അപ്പോള് ഒരു വലിയ യാത്രയുടെ അതിരുകളിലേക്ക് സുമംഗലമായ കൂട്ടുകാര് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. കല്ലുപോലെയുള്ള തടസ്സങ്ങള് മുന്നില് വന്നപ്പോള്, ഒരുമിച്ച് ചേരുവാന് അവര് തീരുമാനിച്ചു. “നമുക്ക് എഴുന്നേറ്റ് കടക്കാം, സുഹൃത്തുക്കളേ, സഹായിക്കാത്തവരെ പിന്നില് വിട്ട്, സൗഭാഗ്യവാന്മാരോടൊപ്പം വലിയ വിജയങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാം,” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആഹ്വാനം. അവിടെയൊരു ദൈവിക ശില്പി, ത്വഷ്ടാവ്, തന്റെ കലയുടെയും ആഴത്തിലുള്ള ജ്ഞാനത്തിന്റെയും കരുണയോടെ ദേവന്മാരുടെ പാനപാത്രങ്ങള് ഒരുക്കി. അയാള് കര്ശനമായി ഇരുമ്പു കുറുവാള് മൂര്ച്ചയാക്കി, ആ ആയുധം കൊണ്ട് ബ്രഹ്മണസ്പതി എല്ലാ തടസ്സങ്ങളെയും കീറിത്തുറന്നു. ജ്ഞാനികള് അകത്തിരിപ്പുള്ള ആ കുറുവാളുകള് കൈവശമാക്കി, അതിനാല് തന്നെ അവര് അമരത്വം സൃഷ്ടിച്ചു; ദൈവങ്ങള് മരണമില്ലായ്മയുടെ പടികള് അവരറിയുന്ന രഹസ്യങ്ങളിലൂടെ കടന്നു. അവര് പശുവിന്റെ ഗര്ഭത്തില് കാളയെ സ്ഥാപിച്ചു, സൂക്ഷ്മമായ ചിന്തയോടും വാക്കിനോടും കൂടെ. ദയാലുവായ ആ ദൈവം എല്ലാ യുക്തമായ കാര്യങ്ങളിലേക്കും സമീപിച്ചു; ജയത്തിനായി പരിശ്രമിക്കുന്ന ഗായകന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ മഹത്വത്തിന്റെ പ്രതാപമായി, മഘവാന്, ഭൂമി ആകാശം വിറയച്ചു നിന്നപ്പോള് ദേവന്മാരെ നയിച്ചു. ദാസന്മാരുടെ ശക്തിയെ അതിജീവിച്ച്, അവന്റെ സന്തതിക്ക് സഹായം ചെയ്തു. ഇന്ദ്ര, ശരീരത്തിലും ശക്തിയിലും വളരെയൊരുങ്ങി തന്റെ ശക്തി ലോകത്ത് പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്, അവന്റെ യുദ്ധങ്ങള് മായയല്ല, ഇന്നത്തെ ശത്രു പഴയതുപോലെ പരീക്ഷിക്കപ്പെടാവുന്നതല്ല. ഇന്ദ്രന്റെ മഹത്വത്തിന് അതിരുണ്ടോ? നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരില് ആരെങ്കിലും അതിനടുത്തെത്തിയോ? ഇന്ദ്രന് സ്വന്തം ശരീരത്തില് നിന്നുതന്നെ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. മഹാബലശാലിയായ ഈശ്വരന്റെ നാലു പേരുകള് കാളയിലുണ്ട്; മഘവാന് അവയെല്ലാം അറിയുന്നു, അവന് ചെയ്ത മഹത്വങ്ങള് അവയിലൂടെ പ്രകടമാകുന്നു. ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായി എല്ലാ നിധികളും ഇന്ദ്രന് കൈവശം വഹിക്കുന്നു. “നിന്റെ കൃപയില് ഞാന് ആശ്രയിക്കുന്നു, മഘവാന്, എന്റെ ആഗ്രഹം നീ മറികടക്കരുതേ; നീയാണ് അറിവും ദാനവും നല്കുന്ന ഇന്ദ്രന്,” എന്നായിരുന്നു പ്രാര്ത്ഥന. പ്രകാശത്തിനുള്ളില് പ്രകാശം സ്ഥാപിച്ച്, തേന് കൊണ്ട് മധുരം സൃഷ്ടിച്ചവനാണ് ഇന്ദ്രന്. അതിനാല് തന്നെ, ഈ മഹത്വം പാടിപ്പരഞ്ഞു. ദൂരെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു നാമം, അതാണ് വിറയുന്നവര് ശക്തിക്ക് വേണ്ടി വിളിച്ചുപിടിച്ചത്. ഇന്ദ്രന് തന്റെ ശക്തിയാല് ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും നിലനിര്ത്തി; അവന്റെ സഹോദരപുത്രന്മാര് പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങി. ആ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നാമം വലിയതായിരുന്നു; അതിനാല് തന്നെ ഇന്ദ്രന് ഭാവിയെയും ഭൂതകാലത്തെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുരാതന പ്രകാശം, പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ച് ദേവന്മാര് ഒന്നിച്ച് പ്രവേശിച്ചു. അവന് ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും ഇടനിലത്തെയും നിറച്ചു; അഞ്ചു ദേവന്മാര് പിന്നീടും, ഏഴെണ്ണം വീതം, അവന്റെ തേജസ്സില് വീണ്ടുമെത്തി. മുപ്പത്തിയൊന്ന് രൂപങ്ങള് അവന് സ്വീകരിച്ചു, തന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ട് വിശാലമായി കാണുന്നു. ആദ്യം തിളങ്ങി, ആദി പ്രകാശങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചു; പോഷിതന് പോഷിക്കപ്പെടുന്നവനായി. അവന്റെ ബന്ധം പരമോന്നതത്തേക്കാള് താഴെയാണെങ്കിലും, അവന്റെ മഹത്വം അതുല്യമാണ്. വളരുന്ന ചന്ദ്രന്, പലരോടും കൂടെ താമസിച്ചുകൊണ്ട്, ചെറുപ്പം തന്നെ ചാരനിറം വീണ്ടെടുത്തു. ദൈവിക കവിയുടെ മഹത്വം കാണൂ: ഇന്നലെ മരിച്ചവന് ഇന്നും പുതുതായി ജനിക്കുന്നു. ശക്തിയാല് ശക്തനായ, ചുവപ്പന്, പരാക്രമശാലിയായ, പുരാതനമായ ഈ ഗരുഡന് സത്യജ്ഞാനിയാണ്; അവന്റെ സമ്പത്ത് ഭംഗിയുള്ളതും വിജയകരവുമാണ്. ഈ ശക്തികള് കൊണ്ടാണ് ഇന്ദ്രന് പുരുഷസങ്കല്പം നല്കി, വജ്രം കൊണ്ട് വൃത്രനെ വീഴ്ത്തി. ആ ദേവന്മാര്, കര്മ്മഫലത്തില് നിന്ന് ജനിച്ച്, യാഗഫലത്തില് നിന്ന് ഉയർന്നു. ഐക്യത്തില് നിന്ന് അവന് കര്മങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചു; അവന് സര്വശക്തനും ദുഷ്ടനാശകനും സര്വ്വചിന്തയും ഭരിക്കുന്നവനും. സോമം കുടിച്ച് സ്വര്ഗത്തില് വളര്ന്നു, വീരന് ശത്രുക്കളെ തുരത്തുകയും കീഴ്വഴക്കുകയും ചെയ്തു. "ഇതൊന്ന് നിന്റെതും, അതൊന്ന് മറ്റൊന്നിന്റേയും; മൂന്നാമത്തെ പ്രകാശം ഒന്നിപ്പിക്കൂ. ഒത്തുചേർന്ന്, ദേവന്മാരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരിക്കുക, പരമോന്നത ജന്മസ്ഥലത്ത്," എന്നായിരുന്നു ആഹ്വാനം. നിങ്ങളുടെ ശക്തിയുള്ള രൂപം ഞങ്ങള്ക്കു സന്തോഷവും സംരക്ഷണവും നല്കട്ടെ; ദേവന്മാരേ, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശംപോലെ, നിങ്ങളുടെ തേജസ്സില് പരിപാലിക്കപ്പെടട്ടെ. നിങ്ങളുടെ ശക്തിയില് നിങ്ങള് മഹത്വം നേടിയിരിക്കുന്നു; സ്വര്ഗം കീഴടക്കി, ആദിമ സത്യധര്മ്മങ്ങള് പിന്തുടര്ന്നു, ദേവന്മാരെ പിന്തുടര്ന്നു, ഞങ്ങളും നിങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നു. അവരുടെ പിതാക്കന്മാര്ക്കും ഈ മഹത്വം തുല്യമായിരുന്നില്ല; ദേവന്മാര് ജ്ഞാനം ദേവന്മാരില് തന്നെ സ്ഥാപിച്ചു. അവര് എല്ലാം വിഭജിച്ച്, ശക്തിയില് അവയുടെ രൂപത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. അവരുടെ ശക്തിയില് അവര് ലോകം മുഴുവന് ചുറ്റി, അനന്തമായ പുരാതന വാസസ്ഥലങ്ങള് അളന്നു. എല്ലാ ജീവികളും അവരുടെ രൂപങ്ങളില് പ്രവേശിച്ചു, ജനങ്ങളില് വ്യാപിച്ചു. ദേവപുത്രന്മാര് സൂര്യത്തെ അറിയുന്ന അസുരനെ രണ്ടായി വിഭജിച്ചു, മൂന്നാമത്തെ കര്മത്തില് അവനെ സ്ഥാപിച്ചു. പിതാക്കന്മാര് സ്വന്തം ശക്തിയില് സന്തതിയെയും പാരമ്പര്യമായ സൂത്രത്തെയും പിറകെ വരുന്ന തലമുറകളില് സ്ഥാപിച്ചു. കടലില് കപ്പലുപോലോ, ഭൂമിയുടെ ദിശകളിലോ, അനുഗ്രഹത്തോടെ അവന് എല്ലാ കഷ്ടതകളും കടന്നു. തന്റെ സന്തതിയുമായി മഹത്വം നേടിയവന്, മുന്പും പിന്നെയും ജനിച്ചവരില് അവരെ സ്ഥാപിച്ചു. “നാം വഴിതെറ്റരുത്, യാഗത്തില് നിന്നും തെറ്റരുത്, ഇന്ദ്രാ, സോമപാനാ, ശത്രുക്കള് നമ്മെ ജയിക്കരുത്,” എന്നായിരുന്നു പ്രാര്ത്ഥന. യാഗത്തിന്റെ ക്രമം സൂക്ഷിക്കുന്ന സൂത്രം ദേവന്മാരുടെ ഇടയില് വലിച്ചുകിടക്കുന്നു; നാം അതിലേക്കെത്തട്ടെ. ഇപ്പോള് മനസ്സിനെ നാം വിളിക്കുന്നു, നാരായണസംസയുടെയും സോമയുടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെ, പിതാക്കന്മാരുടെ ചിന്തകളോടൊപ്പം. ആ മനസ്സ് തിരിച്ചുവരട്ടെ, ദൃഢനിശ്ചയം, കഴിവ്, ആയുസ്സ്, സൂര്യനെ വ്യക്തമായി കാണുന്ന ദൃഷ്ടി—all these may it bring. ദൈവസ്വഭാവമുള്ള പിതാക്കന്മാര് വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് നല്കട്ടെ, ജീവനുള്ള സമൂഹത്തില് ഒന്നിപ്പിക്കാനായി. സോമാ, നിന്റെ നിയമത്തില്, മനസ്സിനെ ശരീരത്തില് വഹിച്ച്, സന്തതിയോടൊപ്പം നാം ഒന്നായിരിക്കുക. നിന്റെ മനസ്സ് ദൂരേ യമനോടോ, വിവസ്വാന്റെ പുത്രനോടോ പോയാലും, അതിനെ നാം ഇവിടെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു, ജീവന് നല്കാന്. ആകാശത്തേക്കോ ഭൂമിയിലേക്കോ പോയാലും, അതിനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു, ജീവന് നല്കാന്. നാലു ദിശകളിലേക്കോ, സമുദ്രത്തിലേക്കോ, തേജസ്സുള്ള നദികളിലേക്കോ പോയാലും, അതിനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു, ജീവന് നല്കാന്. നിന്റെ മനസ്സ് വെള്ളത്തിലും ഔഷധികളിലും അലഞ്ഞു പോയാലും, അതിനെ നാം ഇവിടെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു, ജീവന് നല്കാന്. സൂര്യനിലേക്കോ ഉഷസ്സിലേക്കോ പോയാലും, അതിനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു, ജീവന് നല്കാന്. മഹാപര്വ്വതങ്ങളിലേക്കു പോയാലും, അതിനെ നാം ഇവിടെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു, ജീവന് നല്കാന്. ഇങ്ങനെ ദൈവങ്ങളുടെ മഹത്വം, അവരുടേതായ ശക്തിയും ദയയും, മനുഷ്യരുടെ മനസ്സും ആത്മാവും സംരക്ഷിക്കുകയും, ഐക്യത്തിലും ജ്ഞാനത്തിലും വിജയത്തിലുമാണ് ഈ ദൈവീക കഥകള് സമാപിക്കുന്നത്.