ഊര്ജോ നപാത്സഹസാവന്നിതി ത്വോപസ്തുതസ്യ വന്ദതേ വൃഷാ വാക് । ത്വാം സ്തോഷാമ ത്വയാ സുവീരാ ദ്രാഘീയ ആയുഃ പ്രതരം ദധാനാഃ
ശക്തിയുടെ പുത്രാ, മഹാശക്തനേ, ഈ കാളയുടെ സ്വരം നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ നിന്നെ സ്തുതിക്കും; നീ ഞങ്ങളുടെ രക്ഷകനായാൽ, ദീർഘവും സമൃദ്ധിയുള്ള ജീവിതം ഞങ്ങൾ കൈവരിക്കട്ടെ.
ഇതി ത്വാഗ്നേ വൃഷ്ടിഹവ്യസ്യ പുത്രാ ഉപസ്തുതാസ ഋഷയോഽവോചന് । താഁശ്ച പാഹി ഗൃണതശ്ച സൂരീന്വഷഡ്വഷളിത്യൂര്ധ്വാസോ അനക്ഷന്നമോ നമ ഇത്യൂര്ധ്വാസോ അനക്ഷന്
ഇങ്ങനെ, ആഗ്നേ, വൃഷ്ടിഹവ്യന്റെ പുത്രന്മാർ നിന്നെ സ്തുതിച്ചു, മഹർഷിയേ. അവരെയും അവരുടേതായ നേതാക്കളെയും സംരക്ഷിക്കണം; 'വഷട്, വഷട്' എന്നാരവം ഉയർത്തി, 'നമോ, നമോ' എന്നും അവർ ഉച്ചരിക്കുന്നു.
പിബാ സോമം മഹത ഇന്ദ്രിയായ പിബാ വൃത്രായ ഹന്തവേ ശവിഷ്ഠ । പിബ രായേ ശവസേ ഹൂയമാനഃ പിബ മധ്വസ്തൃപദിന്ദ്രാ വൃഷസ്വ
മഹത്തായ ശക്തിക്കായി സോമം കുടിക്കൂ; ശക്തനായവനേ, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കാൻ കുടിക്കൂ; സമ്പത്തിനും ബലത്തിനും വേണ്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ കുടിക്കൂ; മധുരമായ പിഴിഞ്ഞ സോമം കുടിക്കൂ, ഇന്ദ്രാ, ശക്തനാകൂ.
അസ്യ പിബ ക്ഷുമതഃ പ്രസ്ഥിതസ്യേന്ദ്ര സോമസ്യ വരമാ സുതസ്യ । സ്വസ്തിദാ മനസാ മാദയസ്വാര്വാചീനോ രേവതേ സൌഭഗായ
ഇന്ദ്രാ, ഈ സമൃദ്ധിയുള്ള ഒഴുകുന്ന സോമം, ഏറ്റവും നല്ലതും നന്നായി പിഴിഞ്ഞതുമായത് കുടിക്കൂ; ഞങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം നൽകണം, മനസ്സിൽ ആനന്ദിക്കണം, അടുത്ത് വന്ന് ദീപ്തമായ ഭാഗ്യം നൽകണം.
മമത്തു ത്വാ ദിവ്യഃ സോമ ഇന്ദ്ര മമത്തു യഃ സൂയതേ പാര്ഥിവേഷു । മമത്തു യേന വരിവശ്ചകര്ഥ മമത്തു യേന നിരിണാസി ശത്രൂന്
ദിവ്യമായ സോമം നിന്നെ ഉന്മാദിപ്പിക്കട്ടെ, ഇന്ദ്രാ; ഭൂമിയിൽ പിഴിഞ്ഞതും നിന്നെ ഉന്മാദിപ്പിക്കട്ടെ; നീ വിശാലമായ സ്ഥലം സൃഷ്ടിച്ചതിനും, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിച്ചതിനും കാരണമായ സോമം നിന്നെ ഉന്മാദിപ്പിക്കട്ടെ.
