ബഹ്വീഃ സമാ അകരമന്തരസ്മിന്നിന്ദ്രം വൃണാനഃ പിതരം ജഹാമി । അഗ്നിഃ സോമോ വരുണസ്തേ ച്യവന്തേ പര്യാവര്ദ്രാഷ്ട്രം തദവാമ്യായന്
നാനായ വർഷങ്ങൾ ഞാൻ ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിച്ചു, ഇന്ദ്രനെ തിരഞ്ഞു, പിതാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അഗ്നിയും സോമനും വരുണനും വിറെച്ചു, ഭരണാധികാരിയുടെ സിംഹാസനത്തിന് ചുറ്റും അവർ ഒന്നിച്ചു.
നിര്മായാ ഉ ത്യേ അസുരാ അഭൂവന്ത്വം ച മാ വരുണ കാമയാസേ । ഋതേന രാജന്നനൃതം വിവിഞ്ചന്മമ രാഷ്ട്രസ്യാധിപത്യമേഹി
സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഈ മഹത്തായ ദേവന്മാർ പ്രത്യക്ഷമായി, നീയും വരുണാ, എന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. രാജാവേ, സത്യം അന്യത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച്, എന്റെ രാജ്യാധിപത്യം ഏറ്റെടുക്കണം.
ഇദം സ്വരിദമിദാസ വാമമയം പ്രകാശ ഉര്വന്തരിക്ഷമ് । ഹനാവ വൃത്രം നിരേഹി സോമ ഹവിഷ്ട്വാ സന്തം ഹവിഷാ യജാമ
ഇതാണ് പ്രകാശം, ഇതാണ് സമ്പത്ത്, ഭൂമിക്കും ആകാശത്തിനും ഇടയിൽ വിശാലമായ വെളിച്ചം. വൃത്രനെ തോൽപ്പിക്കാം, സോമാ, നീ പുറത്ത് വരിക, ഹവ്യാർഹനായവനെ നമുക്ക് ഹവ്യത്തോടെ ആരാധിക്കാം.
കവിഃ കവിത്വാ ദിവി രൂപമാസജദപ്രഭൂതീ വരുണോ നിരപഃ സൃജത് । ക്ഷേമം കൃണ്വാനാ ജനയോ ന സിന്ധവസ്താ അസ്യ വര്ണം ശുചയോ ഭരിഭ്രതി
കവി തന്റെ കവിതയാൽ ആകാശത്തിൽ ഒരു രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു. വരുണൻ തടസ്സമില്ലാതെ ജലങ്ങൾ ഒഴുക്കുന്നു. സുരക്ഷിതമായ വാസസ്ഥലം ഒരുക്കുന്നവരെപ്പോലെ, ശുദ്ധമായ നദികൾ അവന്റെ വർണ്ണം വഹിക്കുന്നു.
താ അസ്യ ജ്യേഷ്ഠമിന്ദ്രിയം സചന്തേ താ ഈമാ ക്ഷേതി സ്വധയാ മദന്തീഃ । താ ഈം വിശോ ന രാജാനം വൃണാനാ ബീഭത്സുവോ അപ വൃത്രാദതിഷ്ഠന്
അവൾ അവന്റെ പരമശക്തിയിൽ ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നു. സ്വഭാവത്തിൽ അവൾ ഇവിടെ വസിച്ച് ആനന്ദിക്കുന്നു. رعാജാവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ജനങ്ങളെപ്പോലെ, അവർ ഭയങ്കരരായി വൃത്രനിൽ നിന്ന് അകന്നു നിന്നു.
ബീഭത്സൂനാം സയുജം ഹംസമാഹുരപാം ദിവ്യാനാം സഖ്യേ ചരന്തമ് । അനുഷ്ടുഭമനു ചര്ചൂര്യമാണമിന്ദ്രം നി ചിക്യുഃ കവയോ മനീഷാ
ഭയങ്കരന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ആകാശത്തിലും ദൈവിക ജലങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്ന ഹംസനെന്നു ജ്ഞാനികൾ ഇന്ദ്രനെ വിളിക്കുന്നു. അനുഷ്ടുപ് ചൊല്ലി, മനസ്സോടെ അന്വേഷിച്ചവർ ഇന്ദ്രനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അഹം രുദ്രേഭിര്വസുഭിശ്ചരാമ്യഹമാദിത്യൈരുത വിശ്വദേവൈഃ । അഹം മിത്രാവരുണോഭാ ബിഭര്മ്യഹമിന്ദ്രാഗ്നീ അഹമശ്വിനോഭാ
ഞാൻ രുദ്രന്മാരോടും വസുക്കളോടും കൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഞാൻ ആദിത്യന്മാരോടും എല്ലാ ദേവന്മാരോടും കൂടെയും സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഞാൻ മിത്രനും വരുണനും, ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും, അശ്വിനികളും ഇരുവരെയും വഹിക്കുന്നു.
