യോ ന ഇന്ദ്രാഭിതോ ജനോ വൃകായുരാദിദേശതി । അധസ്പദം തമീം കൃധി വിബാധോ അസി സാസഹിര്നഭന്താമന്യകേഷാം ജ്യാകാ അധി ധന്വസു
നമ്മുടെ അടുത്ത് വൃക്കുപോലെ പെരുമാറുന്നവൻ ആരായാലും, അവനെ താഴ്ത്തിക്കളയണം, ഇന്ദ്ര. നീ തടസ്സങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്നവനും ജയിക്കുന്നവനും ആണല്ലോ; മറ്റുള്ളവരുടെ വില്ലുകൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ തകർന്നുപോകട്ടെ.
യോ ന ഇന്ദ്രാഭിദാസതി സനാഭിര്യശ്ച നിഷ്ട്യഃ । അവ തസ്യ ബലം തിര മഹീവ ദ്യൌരധ ത്മനാ നഭന്താമന്യകേഷാം ജ്യാകാ അധി ധന്വസു
നമ്മെ ആക്രമിക്കുന്നവൻ കുടുംബത്തോടെയോ അല്ലെങ്കിൽ പുറത്തുകാരനായോ വന്നാലും, അവന്റെ ശക്തി നീ കുറയ്ക്കണം, ഇന്ദ്ര, ആകാശം അതിന്റെ ശക്തിയാൽ കുറയുന്നതുപോലെ. മറ്റുള്ളവരുടെ വില്ലുകൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ തകർന്നുപോകട്ടെ.
വയമിന്ദ്ര ത്വായവഃ സഖിത്വമാ രഭാമഹേ । ഋതസ്യ നഃ പഥാ നയാതി വിശ്വാനി ദുരിതാ നഭന്താമന്യകേഷാം ജ്യാകാ അധി ധന്വസു
ഇന്ദ്ര, ഞങ്ങൾ നിന്റെ സൗഹൃദം ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിനെ ഞങ്ങൾ പിടിച്ചു. നീ ഞങ്ങളെ സത്യത്തിന്റെ വഴിയിൽ നയിക്കണം, എല്ലാ ദോഷങ്ങളും നീക്കം ചെയ്യണം. മറ്റുള്ളവരുടെ വില്ലുകൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ തകർന്നുപോകട്ടെ.
അസ്മഭ്യം സു ത്വമിന്ദ്ര താം ശിക്ഷ യാ ദോഹതേ പ്രതി വരം ജരിത്രേ । അച്ഛിദ്രോധ്നീ പീപയദ്യഥാ നഃ സഹസ്രധാരാ പയസാ മഹീ ഗൌഃ
നമുക്ക് പാലു നൽകുന്ന അനുഗ്രഹം നീ ഞങ്ങൾക്കു നൽകണം, ഇന്ദ്ര, യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവർക്കു അതാണ് ഏറ്റവും നല്ലതായ സമ്മാനം. തകർന്നുപോകാത്ത പശു ആയിരം പ്രവാഹം പാലുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കട്ടെ.
ഉഭേ യദിന്ദ്ര രോദസീ ആപപ്രാഥോഷാ ഇവ । മഹാന്തം ത്വാ മഹീനാം സമ്രാജം ചര്ഷണീനാം ദേവീ ജനിത്ര്യജീജനദ്ഭദ്രാ ജനിത്ര്യജീജനത്
ഇന്ദ്ര, നീ ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും ഉഷസ്സുപോലെ നിറയ്ക്കുമ്പോൾ, ദൈവമായ അമ്മ നിന്നെ മഹാനായ രാജാവായി ജനിപ്പിച്ചു; ശക്തന്മാരുടെ രാജാവും ജനങ്ങളുടെ ഭരകനുമാണ് നീ. ഭാഗ്യവതിയായ അമ്മ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചു.
അവ സ്മ ദുര്ഹണായതോ മര്തസ്യ തനുഹി സ്ഥിരമ് । അധസ്പദം തമീം കൃധി യോ അസ്മാഁ ആദിദേശതി ദേവീ ജനിത്ര്യജീജനദ്ഭദ്രാ ജനിത്ര്യജീജനത്
മനുഷ്യരുടെ കഠിനമായ തടസ്സങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കായി നീ അകറ്റണം; ഉറച്ചതു ദുർബലമാക്കണം. ഞങ്ങളെ എതിർക്കുന്നവനെ താഴ്ത്തണം; ദൈവമായ അമ്മ ജനിപ്പിച്ചു, ഭാഗ്യവതിയായ അമ്മ ജനിപ്പിച്ചു.