ആ ദ്വിബര്ഹാ അമിനോ യാത്വിന്ദ്രോ വൃഷാ ഹരിഭ്യാം പരിഷിക്തമന്ധഃ । ഗവ്യാ സുതസ്യ പ്രഭൃതസ്യ മധ്വഃ സത്രാ ഖേദാമരുശഹാ വൃഷസ്വ
രണ്ടു തടയുള്ള, നന്നായി ഒഴുക്കിയ പാനീയത്തേക്കു ഇന്ദ്രൻ കാളയും തന്റെ രണ്ടു മഞ്ഞ കുതിരകളും കൂടി വരട്ടെ; പശുക്കൾക്കായി, പിഴിഞ്ഞു ഒഴുകുന്ന മധുരത്തിനായി, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന കാള ഒരുമിച്ച് ശക്തനാകട്ടെ.
നി തിഗ്മാനി ഭ്രാശയന്ഭ്രാശ്യാന്യവ സ്ഥിരാ തനുഹി യാതുജൂനാമ് । ഉഗ്രായ തേ സഹോ ബലം ദദാമി പ്രതീത്യാ ശത്രൂന്വിഗദേഷു വൃശ്ച
യാതുദാനന്മാരുടെ കഠിനമായ, ദഹിപ്പിക്കുന്ന ആയുധങ്ങൾ നീ കത്തിച്ചു നശിപ്പിക്കണം; അവരുടെ ഉറച്ച പ്രതിരോധങ്ങൾ ചിതറിക്കണം; ഭയങ്കരനേ, ഞാൻ നിന്നെ ശക്തിയും ബലവും നൽകുന്നു; നീ മുന്നേറി യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ തകർക്കണം.
വ്യര്യ ഇന്ദ്ര തനുഹി ശ്രവാംസ്യോജ സ്ഥിരേവ ധന്വനോഽഭിമാതീഃ । അസ്മദ്ര്യഗ്വാവൃധാനഃ സഹോഭിരനിഭൃഷ്ടസ്തന്വം വാവൃധസ്വ
ഇന്ദ്രാ, നീ നിന്റെ കീർത്തിയും ശക്തിയും, ഉറച്ച വില്ലുപോലെ, ശത്രുക്കളെ നേരെ വ്യാപിപ്പിക്കണം; ഞങ്ങളോടൊപ്പം ശക്തി വർദ്ധിപ്പിച്ച്, അജേയനായി, നിന്റെ ശക്തി വളർത്തണം.
ഇദം ഹവിര്മഘവന്തുഭ്യം രാതം പ്രതി സമ്രാളഹൃണാനോ ഗൃഭായ । തുഭ്യം സുതോ മഘവന്തുഭ്യം പക്വോഽദ്ധീന്ദ്ര പിബ ച പ്രസ്ഥിതസ്യ
ഈ ഹോമം, ദാനശീലനായവനേ, നിന്നു വേണ്ടി ഒരുക്കിയതാണ്; രാജാവേ, സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കണം; നിന്നു വേണ്ടി സോമം പിഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പാകം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; ഇന്ദ്രാ, കഴിക്കൂ, ഒഴുകുന്ന സോമം കുടിക്കൂ.
അദ്ധീദിന്ദ്ര പ്രസ്ഥിതേമാ ഹവീംഷി ചനോ ദധിഷ്വ പചതോത സോമമ് । പ്രയസ്വന്തഃ പ്രതി ഹര്യാമസി ത്വാ സത്യാഃ സന്തു യജമാനസ്യ കാമാഃ
ഇന്ദ്രാ, ഒരുക്കിയ ഹോമങ്ങൾ കഴിക്കൂ; ഞങ്ങൾക്കായി പാകം ചെയ്തതും പിഴിഞ്ഞതുമായ സോമം സ്വീകരിക്കൂ; ആഗ്രഹത്തോടെ ഞങ്ങൾ നിന്നെ ആദരിക്കും; യജമാനന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ സഫലമാകട്ടെ.
പ്രേന്ദ്രാഗ്നിഭ്യാം സുവചസ്യാമിയര്മി സിന്ധാവിവ പ്രേരയം നാവമര്കൈഃ । അയാ ഇവ പരി ചരന്തി ദേവാ യേ അസ്മഭ്യം ധനദാ ഉദ്ഭിദശ്ച
നല്ല വാക്കുകളോടെ ഞാൻ ഇന്ദ്രനെയും ആഗ്നിയെയും വിളിക്കുന്നു, നദിയിൽ വള്ളം ഓടിക്കുന്നതുപോലെ; ഈ ഹോമത്തോടൊപ്പം ദേവന്മാർ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു, അവർ ഞങ്ങൾക്ക് സമ്പത്തും ധനവും നൽകുന്നവരാണ്.
ന വാ ഉ ദേവാഃ ക്ഷുധമിദ്വധം ദദുരുതാശിതമുപ ഗച്ഛന്തി മൃത്യവഃ । ഉതോ രയിഃ പൃണതോ നോപ ദസ്യത്യുതാപൃണന്മര്ഡിതാരം ന വിന്ദതേ
ദേവന്മാർ വിശപ്പോ മരണവും നൽകുന്നില്ല; ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവരോട് മരണദൂതന്മാർ അടുത്ത് വരാറില്ല; പക്ഷേ, ദാനമില്ലാത്തവനോടു സമ്പത്ത് നിലനിൽക്കില്ല, പങ്കിടാത്തവനു സഹായിയും ലഭിക്കില്ല.
യ ആധ്രായ ചകമാനായ പിത്വോഽന്നവാന്സന്രഫിതായോപജഗ്മുഷേ । സ്ഥിരം മനഃ കൃണുതേ സേവതേ പുരോതോ ചിത്സ മര്ഡിതാരം ന വിന്ദതേ
ആശയുള്ളവനും ദാഹമുള്ളവനും ആവശ്യമുള്ളവനും ഭക്ഷണം നൽകുന്നവൻ മനസ്സിനെ ഉറപ്പാക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുന്നു; കഷ്ടതയിലായാലും അവനു സഹായി കിട്ടും.
സ ഇദ്ഭോജോ യോ ഗൃഹവേ ദദാത്യന്നകാമായ ചരതേ കൃശായ । അരമസ്മൈ ഭവതി യാമഹൂതാ ഉതാപരീഷു കൃണുതേ സഖായമ്
തന്റെ വീട്ടിൽ വിശപ്പുള്ളവർക്കു ഭക്ഷണം നൽകുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉദാരൻ. അത്തരം ദയനീയരോടും ക്ഷീണിച്ചവരോടും കൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ, ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാൽ അവനു സ്നേഹിതനായി മാറുന്നു; അന്യരോടും സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുന്നു.
ന സ സഖാ യോ ന ദദാതി സഖ്യേ സചാഭുവേ സചമാനായ പിത്വഃ । അപാസ്മാത്പ്രേയാന്ന തദോകോ അസ്തി പൃണന്തമന്യമരണം ചിദിച്ഛേത്
സഹായം തേടുന്ന സ്നേഹിതനോട് നൽകാത്തവൻ സ്നേഹിതനല്ല. അത്തരം ആളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കണം; അവന്റെ വീട്ടിൽ ആശ്വാസമില്ല. മരണം വരെ, നൽകുന്ന മറ്റൊരാളെ ആഗ്രഹിക്കും.
പൃണീയാദിന്നാധമാനായ തവ്യാന്ദ്രാഘീയാംസമനു പശ്യേത പന്ഥാമ് । ഓ ഹി വര്തന്തേ രഥ്യേവ ചക്രാന്യമന്യമുപ തിഷ്ഠന്ത രായഃ
വിശപ്പോടെ താഴ്ന്നവർക്കു ഭക്ഷണം നൽകണം; വലിയവരുടെ വഴി നോക്കണം. എങ്ങനെ രഥത്തിന്റെ ചക്രങ്ങൾ തുടർച്ചയായി തിരിയുന്നുവോ, അതുപോലെ സമ്പത്തും ഒരാളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്കു മാറുന്നു.
