పురుషాదీ మహాయక్షీ వికృతా వికృతాననా । ఇదం రూపమ్ విహాయాశు దారుణం రూపమస్తు తే ॥౧-౨౫-
ఓ మహాయక్షిణీ! నరభక్షకురాలా, భయంకరమైన రూపంతో, ఈ రూపాన్ని వెంటనే వదిలిపెట్టి, భయానకమైన రూపాన్ని పొందు.
సైషా శాపకృతామర్షా తాటకా క్రోధమూర్ఛితా । దేశముత్సాదయత్యేనమగస్త్యాచరితం శుభమ్ ॥౧-౨౫-
ఈ విధంగా శాపం వల్ల మారిపోయిన తాటకా, కోపంతో మునిగిపోయి, అగస్త్యుడు పవిత్రం చేసిన ఈ ప్రాంతాన్ని నాశనం చేస్తోంది.
ఏనాం రాఘవ దుర్వృత్తాం యక్షీం పరమదారుణామ్ । గోబ్రాహ్మణహితార్థాయ జహి దుష్టపరాక్రమామ్ ॥౧-౨౫-
ఓ రాఘవా! పశువులూ, బ్రాహ్మణుల సంక్షేమం కోసం, దుష్టమైన తాటక అనే భయంకరమైన యక్షిణిని సంహరించు.
నహ్యేనాం శాపసంసృష్టాం కశ్చిదుత్సహతే పుమాన్ । నిహన్తుం త్రిషు లోకేషు త్వామృతే రఘునన్దన ॥౧-౨౫-
ఈమె శాపబలంతో ఉన్నందున, మూడు లోకాలలో నిన్ను తప్ప మరెవ్వరూ ఆమెను సంహరించలేరు, ఓ రఘునందనా!
నహి తే స్త్రీవధకృతే ఘృణా కార్యా నరోత్తమ । చాతుర్వర్ణ్యహితార్థం కర్తవ్యం రాజసూనునా ॥౧-౨౫-
ఓ ఉత్తమ పురుషుడా! ఈ సందర్భంలో స్త్రీని సంహరించడంలో నీకు ఏమాత్రం సంకోచం అవసరం లేదు. నాలుగు వర్ణాల సంక్షేమం కోసం రాజకుమారుడు చేయవలసిందే.
నృశంసమనృశంసం వా ప్రజారక్షణకారణాత్ । పాతకం వా సదోషం వా కర్తవ్యం రక్షతా సదా ॥౧-౨౫-
ప్రజల రక్షణ కోసం, అది క్రూరమైనదైనా, దయగలదైనా, పాపమైనదైనా, తప్పుతో కూడినదైనా, రక్షకుడు ఎప్పుడూ చేయవలసిందే.
రాజ్యభారనియుక్తానామేష ధర్మః సనాతనః । అధర్మ్యాం జహి కాకుత్స్థ ధర్మో హ్యస్యాం న విద్యతే ॥౧-౨౫-
రాజ్యభారాన్ని భుజించినవారికి ఇదే శాశ్వత ధర్మం. ఓ కాకుత్స్థ వంశజా! ఆమెలో ధర్మం లేనందున, ఆమెను సంహరించు.
శ్రూయతే హి పురా శక్రో విరోచనసుతాం నృప । పృథివీం హన్తుమిచ్ఛన్తీం మన్థరామభ్యసూదయత్ ॥౧-౨౫-
పూర్వకాలంలో, ఓ రాజా! విరోచనుని కుమార్తె మంథరా భూమిని నాశనం చేయాలని యత్నించినప్పుడు, ఇంద్రుడు ఆమెను సంహరించాడు అని విన్నాము.
విష్ణునా చ పురా రామ భృగుపత్నీ పతివ్రతా । అనిన్ద్రం లోకమిచ్ఛన్తీ కావ్యమాతా నిషూదితా ॥౧-౨౫-
మరియు ఓ రామా! పూర్వం విష్ణువు భృగుపత్ని అయిన కావ్యమాతను, ఆమె ఇంద్రుడు లేని లోకాన్ని కోరినందున సంహరించాడు.
ఏతైశ్చాన్యైశ్చ బహుభీ రాజపుత్రైర్మహాత్మభిః । అధర్మసహితా నార్యో హతాః పురుషసత్తమైః । తస్మాదేనాం ఘృణాం త్యక్త్వా జహి మచ్ఛాసనాన్నృప ॥౧-౨౫-
ఇలా మహాత్ములైన అనేకమంది రాజకుమారులు, ధర్మానికి విరుద్ధంగా ఉన్న స్త్రీలను సంహరించారు. అందువల్ల, నా ఆజ్ఞతో, సంకోచం విడిచిపెట్టి ఆమెను సంహరించు, ఓ రాజా!
thumb|షడ్వింశః సర్గః శ్రూయతామ్|center శ్రీమద్వాల్మీకీయరామాయణే బాలకాణ్డే షడ్వింశః సర్గః ॥౧-
శ్రీమద్వాల్మీకి రామాయణంలో బాలకాండలో ఇరవై ఆరవ సర్గను వినండి.
మునేర్వచనమక్లీబం శ్రుత్వా నరవరాత్మజః । రాఘవః ప్రాఞ్జలిర్భూత్వా ప్రత్యువాచ దృఢవ్రతః ॥౧-౨౬-
మహర్షి మాటలు ధైర్యంగా విన్న రాఘవుడు, ఉత్తమ పురుషుని కుమారుడు, చేతులు జోడించి, దృఢ సంకల్పంతో ఇలా సమాధానమిచ్చాడు—
పితుర్వచననిర్దేశాత్ పితుర్వచనగౌరవాత్ । వచనం కౌశికస్యేతి కర్తవ్యమవిశఙ్కయా ॥౧-౨౬-
తండ్రి ఆజ్ఞకు విధేయతతో, తండ్రి మాటకు గౌరవంతో, కౌశికుని మాటను కూడా గౌరవించి, ఈ కార్యాన్ని ఎలాంటి సందేహం లేకుండా చేయాలి.
అనుశిష్టోఽస్మ్యయోధ్యాయాం గురుమధ్యే మహాత్మనా । పిత్రా దశరథేనాహం నావజ్ఞేయం హి తద్వచః ॥౧-౨౬-౧౩ సోఽహం పితుర్వచః శ్రుత్వా శాసనాద్ బ్రహ్మవాదినః । కరిష్యామి న సందేహస్తాటకావధముత్తమమ్ ॥౧-౨౬-
అయోధ్యలో ఉన్నప్పుడు, గొప్ప గురువుల మధ్య, తండ్రి దశరథుడు నాకు ఉపదేశం చేశాడు. ఆయన మాటను నిర్లక్ష్యం చేయకూడదు. కాబట్టి, తండ్రి మాటను వినిపించి, బ్రాహ్మణుల ఆజ్ఞతో, తాటకా సంహారాన్ని నేను తప్పక చేస్తాను.
గోబ్రాహ్మణహితార్థాయ దేశస్య చ హితాయ చ । తవ చైవాప్రమేయస్య వచనం కర్తుముద్యతః ॥౧-౨౬-
గోమాతలు, బ్రాహ్మణుల మేలుకోసం, దేశానికి మేలు కలిగించేందుకు, నీ అపారమైన మాటను నెరవేర్చేందుకు నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను.
ఏవముక్త్వా ధనుర్మధ్యే బద్ధ్వా ముష్టిమరిన్దమః । జ్యాఘోషమకరోత్ తీవ్రం దిశః శబ్దేన నాదయన్ ॥౧-౨౬-
ఇలా చెప్పి, శత్రువులను జయించే వాడు విల్లు మధ్యలో బలంగా పట్టుకుని, గట్టిగా లాగి, దిక్కులన్నీ మారుమోగేలా ఘనమైన ధ్వని చేశాడు.
తేన శబ్దేన విత్రస్తాస్తాటకావనవాసినః । తాటకా చ సుసంక్రుద్ధా తేన శబ్దేన మోహితా ॥౧-౨౬-
ఆ శబ్దానికి భయపడి, తాటకా అడవిలో నివసించే వారు గబగబలాడారు. తాటకా కూడా ఆ శబ్దానికి బాగా కోపంతో, మూర్ఛితురాలై అయోమయానికి గురయ్యింది.
తం శబ్దమభినిధ్యాయ రాక్షసీ క్రోధమూర్ఛితా । శ్రుత్వా చాభ్యద్రవత్ క్రుద్ధా యత్ర శబ్దో వినిఃసృతః ॥౧-౨౬-
ఆ శబ్దాన్ని గమనించి, ఆ రాక్షసి కోపంతో ఊగిపోతూ, ఆ శబ్దం ఎక్కడనుంచి వచ్చిందో అక్కడికి ఉగ్రంగా పరుగెత్తింది.
తాం దృష్ట్వా రాఘవః క్రుద్ధాం వికృతాం వికృతాననామ్ । ప్రమాణేనాతివృద్ధాం చ లక్ష్మణం సోఽభ్యభాషత ॥౧-౨౬-
ఆమెను కోపంతో, భయంకరంగా, వికృతమైన ముఖంతో, పరిమాణంలో చాలా పెద్దదిగా చూసి, రాఘవుడు లక్ష్మణునితో ఇలా అన్నాడు.