അഹം സോമമാഹനസം ബിഭര്മ്യഹം ത്വഷ്ടാരമുത പൂഷണം ഭഗമ് । അഹം ദധാമി ദ്രവിണം ഹവിഷ്മതേ സുപ്രാവ്യേ യജമാനായ സുന്വതേ
പോഷകമായ സോമം ഞാൻ വഹിക്കുന്നു. ത്വഷ്ടാവിനെയും പൂഷനെയും ഭാഗവിനെയും ഞാൻ വഹിക്കുന്നു. ഹോമം അർപ്പിക്കുന്ന ഭക്തനു സമൃദ്ധി ഞാൻ നൽകുന്നു.
അഹം രാഷ്ട്രീ സംഗമനീ വസൂനാം ചികിതുഷീ പ്രഥമാ യജ്ഞിയാനാമ് । താം മാ ദേവാ വ്യദധുഃ പുരുത്രാ ഭൂരിസ്ഥാത്രാം ഭൂര്യാവേശയന്തീമ്
ഞാൻ സമ്പത്തിന്റെ രാജ്ഞിയും, എല്ലാം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നവളും, ജ്ഞാനമുള്ളവളും, യാഗത്തിന് ആദ്യം അർഹയുമായവളുമാണ്. ദേവന്മാർ എന്നെ പല സ്ഥലങ്ങളിലും പങ്കിട്ടു, എവിടെയും നിറഞ്ഞു, പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു.
മയാ സോ അന്നമത്തി യോ വിപശ്യതി യഃ പ്രാണിതി യ ഈം ശൃണോത്യുക്തമ് । അമന്തവോ മാം ത ഉപ ക്ഷിയന്തി ശ്രുധി ശ്രുത ശ്രദ്ധിവം തേ വദാമി
എന്റെ വഴി കാണുന്നവനും, ശ്വസിക്കുന്നവനും, പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നവനും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. അറിവില്ലാത്തവർ എങ്കൽ അടുത്ത് വസിക്കുന്നു. കേൾക്കുന്നവരേ, ശ്രദ്ധിക്കൂ; വിശ്വാസയോഗ്യമായത് ഞാൻ പറയുന്നു.
അഹമേവ സ്വയമിദം വദാമി ജുഷ്ടം ദേവേഭിരുത മാനുഷേഭിഃ । യം കാമയേ തംതമുഗ്രം കൃണോമി തം ബ്രഹ്മാണം തമൃഷിം തം സുമേധാമ്
ദേവന്മാർക്കും മനുഷ്യർക്കും പ്രിയമായതെല്ലാം ഞാൻ തന്നെ പറയുന്നു. ഞാൻ ആരെയാണു ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്, അവനെ ശക്തനാക്കുന്നു, അവനെ ബ്രാഹ്മണനാക്കുന്നു, ഋഷിയാക്കുന്നു, ജ്ഞാനിയാക്കുന്നു.
അഹം രുദ്രായ ധനുരാ തനോമി ബ്രഹ്മദ്വിഷേ ശരവേ ഹന്തവാ ഉ । അഹം ജനായ സമദം കൃണോമ്യഹം ദ്യാവാപൃഥിവീ ആ വിവേശ
രുദ്രനു വേണ്ടി ഞാൻ വില്ല് വലിക്കുന്നു, പ്രാർത്ഥനയെ വെറുക്കുന്നവനെ അമ്പുകൊണ്ട് തുരത്താൻ. ജനങ്ങളെ യുദ്ധത്തിനായി ഉണർത്തുന്നു. ഞാൻ ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലും പ്രവേശിച്ചു.
അഹം സുവേ പിതരമസ്യ മൂര്ധന്മമ യോനിരപ്സ്വന്തഃ സമുദ്രേ । തതോ വി തിഷ്ഠേ ഭുവനാനു വിശ്വോതാമൂം ദ്യാം വര്ഷ്മണോപ സ്പൃശാമി
ഈ ലോകത്തിന്റെ മുകളിൽ പിതാവിനെ ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്റെ ജനനം ജലത്തിനകത്തും സമുദ്രത്തിനകത്തുമാണ്. അവിടെ നിന്ന് ഞാൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിക്കുന്നു, എന്റെ മഹത്വത്തോടെ ആകാശത്തെയും സ്പർശിക്കുന്നു.