മോഘമന്നം വിന്ദതേ അപ്രചേതാഃ സത്യം ബ്രവീമി വധ ഇത്സ തസ്യ । നാര്യമണം പുഷ്യതി നോ സഖായം കേവലാഘോ ഭവതി കേവലാദീ
അറിയില്ലാത്തവൻ ഭക്ഷണം ലഭിച്ചാലും അതു വ്യർത്ഥമാണ്; ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു, അതു അവന്റെ നാശമാണ്. അവൻ സ്നേഹവും സൗഹൃദവും വളർത്തുന്നില്ല; ഒറ്റയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവൻ പാപം മാത്രം ആസ്വദിക്കുന്നു.
കൃഷന്നിത്ഫാല ആശിതം കൃണോതി യന്നധ്വാനമപ വൃങ്ക്തേ ചരിത്രൈഃ । വദന്ബ്രഹ്മാവദതോ വനീയാന്പൃണന്നാപിരപൃണന്തമഭി ഷ്യാത്
കർഷകൻ നിലം ഉഴുകാൻ ഉഴുന്നുപോലും ഒരുക്കുന്നു; തന്റെ പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് വഴികൾ തുറക്കുന്നു. സംസാരിക്കുന്നവൻ സംസാരിക്കട്ടെ, എന്നാൽ നൽകുന്നവൻ വലിയവനാണ്; നൽകുന്നവൻ നൽകാത്തവനെക്കാൾ ഉന്നതനാകട്ടെ.
ഏകപാദ്ഭൂയോ ദ്വിപദോ വി ചക്രമേ ദ്വിപാത്ത്രിപാദമഭ്യേതി പശ്ചാത് । ചതുഷ്പാദേതി ദ്വിപദാമഭിസ്വരേ സമ്പശ്യന്പങ്ക്തീരുപതിഷ്ഠമാനഃ
ഒറ്റകാൽ ഉള്ളത് ഇരുകാലുള്ളവനെ മറികടക്കുന്നു; ഇരുകാലുള്ളത് മൂന്നു കാൽ ഉള്ളവനെ പിന്നിൽ നിന്ന് പിന്തുടരുന്നു; നാലുകാലുള്ളത് ഇരുകാലുള്ളവനെ കൂട്ടത്തിൽ എത്തുന്നു, നിരകളെ ശ്രദ്ധിച്ച് അവൻ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നു.
സമൌ ചിദ്ധസ്തൌ ന സമം വിവിഷ്ടഃ സമ്മാതരാ ചിന്ന സമം ദുഹാതേ । യമയോശ്ചിന്ന സമാ വീര്യാണി ജ്ഞാതീ ചിത്സന്തൌ ന സമം പൃണീതഃ
രണ്ടു കൈകളും സമം അല്ല, രണ്ടു അമ്മമാർക്കും സമമായി പാൽ നൽകാൻ കഴിയില്ല; ഇരട്ടക്കുട്ടികൾക്കും ഒരുപോലെ ശക്തിയില്ല, ബന്ധുക്കളായാലും എല്ലാവരും ഒരുപോലെ നൽകുന്നില്ല.
അഗ്നേ ഹംസി ന്യത്രിണം ദീദ്യന്മര്ത്യേഷ്വാ । സ്വേ ക്ഷയേ ശുചിവ്രത
അഗ്നേ, നീ മനുഷ്യരിൽ പ്രകാശിച്ച്, ശുദ്ധവ്രതനായ്, തടയുന്നവനെ നശിപ്പിക്കുന്നു; നിന്റെ സ്വന്തം വാസസ്ഥലത്തിൽ.
