ഒരിക്കൽ, അഗ്നി, ദിവ്യമായ തീ, സൃഷ്ടിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു മഹത്തായ ശക്തിയായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ വൈശ്വാനരനായി അറിയപ്പെടുകയും, മനുഷ്യരും ദേവന്മാരും ഒരുപോലെ അദ്ദേഹത്തെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു. അഗ്നി, ജനങ്ങളുടെ നാവലായും, ആകാശത്തിന്റെ മുത്തിയുമായും, ഭൂമിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഉന്നതമായിരുന്നുവെന്നും, അവൻ രണ്ടു ലോകങ്ങളിലെയും ആനന്ദമായിരുന്നുവെന്നും പറയുന്നു. അഗ്നിയുടെ കിരണങ്ങൾ പോലെ, സമസ്ത സൃഷ്ടിയുടെ ധനങ്ങൾ അവന്റെ കൈകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; മലകളിലും, ചെടികളിലും, ജലങ്ങളിലും, മനുഷ്യരിലും, അവൻ രാജാവായിരുന്നു. ദേവന്മാരുടെ സ്തുതികൾക്കൊപ്പം, മനുഷ്യ പുരോഹിതൻ ദക്ഷനു സമാനമായും, പഴയ ഗീതങ്ങളാൽ അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു. അഗ്നിയുടെ മഹത്വം ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വ്യാപിച്ചുവെന്നും, അവൻ യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരുടെ പാത തുറന്നുവെന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. വൈശ്വാനരനായി അറിയപ്പെടുന്ന അഗ്നി, പൂർവകാലങ്ങളിൽവരെ, ദൈവങ്ങളുടെ പിതാവായ ഇന്ദ്രൻറെ മഹത്വം പ്രചരിപ്പിക്കുകയും, ധനവാനായവനായി ഉയരുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദ്രൻ, തന്റെ ശക്തിയോടെ, വൃത്ത്രനെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും, ജലങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിൽ, നദികൾ സന്തോഷിക്കുന്നു, അവന്റെ വജ്രം ശക്തമായ വൃത്ത്രനെ ചിതറിക്കുന്നു, അവൻ സൃഷ്ടിയുടെ സമൃദ്ധി നൽകുന്നു. അഗ്നിയുടെ മഹത്വം, മഹാനായ ദേവന്മാരുടെ സ്തുതികളാൽ ഉയർത്തപ്പെടുകയും, അവർക്ക് പൂർവകാലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ധനങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും, സൃഷ്ടിയുടെ ശക്തികളെ കൈവശം വെച്ച്, ലോകത്തെ സമൃദ്ധിയോടും, സന്തോഷത്തോടും നിറയ്ക്കുന്നു. ഈ മഹാനായ ദേവന്മാരുടെ സ്തുതികളിലൂടെ, മനുഷ്യർ അവരുടെ വാക്കുകളിൽ പുത്തൻ സമൃദ്ധി തേടുന്നു, അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ആവശ്യമായ ശക്തി നൽകാൻ. അഗ്നി, ഇന്ദ്രൻ, ആകാശവും ഭൂമിയും, എല്ലാം ചേർന്ന്, സൃഷ്ടിയുടെ ആനന്ദത്തിന് ഒരു വേദി ഒരുക്കുന്നു, അവൻ എല്ലായിടത്തും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ, അഗ്നിയും ഇന്ദ്രനും, അവരുടെ മഹത്വം കൊണ്ട്, സൃഷ്ടിയുടെ എല്ലാ കോണുകളിലും ഒരു ദിവ്യമായ പ്രകാശം വിതറി, മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ആനന്ദം നിറയ്ക്കുന്നു.