അഹമേവ വാത ഇവ പ്ര വാമ്യാരഭമാണാ ഭുവനാനി വിശ്വാ । പരോ ദിവാ പര ഏനാ പൃഥിവ്യൈതാവതീ മഹിനാ സം ബഭൂവ
വായുപോലെ ഞാൻ എല്ലായിടത്തും ജീവരെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ ആകാശത്തേക്കാളും ഭൂമിയേക്കാളും അതീതയാകുന്നു. എന്റെ മഹത്വം അത്ര വലിയതാണ്.
ന തമംഹോ ന ദുരിതം ദേവാസോ അഷ്ട മര്ത്യമ് । സജോഷസോ യമര്യമാ മിത്രോ നയന്തി വരുണോ അതി ദ്വിഷഃ
ആര്യാമനും മിത്രനും വരുണനും ഒരുമിച്ച് നയിക്കുന്ന മനുഷ്യനിലേക്ക് ദേവന്മാർ ഒരു ദോഷവും അനർത്ഥവും എത്താൻ അനുവദിക്കില്ല; അവൻ ശത്രുക്കളെ അതിജയിക്കും.
തദ്ധി വയം വൃണീമഹേ വരുണ മിത്രാര്യമന് । യേനാ നിരംഹസോ യൂയം പാഥ നേഥാ ച മര്ത്യമതി ദ്വിഷഃ
വരുണാ, മിത്രാ, ആര്യാമൻ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇതാണ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്: ദോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തി, ശത്രുക്കളെ അതിജയിക്കാൻ നിങ്ങൾ മനുഷ്യനെ നയിക്കണം.
തേ നൂനം നോഽയമൂതയേ വരുണോ മിത്രോ അര്യമാ । നയിഷ്ഠാ ഉ നോ നേഷണി പര്ഷിഷ്ഠാ ഉ നഃ പര്ഷണ്യതി ദ്വിഷഃ
വരുണനും മിത്രനും ആര്യാമനും ഞങ്ങളെ സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കട്ടെ; അവർ ഞങ്ങളെ നന്നായി നയിച്ച്, ശത്രുക്കളെ അതിജയിക്കാൻ സഹായിക്കട്ടെ.
യൂയം വിശ്വം പരി പാഥ വരുണോ മിത്രോ അര്യമാ । യുഷ്മാകം ശര്മണി പ്രിയേ സ്യാമ സുപ്രണീതയോഽതി ദ്വിഷഃ
വരുണനും മിത്രനും ആര്യാമനും, നിങ്ങൾ ലോകത്തെ മുഴുവൻ സംരക്ഷിക്കണം. നിങ്ങളുടെ കാവലിൽ ഞങ്ങൾ പ്രിയരാവട്ടെ; നല്ല മാർഗ്ഗത്തിൽ, ശത്രുക്കളെ അതിജയിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകട്ടെ.
ആദിത്യാസോ അതി സ്രിധോ വരുണോ മിത്രോ അര്യമാ । ഉഗ്രം മരുദ്ഭീ രുദ്രം ഹുവേമേന്ദ്രമഗ്നിം സ്വസ്തയേഽതി ദ്വിഷഃ
ആദിത്യന്മാരായ വരുൺ, മിത്ര, ആര്യാമൻ എല്ലാം അതിജയിക്കുന്നു. ശക്തനായ രുദ്രനെയും മരുതുകളെയും, ഇന്ദ്രനെയും അഗ്നിയെയും ഞങ്ങൾ ക്ഷേമത്തിനായി വിളിക്കുന്നു; ശത്രുക്കളെ അതിജയിക്കാൻ.
നേതാര ഊ ഷു ണസ്തിരോ വരുണോ മിത്രോ അര്യമാ । അതി വിശ്വാനി ദുരിതാ രാജാനശ്ചര്ഷണീനാമതി ദ്വിഷഃ
വരുൺ, മിത്ര, ആര്യാമൻ, ഈ നേതാക്കൾ ഞങ്ങളെ നയിക്കണം. ഈ രാജാക്കന്മാർ എല്ലായ്പ്പോഴും മനുഷ്യരെ ദുഷ്പ്രാപ്തികളിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ച്, ശത്രുക്കളെ അതിജയിക്കാൻ സഹായിക്കട്ടെ.