ഉത്തിഷ്ഠസി സ്വാഹുതോ ഘൃതാനി പ്രതി മോദസേ । യത്ത്വാ സ്രുചഃ സമസ്ഥിരന്
നല്ലപോലെ വിളിച്ചപോൾ നീ എഴുന്നേറ്റ്, നെയ്യിന്റെ അർപ്പണത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു; നിനക്കായി പാത്രങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു.
സ ആഹുതോ വി രോചതേഽഗ്നിരീളേന്യോ ഗിരാ । സ്രുചാ പ്രതീകമജ്യതേ
ഇങ്ങനെ വിളിക്കുമ്പോൾ, അഗ്നി, സ്തുതിക്കു യോജ്യനായ്, നീ പ്രകാശിക്കുന്നു; പാത്രം കൊണ്ട് നിന്റെ മുഖത്ത് നെയ്യ് പുരട്ടുന്നു.
ഘൃതേനാഗ്നിഃ സമജ്യതേ മധുപ്രതീക ആഹുതഃ । രോചമാനോ വിഭാവസുഃ
നെയ്യാൽ അഗ്നിയെ പുരട്ടുന്നു; വിളിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ മുഖം തേൻപോലെ മധുരമാണ്; പ്രകാശവാനായവൻ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നു.
ജരമാണഃ സമിധ്യസേ ദേവേഭ്യോ ഹവ്യവാഹന । തം ത്വാ ഹവന്ത മര്ത്യാഃ
വയസ്സാകുമ്പോഴും നീ ജ്വലിക്കുന്നു, ദേവന്മാർക്ക് ഹോമം എത്തിക്കുന്നവനേ; മനുഷ്യർ നിന്നെ വിളിക്കുന്നു.
തം മര്താ അമര്ത്യം ഘൃതേനാഗ്നിം സപര്യത । അദാഭ്യം ഗൃഹപതിമ്
മനുഷ്യർ, അഗ്നേ, നിനക്കു നെയ്യാൽ അർപ്പണം ചെയ്യുന്നു; അജയ്യനായ ഗൃഹപതിയായ്, അമരനായ്.
അദാഭ്യേന ശോചിഷാഗ്നേ രക്ഷസ്ത്വം ദഹ । ഗോപാ ഋതസ്യ ദീദിഹി
അജയ്യമായ നിന്റെ ജ്വാലകൊണ്ട്, അഗ്നേ, നീ ദുഷ്ടനെ ദഹിപ്പിക്കണം; സത്യത്തിന്റെ രക്ഷകനായി നീ പ്രകാശിക്കണം.
സ ത്വമഗ്നേ പ്രതീകേന പ്രത്യോഷ യാതുധാന്യഃ । ഉരുക്ഷയേഷു ദീദ്യത്
അതിനാൽ, അഗ്നേ, നിന്റെ മുഖത്താൽ, നീ ദുഷ്ടന്മാരെ അകറ്റണം; വിശാലമായ വീടുകളിൽ നീ തെളിഞ്ഞു പ്രകാശിക്കണം.
തം ത്വാ ഗീര്ഭിരുരുക്ഷയാ ഹവ്യവാഹം സമീധിരേ । യജിഷ്ഠം മാനുഷേ ജനേ
വിസ്തൃതമായ വീടുകളിൽ, അർപ്പണങ്ങൾ എത്തിക്കുന്നവനേ, അവർ ഗീതികളാൽ നിന്നെ ജ്വലിപ്പിച്ചു; മനുഷ്യരിൽ യാഗത്തിനായി ഏറ്റവും യോഗ്യനായി.
ഇതി വാ ഇതി മേ മനോ ഗാമശ്വം സനുയാമിതി । കുവിത്സോമസ്യാപാമിതി
ഇങ്ങനെ, ഇങ്ങനെ എന്റെ മനസ്സ് ആലോചിക്കുന്നു: 'എനിക്ക് ഒരു പശുവോ കുതിരയോ ലഭിക്കുമോ'; ഒരിക്കൽ എങ്കിലും സോമം പാനമാകുമോ എന്ന്.