അവ ത്യാ ബൃഹതീരിഷോ വിശ്വശ്ചന്ദ്രാ അമിത്രഹന് । ശചീഭിഃ ശക്ര ധൂനുഹീന്ദ്ര വിശ്വാഭിരൂതിഭിര്ദേവീ ജനിത്ര്യജീജനദ്ഭദ്രാ ജനിത്ര്യജീജനത്
ആ മഹത്തായ വൈരങ്ങൾ, എല്ലാം പ്രകാശമുള്ളവ, നീ അകറ്റണം, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നവനേ. നിന്റെ ശക്തികൾകൊണ്ടും സഹായങ്ങളാലും അവയെ നീ അകലിപ്പിക്കണം, ഇന്ദ്ര; ദൈവമായ അമ്മ ജനിപ്പിച്ചു, ഭാഗ്യവതിയായ അമ്മ ജനിപ്പിച്ചു.
അവ യത്ത്വം ശതക്രതവിന്ദ്ര വിശ്വാനി ധൂനുഷേ । രയിം ന സുന്വതേ സചാ സഹസ്രിണീഭിരൂതിഭിര്ദേവീ ജനിത്ര്യജീജനദ്ഭദ്രാ ജനിത്ര്യജീജനത്
ശതക്രതു ഇന്ദ്രാ, നീ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും അകറ്റുമ്പോള്, സോമം അര്പ്പിക്കുന്നവന് സമ്പത്ത് നല്കുന്നു. ആയിരം സഹായങ്ങളോടെ ദേവമാതാവ് നന്മകള് ജനിപ്പിച്ചു, ദേവമാതാവ് നന്മകള് ജനിപ്പിച്ചു.
അവ സ്വേദാ ഇവാഭിതോ വിഷ്വക്പതന്തു ദിദ്യവഃ । ദൂര്വായാ ഇവ തന്തവോ വ്യസ്മദേതു ദുര്മതിര്ദേവീ ജനിത്ര്യജീജനദ്ഭദ്രാ ജനിത്ര്യജീജനത്
നമ്മില് നിന്നു ശത്രുതയുടെ ചിന്തകള് എല്ലാടും നിന്ന് വിയര്പ്പുപോലെ അകന്നുപോകട്ടെ, ദൂര്വയുടെ നൂലുപോലെ വേര്പെടട്ടെ. ദുഷ്ടചിന്തകള് നമ്മില് നിന്നു അകന്നുപോകട്ടെ. ദേവമാതാവ് നന്മകള് ജനിപ്പിച്ചു, ദേവമാതാവ് നന്മകള് ജനിപ്പിച്ചു.
ദീര്ഘം ഹ്യങ്കുശം യഥാ ശക്തിം ബിഭര്ഷി മന്തുമഃ । പൂര്വേണ മഘവന്പദാജോ വയാം യഥാ യമോ ദേവീ ജനിത്ര്യജീജനദ്ഭദ്രാ ജനിത്ര്യജീജനത്
നീ ദീര്ഘമായ അങ്കുശം ആയുധമായി കൈവശം വയ്ക്കുന്ന ജ്ഞാനിയാണല്ലോ. മഹാബലശാലിയായവനേ, യമന് നടന്ന പഴയ വഴിപോലെ നാം മുന്നോട്ട് പോവട്ടെ. ദേവമാതാവ് നന്മകള് ജനിപ്പിച്ചു, ദേവമാതാവ് നന്മകള് ജനിപ്പിച്ചു.
നകിര്ദേവാ മിനീമസി നകിരാ യോപയാമസി മന്ത്രശ്രുത്യം ചരാമസി । പക്ഷേഭിരപികക്ഷേഭിരത്രാഭി സം രഭാമഹേ
നാം ഒരു ദേവനെയും അപമാനിക്കുന്നില്ല, ആരോടും വൈരാഗ്യത്തോടെ സമീപിക്കുന്നതുമില്ല. നാം ശ്രുതമായ മന്ത്രം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. ചിറകുകളോടെ, വശചിറകുകളോടും കൂടി, ഇവിടെ നാം ഒന്നിച്ച് പരിശ്രമിക്കുന്നു.
യസ്മിന്വൃക്ഷേ സുപലാശേ ദേവൈഃ സമ്പിബതേ യമഃ । അത്രാ നോ വിശ്പതിഃ പിതാ പുരാണാഁ അനു വേനതി
അലങ്കാരമുള്ള ഇലകളുള്ള ആ വൃക്ഷത്തില്, യമന് ദേവന്മാരോടൊപ്പം കുടിക്കുന്നു. അവിടെ നമ്മുടെ പുരാതനനായ രക്ഷകന്, അച്ഛന്, പിന്തുടരുന്നു.
