായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.
നൃചക്ഷാ ഏഷ ദിവോ മധ്യ ആസ്ത ആപപ്രിവാന്രോദസീ അന്തരിക്ഷമ് । സ വിശ്വാചീരഭി ചഷ്ടേ ഘൃതാചീരന്തരാ പൂര്വമപരം ച കേതുമ്
മനുഷ്യന്റെ കാഴ്ചയുള്ളവൻ ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ ഇരിക്കുന്നു; ഇരു ലോകങ്ങളിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നു; അവൻ എല്ലാ രൂപങ്ങളും കാണുന്നു, ഘൃതംപോലെ പ്രകാശിച്ച്, പഴയതും പുതിയതുമായ പ്രകാശങ്ങൾക്കിടയിൽ.