పశ్య లక్ష్మణ యక్షిణ్యా భైరవం దారుణం వపుః । భిద్యేరన్ దర్శనాదస్యా భీరూణాం హృదయాని చ ॥౧-౨౬-
లక్ష్మణా, ఈ యక్షిణి భయంకరమైన, క్రూరమైన రూపాన్ని చూడు. ఆమెను చూస్తేనే భయపడే వారి హృదయాలు పగిలిపోతాయి.
ఏతాం పశ్య దురాధర్షాం మాయాబలసమన్వితామ్ । వినివృత్తాం కరోమ్యద్య హృతకర్ణాగ్రనాసికామ్ ॥౧-౨౬-
ఈ దుర్జయురాలిని చూడు, మాయాశక్తితో కూడినదాన్ని. ఈ రోజు నేను ఆమె చెవులు, ముక్కు తొలగించి, ఆమెను బలహీనురాలిని చేస్తాను.
న హ్యేనాముత్సహే హన్తుం స్త్రీస్వభావేన రక్షితామ్ । వీర్యం చాస్యా గతిం చైవ హన్యామితి హి మే మతిః ॥౧-౨౬-
ఆమె స్త్రీ స్వభావంతో ఉండటువల్ల, నేను ఆమెను చంపలేను. కానీ ఆమె బలం, చలనం నశింపజేస్తాను అని నా ఉద్దేశ్యం.
ఏవం బ్రువాణే రామే తు తాటకా క్రోధమూర్ఛితా । ఉద్యమ్య బాహూ గర్జన్తీ రామమేవాభ్యధావత ॥౧-౨౬-
రాముడు ఇలా మాట్లాడుతుండగా, తాటకా కోపంతో చేతులు పైకెత్తి, గర్జిస్తూ నేరుగా రామునిపై దూసుకొచ్చింది.
విశ్వామిత్రస్తు బ్రహ్మర్షిర్హుంకారేణాభిభర్త్స్య తామ్ । స్వస్తి రాఘవయోరస్తు జయం చైవాభ్యభాషత ॥౧-౨౬-
బ్రహ్మర్షి అయిన విశ్వామిత్రుడు, ఆమెను గట్టిగా గద్దించి, రాఘవ కుమారులకు శుభం కలగాలని, విజయము కలగాలని ఆశీర్వదించాడు.
ఉద్ధున్వానా రజో ఘోరం తాటకా రాఘవావుభౌ । రజోమేఘేన మహతా ముహూర్తం సా వ్యమోహయత్ ॥౧-౨౬-
తాటకా భయంకరమైన దుమ్ము లేపి, ఆ గొప్ప దుమ్ము మేఘంతో రాఘవ కుమారులను కొంతసేపు అయోమయానికి గురిచేసింది.
తతో మాయాం సమాస్థాయ శిలావర్షేణ రాఘవౌ । అవాకిరత్ సుమహతా తతశ్చుక్రోధ రాఘవః ॥౧-౨౬-
తర్వాత, తాను మాయాశక్తిని ఉపయోగించి, రాఘవ కుమారులపై పెద్ద రాళ్ళ వర్షాన్ని కురిపించింది. దాంతో రాఘవుడు కోపానికి లోనయ్యాడు.
శిలావర్షం మహత్ తస్యాః శరవర్షేణ రాఘవః । ప్రతివార్యోపధావన్త్యాః కరౌ చిచ్ఛేద పత్రిభిః ॥౧-౨౬-
ఆమె వేసిన రాళ్ళ వర్షాన్ని రాఘవుడు బాణాల వర్షంతో తిప్పికొట్టి, ఆమె ముందుకు దూసుకొస్తుండగా, తన బాణాలతో ఆమె చేతులను కోసేశాడు.
తతశ్చ్ఛిన్నభుజాం శ్రాన్తామభ్యాశే పరిగర్జతీమ్ । సౌమిత్రిరకరోత్ క్రోధాద్ధృతకర్ణాగ్రనాసికామ్ ॥౧-౨౬-
ఆమె చేతులు కోసిపోగా, అలసిపోయి, దగ్గరగా గర్జిస్తూ ఉండగా, సౌమిత్రి కోపంతో ఆమె చెవులు, ముక్కు తుడిపాడు కోసేశాడు.
కామరూపధరా సా తు కృత్వా రూపాణ్యనేకశః । అన్తర్ధానం గతా యక్షీ మోహయన్తీ స్వమాయయా ॥౧-౨౬-
ఆ యక్షిణి, కావాలంటే ఏ రూపమైనా ధరించగలదై, అనేక రూపాలు తీసుకుని, తన మాయతో వారిని మభ్యపెట్టి, కనబడకుండా పోయింది.
అశ్మవర్షం విముఞ్చన్తీ భైరవం విచచార సా ౧-౨౬-
ఆమె భయంకరంగా సంచరిస్తూ, రాళ్ళ వర్షాన్ని కురిపిస్తూ తిరిగింది.