പുരാണാഁ അനുവേനന്തം ചരന്തം പാപയാമുയാ । അസൂയന്നഭ്യചാകശം തസ്മാ അസ്പൃഹയം പുനഃ
പുരാതനര് പാപപഥത്തില് സഞ്ചരിക്കുന്നവനെ അസൂയയോടെ നോക്കി, അവനെ പിന്തുടര്ന്നു. ഞാന് അവനെ വിട്ടുപോയി, ഇനി ആഗ്രഹമില്ല.
യം കുമാര നവം രഥമചക്രം മനസാകൃണോഃ । ഏകേഷം വിശ്വതഃ പ്രാഞ്ചമപശ്യന്നധി തിഷ്ഠസി
കുമാരാ, നീ മനസ്സില് പുതിയ ചക്രങ്ങളുള്ള രഥം സൃഷ്ടിച്ചു. ചിലര് അതിനെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും നോക്കി, നീ അതിന്റെ മുകളില് നില്ക്കുന്നു.
യം കുമാര പ്രാവര്തയോ രഥം വിപ്രേഭ്യസ്പരി । തം സാമാനു പ്രാവര്തത സമിതോ നാവ്യാഹിതമ്
കുമാരാ, നീ രഥം ജ്ഞാനികള്ക്കായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. ഗാനം അതിനെ കൂടെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി, കൂട്ടം പിന്നിലായി വിട്ടുപോയില്ല.
കഃ കുമാരമജനയദ്രഥം കോ നിരവര്തയത് । കഃ സ്വിത്തദദ്യ നോ ബ്രൂയാദനുദേയീ യഥാഭവത്
ആ കുട്ടിയെ ആരാണ് ജനിപ്പിച്ചത്? രഥം ആരാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്? ഈ ക്രമം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് ഇന്ന് ആരാണ് നമ്മോട് പറയുക?
യഥാഭവദനുദേയീ തതോ അഗ്രമജായത । പുരസ്താദ്ബുധ്ന ആതതഃ പശ്ചാന്നിരയണം കൃതമ്
ക്രമം പോലെ എല്ലാം ഉണ്ടായി, അതില് നിന്ന് ആദ്യം ജനിച്ചു. മുന്നില് അടിത്തറ വിരിച്ചു, പിന്നില് അക്ഷം ഒരുക്കി.
ഇദം യമസ്യ സാദനം ദേവമാനം യദുച്യതേ । ഇയമസ്യ ധമ്യതേ നാളീരയം ഗീര്ഭിഃ പരിഷ്കൃതഃ
ഇതാണ് യമന്റെ സദനം, ദൈവികമായ വാസസ്ഥലം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. അവിടെയാണ് അവന്റെ അളക്കുപാത്രം വച്ചിരിക്കുന്നത്, വാക്കുകള് കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
കേശ്യഗ്നിം കേശീ വിഷം കേശീ ബിഭര്തി രോദസീ । കേശീ വിശ്വം സ്വര്ദൃശേ കേശീദം ജ്യോതിരുച്യതേ
ദീര്ഘകേശന് അഗ്നിയും വിഷവും ഭൂമിയും ആകാശവും വഹിക്കുന്നു. ദീര്ഘകേശന് ലോകം മുഴുവന് കാണുന്നു, ദീര്ഘകേശന് ഈ പ്രകാശം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
മുനയോ വാതരശനാഃ പിശങ്ഗാ വസതേ മലാ । വാതസ്യാനു ധ്രാജിം യന്തി യദ്ദേവാസോ അവിക്ഷത
മുനികള് വായുവിനെ കെട്ടുപോലും ധരിച്ച്, മഞ്ഞള നിറമുള്ള മലിന വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നു. ദേവന്മാര് അവരെ കണ്ടപ്പോള്, അവര് വായുവിന്റെ പാത പിന്തുടരുന്നു.
ഉന്മദിതാ മൌനേയേന വാതാഁ ആ തസ്ഥിമാ വയമ് । ശരീരേദസ്മാകം യൂയം മര്താസോ അഭി പശ്യഥ
മുനിയുടെ തപസ്സില് ഉന്മാദിതരായി, ഞങ്ങള് വായുവില് കയറി. ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തില് നിങ്ങള് മനുഷ്യര് ഞങ്ങളെ കാണുന്നു.
അന്തരിക്ഷേണ പതതി വിശ്വാ രൂപാവചാകശത് । മുനിര്ദേവസ്യദേവസ്യ സൌകൃത്യായ സഖാ ഹിതഃ
അവന് അന്തരീക്ഷത്തില് പറന്നു, എല്ലാരൂപങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സുഹൃത്ത് ആയ മുനി, ദൈവാനുഗ്രഹത്തിനായി വേറിട്ടിരിക്കുന്നു.