ശുനമസ്മഭ്യമൂതയേ വരുണോ മിത്രോ അര്യമാ । ശര്മ യച്ഛന്തു സപ്രഥ ആദിത്യാസോ യദീമഹേ അതി ദ്വിഷഃ
വരുൺ, മിത്ര, ആര്യാമൻ, ആദിത്യന്മാർ, ഞങ്ങൾക്കു വിശാലമായ സംരക്ഷണം നൽകണം; ഞങ്ങൾ ശത്രുക്കളെ അതിജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
യഥാ ഹ ത്യദ്വസവോ ഗൌര്യം ചിത്പദി ഷിതാമമുഞ്ചതാ യജത്രാഃ । ഏവോ ഷ്വസ്മന്മുഞ്ചതാ വ്യംഹഃ പ്ര താര്യഗ്നേ പ്രതരം ന ആയുഃ
ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഒരിക്കൽ കാളയെ കെട്ടിയിരുന്ന സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഞങ്ങളെയും കഷ്ടതയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കണം. അഗ്നേ, ജീവിതത്തിന്റെ നദി കടത്തുന്നവനുപോലെ ഞങ്ങളുടെ ദുർഭാഗ്യം നീക്കം ചെയ്യണം.
രാത്രീ വ്യഖ്യദായതീ പുരുത്രാ ദേവ്യക്ഷഭിഃ । വിശ്വാ അധി ശ്രിയോഽധിത
രാത്രി, അനേകം നക്ഷത്രങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, തൻറെ മഹിമകളെ മുഴുവനും ഏറ്റെടുത്ത്, തെളിഞ്ഞ് സമീപിക്കുന്നു.
ഓര്വപ്രാ അമര്ത്യാ നിവതോ ദേവ്യുദ്വതഃ । ജ്യോതിഷാ ബാധതേ തമഃ
അമരയായ ദേവി ദൂരത്തേക്കും താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും എത്തുന്നു; അവളുടെ പ്രകാശം ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റുന്നു.
നിരു സ്വസാരമസ്കൃതോഷസം ദേവ്യായതീ । അപേദു ഹാസതേ തമഃ
ദേവി മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോള് അവളുടെ സഹോദരി ആയ ഉഷസ്സിനെ വിട്ടയച്ചു; ഇനി ഇരുണ്ടത് അകന്നു, ഇനി അതിന് ചിരിക്കാന് കഴിയില്ല.
സാ നോ അദ്യ യസ്യാ വയം നി തേ യാമന്നവിക്ഷ്മഹി । വൃക്ഷേ ന വസതിം വയഃ
ഇന്ന് ഞങ്ങള് അവളുടെ വഴി പിന്തുടരുന്നു; പക്ഷികള് മരത്തില് താമസിക്കുന്നതുപോലെ അവള് ഞങ്ങള്ക്കു അഭയം നല്കട്ടെ.
നി ഗ്രാമാസോ അവിക്ഷത നി പദ്വന്തോ നി പക്ഷിണഃ । നി ശ്യേനാസശ്ചിദര്ഥിനഃ
ഗ്രാമങ്ങള് ശാന്തമായി കിടക്കുന്നു, നടക്കുന്നവരും പറക്കുന്നവരും വിശ്രമിക്കുന്നു, വിശപ്പുള്ള പരുന്തുകളും കിടക്കുന്നു.
യാവയാ വൃക്യം വൃകം യവയ സ്തേനമൂര്മ്യേ । അഥാ നഃ സുതരാ ഭവ
കാട്ടുപോത്തിനെയും പുലിയെയും അകറ്റി, വഴിയില് കള്ളനെ അകറ്റി, പിന്നെ ഞങ്ങള്ക്കു ശക്തമായ രക്ഷാകര്ത്താവായിരിക്കുക.
ഉപ മാ പേപിശത്തമഃ കൃഷ്ണം വ്യക്തമസ്ഥിത । ഉഷ ഋണേവ യാതയ
ഇരുണ്ടതെന് സമീപം വന്നു, കറുത്തതും വ്യക്തമായതും നിലകൊള്ളുന്നു; രാത്രി, കടംപോലെ അതിനെ നീക്കിക്കളയൂ.
ഉപ തേ ഗാ ഇവാകരം വൃണീഷ്വ ദുഹിതര്ദിവഃ । രാത്രി സ്തോമം ന ജിഗ്യുഷേ
പശുക്കള് കിടക്കയിലേക്കു വരുന്നതുപോലെ ഞാന് നിന്റെ അടുക്കല് എത്തി; ആകാശത്തിന്റെ മകളായ രാത്രി, ജയിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു സ്തുതിഗാനം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.