પ્રભાતના સમયે, શક્તિથી ભરેલા મરુતોને આમંત્રણ આપવામાં આવે છે—હે ઇન્દ્ર, હે મરુતો, તમે બંને લોકને આવરણ આપો. જેમ દિવસ અને રાત અમારે સાથે ચાલે છે, તેમ તમે અમને નિવાસ, આસન અને પ્રકાશનો માર્ગ આપો. શ્રેષ્ઠ સોમરસ તૈયાર કરવામાં આવે છે; કુશળ સાથીની જેમ પથ્થર સોમનો રસ દબાવે છે. હે મહાન દેવતાઓ, અમને વિજય, શૌર્ય, સમૃદ્ધિ અને તેજ આપો, જે ઝડપથી વિચારવામાં આવે છે. આ જ સોમરસ, પૂર્વે જેમ મનુ માટે અર્પણ થયો હતો, તેમ હવે પણ અર્પણ થાય છે. ગૌશાળામાં, ઘોડાની વસાહતમાં, યજ્ઞસ્થળે, ઉપાસકોએ તેને શોધ્યો છે. દેવતાઓ દુષ્ટોને હંકારો, વિનાશક શક્તિઓને તોડી નાખો, દુર્ભાગ્યને દૂર કરો અને અજ્ઞાનતા દૂર કરો. અમને પરાક્રમી સંપત્તિ આપો, અને હે પથ્થરો, ભારત માટે ગીત ગાવો. આકાશથી પણ તમે વધુ શક્તિશાળી છો; તેજસ્વી દેવોમાં પણ તમે શ્રેષ્ઠ છો. પવન, સોમ, અગ્નિ, અને પિતૃઓ કરતાં પણ તમે વધારે મહાન છો. મહિમા અને બળથી ભરેલા પથ્થરો અમારાં માટે ગુંજવું જોઈએ; તેમનો અવાજ સ્વર્ગ સુધી પહોંચે. જ્યાં મનુષ્યો ઇચ્છિત મધ એકઠું કરે છે, ત્યાં તેઓ ઉલ્લાસપૂર્વક પ્રયત્ન કરે છે. પથ્થરો સોમ દબાવે છે, રથચાલકો જેમ રસ કાઢે છે, તેમ તેઓ યજ્ઞ માટે સોમ દૂધે છે. ઉપાસકો પોતાના હાથથી અર્પણ તૈયાર કરે છે. વિધીકુશળ પુરુષોએ યજ્ઞમાં પોતાનું સ્થાન મેળવ્યું છે; પથ્થરો, ઇન્દ્ર માટે સોમ દબાવો. દરેક પથ્થર દેવસ્થાન અને પૃથ્વી માટે, યજમાન માટે સંપત્તિ દબાવે છે. મરુતોની સ્તુતિ જેમ મેઘથી વરસાદ વરસે તેમ સંપત્તિ વહાવે છે; યજ્ઞમાં કુશળ યાજકોની જેમ તેઓ અર્પણ કરે છે. મરુતો માટે રચાયેલ સ્તુતિઓની જેમ, તેમનું સમૂહ તેજસ્વી છે; હું તેમનું ગૌરવ ગાઉં છું. યુવાનો પોતાને મહિમા માટે સજાવે છે, જેમ મરુતો અનેક રાત્રિ માટે તેજસ્વી છે. સ્વર્ગપુત્રો, તેઓને કોઈ રોકી શકતો નથી; આદિત્યોએ કદી થાક અનુભવ્યો નથી. તેઓ, જેમ સૂર્ય આકાશ અને પૃથ્વી પર તેજ આપે છે, તેમ પોતાના બળથી વાદળો દૂર કરે છે. તેઓ શૂરવીર, મહાન, યુવાન અને નિર્દોષ છે, સતત આગળ વધે છે. તેમનાં અંતરમાં, જેમ જળના પથમાં કંઈ તૂટી નથી, તેમ યજ્ઞ પણ તેમની નજીક આવે છે; અર્પણ સાથે, મિત્રો સભામાં ભેગા થાય છે. તમે રથના જૂથમાં જોડાયેલા છો, પ્રભાતે તેજસ્વી છો; ગર્વીલા ગીધોની જેમ, સ્વયંપ્રકાશી અને દ્રઢ છો; મુસાફરોની જેમ ઝડપી, સર્વવ્યાપી છો. હે મરુતો, તમે દૂરથી પણ સમૃદ્ધિ લાવો છો, ઉદારજનની સંપત્તિ જાણો છો અને દ્વેષ દૂર કરો છો. જે યજમાન યજ્ઞાગ્નિ પ્રગટે છે અને મરુતોને અર્પણ કરે છે, તે મૃત્યુમાન નથી, પણ તે સમૃદ્ધ સંતાન મેળવે છે અને દેવતાઓની રક્ષામાં રહે છે. યજ્ઞમાં તેઓ શ્રેષ્ઠ છે, આદિત્ય નામે કૃપાળુ છે; તેઓ આપણા રથ-સમાન વિચારોનું રક્ષણ કરે છે, યજ્ઞમાં મહાનતાથી આનંદ કરે છે. મરુતો, પ્રેરિત ઋષિઓની જેમ, સ્વયંશાસિત, દેવતાઓની જેમ જાગૃત, રાજાઓની જેમ તેજસ્વી અને યુવાનની જેમ નિર્દોષ છે. તેઓ અગ્નિની જેમ તેજસ્વી, પવનની જેમ સક્રિય, વૃદ્ધોની જેમ માર્ગદર્શક, સોમની જેમ સત્યપ્રયત્ની છે. પવનની જેમ ઝડપી, અગ્નિના જ્વાળાની જેમ તેજસ્વી, સજ્જ શૂરવીર જેવા, પૂર્વજોની સ્તુતિઓની જેમ દાનશીલ છે. રથના ચક્રની જેમ દૃઢ, યુદ્ધમાં વિજયી, ઘીથી અભિષેકિત યુવાનો જેવા, ગાયકની જેમ રાગથી સ્તુતિ ગાય છે. શ્રેષ્ઠ ઘોડા જેવા ઝડપી, ઉત્સાહી રથચાલક જેવા ઉદાર, વહેતી નદીઓ જેવા પ્રવાહી, અનેક રૂપે અંગિરસોની જેમ સ્તુતિમાં વ્યસ્ત છે. ઘસણારા પથ્થર જેવા શક્તિશાળી, નદીઓ જેવી માતા, શિલાઓ જેવી વિજયી, રમતાં બાળકો જેવા સુપોષિત, મહાન સેના જેવી અગ્રેસર છે. પ્રભાતની જેમ યજ્ઞ માટે સજ્જ, માર્ગ પર દ્રુત, તેજસ્વી દૃષ્ટિ ધરાવતી નદીઓ જેવી, દૂરના મુસાફરો જેવી તેઓ અંતર માપે છે. દેવતાઓ અમને ભાગ્યશાળી કરે, મરુતો અમને વધાર કરે; સ્તુતિ અને ગીતમાં તેમની મિત્રતા અમર છે. અમે મહાનતાનું દર્શન કર્યું છે—મહાન દેવ, જે જાતિમાં, મનુષ્યોમાં, વિવિધ જડબાં ધરાવે છે, તે સ્પર્ધામાં એકઠાં થાય છે, કટકટાવે છે, બધું પચાવે છે. તેનું માથું ગુપ્ત છે, અનેક દિશામાં ચાલે છે; તે જંગલને જીભથી ભક્ષે છે. લોકો તેના માટે પગથી, હાથ ઊંચા કરીને, શ્રદ્ધાથી અર્પણ કરે છે. માતા જેવો ગુપ્ત માર્ગ શોધે છે, તેમ તે છોડમાં રેંગે છે, ભોજન શોધે છે; બાળકની જેમ તે રાંધેલું, તેજસ્વી ભોજન શોધે છે અને શત્રુની ગોદમાં વસે છે. હે અમર દેવ, આ હું સ્વર્ગ અને પૃથ્વીને કહું છું: જન્મતા એમ્બ્રિયો પોતાની માતાઓને ભક્ષે છે; હું, એક સામાન્ય મનુષ્ય, એ દેવને સમજતો નથી; અગ્નિ જ સર્વજ્ઞ, વિદ્વાન છે. જે વ્યક્તિ તરસેલા અગ્નિને ઘીથી અર્પણ કરે છે, તે અગ્નિને પોષે છે; અગ્નિ હજાર આંખોથી ચારે તરફ જુએ છે, સર્વદિશામાં છે. હે અગ્નિ, દેવોમાં તું શું ભૂલ કરી છે? હું અજ્ઞાને પૂછું છું. રમૂજ હોય કે ગંભીર, પીળો એકે અર્પણ ભક્ષે છે; બંધનથી મુક્ત થઈ, ગાય જેવી તે છોડે છે. તે જંગલ માટે ઉત્સાહી ઘોડાઓ જોતાં જોડે છે; મીઠ્ર સમૃદ્ધિથી ચમકે છે; સંધિએ તેજ સાથે આગળ વધે છે. અગ્નિ શક્તિ અને પુરસ્કાર આપતો રથ આપે છે; યશસ્વી પુત્ર આપે છે. અગ્નિ સ્વર્ગ અને પૃથ્વી વચ્ચે ગતિ કરે છે; સ્ત્રી, જનની, પુષ્ટિદાયિ છે. અગ્નિનું અંગાર પ્રજ્વલિત થાય, તે મહાન સ્વર્ગ અને પૃથ્વીમાં પ્રવેશ કરે છે. અગ્નિ યુદ્ધો ઊભા કરે છે, દુશ્મનોનો નાશ કરે છે. અગ્નિએ વૃદ્ધને કાનથી લાવ્યો, જળમાંથી રથ ચલાવ્યો, અત્રીને ઉષ્ણતાથી બચાવ્યો, નૃમેદાને સંતાન સાથે મોકલ્યો. અગ્નિ સમૃદ્ધિ આપે છે, યશસ્વી પુત્ર આપે છે; અગ્નિ યજ્ઞ સ્વર્ગમાં વિસ્તારે છે; તેના નિવાસ અનેક જગ્યાએ છે. ઋષિઓ હંમેશા અગ્નિને બોલાવે છે; પ્રવાસી લોકો, આકાશમાં પક્ષીઓ પણ તેને યાદ કરે છે; અગ્નિ હજારો ગાયોમાં ફરતો રહે છે. મનુષ્ય જાતિઓ, મનુ અને નાહુષના વંશજ, અગ્નિ માટે જન્મે છે. અગ્નિ અમરતા માટે ગાંધીર્વ પંથ ધરાવે છે; તેનું ગૌશાળા ઘીમાં સ્થિત છે. રિભુઓએ અગ્નિ માટે સ્તુતિ રચી છે; અમે મહાન અગ્નિને પ્રશંસા સાથે ગીત ગાયું છે. હે નવનિર્મિત અગ્નિ, ગાયકને આગળ લઈ જા; અગ્નિ, યજ્ઞમાં અમને મહાન સંપત્તિ આપ. તે દેવ, જે સર્વલોકો પર યજ્ઞકર્તા, ઋષિ અને પુરૂહિત બની બેઠા, અમારા પિતા—તેમણે આશીર્વાદથી ધન ઇચ્છ્યું અને પ્રથમ અને અંતે પ્રવેશ કર્યો. શું આધાર હતું? આધાર શું હતું? કયો શબ્દ હતો? શું હતું તે? સર્વજ્ઞ સર્વસૃષ્ટિકર્તાએ પૃથ્વી રચી, અને પોતાની મહિમાથી આકાશ વિસ્તૃત કર્યું—તે ક્યાંથી આવ્યું?