വാതസ്യാശ്വോ വായോഃ സഖാഥോ ദേവേഷിതോ മുനിഃ । ഉഭൌ സമുദ്രാവാ ക്ഷേതി യശ്ച പൂര്വ ഉതാപരഃ
വായുവിന്റെ കുതിരയും വായുവിന്റെ സുഹൃത്തും ദേവന്മാരാല് പ്രചോദിതനായ മുനിയുമാണ്. അവന് രണ്ടു സമുദ്രങ്ങളിലും, മുന്പുള്ളതിലും പിന്നിലുള്ളതിലും, വസിക്കുന്നു.
അപ്സരസാം ഗന്ധര്വാണാം മൃഗാണാം ചരണേ ചരന് । കേശീ കേതസ്യ വിദ്വാന്സഖാ സ്വാദുര്മദിന്തമഃ
അപ്സരസ്സുകളും ഗന്ധര്വന്മാരും കാട്ടുമൃഗങ്ങളും ഇടയില് സഞ്ചരിച്ച്, ദീര്ഘകേശന് അടയാളം അറിയുന്നവനും, മധുരവും ഉന്മാദം പകരുന്ന സുഹൃത്തുമാണ്.
വായുരസ്മാ ഉപാമന്ഥത്പിനഷ്ടി സ്മാ കുനന്നമാ । കേശീ വിഷസ്യ പാത്രേണ യദ്രുദ്രേണാപിബത്സഹ
വായു അവനെ ഞങ്ങള്ക്കായി ഉരുട്ടി, അമ്മ കുഞ്ഞിനെപോലെ അവനെ അമര്ത്തുന്നു. ദീര്ഘകേശന് വിഷം നിറച്ച പാത്രം കൊണ്ട്, രുദ്രനോടൊപ്പം കുടിച്ചു.
ഉത ദേവാ അവഹിതം ദേവാ ഉന്നയഥാ പുനഃ । ഉതാഗശ്ചക്രുഷം ദേവാ ദേവാ ജീവയഥാ പുനഃ
ദേവന്മാർ മറച്ചു വച്ചതും, ദേവന്മാർ വീണ്ടും ഉയർത്തുന്നതും ദൈവങ്ങൾ തന്നെയാണ്. ദേവന്മാർ പകലുണ്ടാക്കി, ദേവന്മാർ വീണ്ടും ജീവൻ നൽകുന്നു.
ദ്വാവിമൌ വാതൌ വാത ആ സിന്ധോരാ പരാവതഃ । ദക്ഷം തേ അന്യ ആ വാതു പരാന്യോ വാതു യദ്രപഃ
ഈ രണ്ട് കാറ്റുകൾ, ഒരെണ്ണം നദിയുടെ അപ്പുറത്തുനിന്നും വീശുന്നു; ഒന്ന് നിനക്കു കഴിവ് കൊണ്ടുവരുന്നു, മറ്റൊന്ന് ദോഷം കൊണ്ടുവന്നാൽ അതു അകറ്റട്ടെ.
ആ വാത വാഹി ഭേഷജം വി വാത വാഹി യദ്രപഃ । ത്വം ഹി വിശ്വഭേഷജോ ദേവാനാം ദൂത ഈയസേ
കാറ്റേ, ഔഷധം കൊണ്ടുവരിക; കാറ്റേ, ദോഷം അകറ്റുക; നീ ദൈവങ്ങളുടെ ദൂതനായി എല്ലാം ശാന്തമാക്കുന്നവനാണ്.
ആ ത്വാഗമം ശംതാതിഭിരഥോ അരിഷ്ടതാതിഭിഃ । ദക്ഷം തേ ഭദ്രമാഭാര്ഷം പരാ യക്ഷ്മം സുവാമി തേ
ശാന്തിയും സുരക്ഷയും ആശംസിച്ച് ഞാൻ നിന്നരികിൽ എത്തി; നിനക്കു കഴിവും ഭാഗ്യവും ലഭിക്കട്ടെ, രോഗം ഞാൻ നിന്നിൽനിന്ന് അകറ്റട്ടെ.
ത്രായന്താമിഹ ദേവാസ്ത്രായതാം മരുതാം ഗണഃ । ത്രായന്താം വിശ്വാ ഭൂതാനി യഥായമരപാ അസത്
ദേവന്മാർ ഇവിടെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ, മരുതുകളുടെ സംഘം സംരക്ഷിക്കട്ടെ; എല്ലാ ജീവികളും സംരക്ഷിക്കട്ടെ, ഇതുവഴി ഈയാൾ ദോഷങ്ങളിൽനിന്ന് മോചിതനാകട്ടെ.