వ్యనదద్ భైరవం నాదం ధరణ్యామల్పజీవితః। మ్రియమాణస్తు మారీచో జహౌ తాం కృత్రిమాం తనుమ్
భూమిపై ప్రాణం పోతున్న మారీచుడు భయంకరమైన అరుపు విసిరాడు. మరణిస్తున్నప్పుడు, మారీచుడు తన మాయారూపాన్ని వదిలేశాడు.
స్మృత్వా తద్వచనం రక్షో దధ్యౌ కేన తు లక్ష్మణమ్। ఇహ ప్రస్థాపయేత్ సీతా తాం శూన్యే రావణో హరేత్
అప్పుడు ఆ రాక్షసుడు, రాముడు చెప్పిన మాటలను గుర్తుచేసుకుని, లక్ష్మణుడిని ఎలా పంపించాలి? సీతను ఒంటరిగా ఎలా చేయాలి? అని ఆలోచించాడు.
స ప్రాప్తకాలమాజ్ఞాయ చకార చ తతః స్వనమ్। సదృశం రాఘవస్యేవ హా సీతే లక్ష్మణేతి చ
అప్పుడే సమయం వచ్చిందని తెలుసుకుని, రాఘవుని స్వరాన్ని అనుకరించి, 'హాయో సీతే! లక్ష్మణా!' అని పెద్దగా అరవడం మొదలుపెట్టాడు.
తేన మర్మణి నిర్విద్ధం శరేణానుపమేన హి। మృగరూపం తు తత్ త్యక్త్వా రాక్షసం రూపమాస్థితః
అద్వితీయమైన బాణం ప్రాణాంతకంగా గుచ్చడంతో, మృగరూపాన్ని వదిలి, మళ్లీ రాక్షసరూపాన్ని ధరించాడు.
చక్రే స సుమహాకాయం మారీచో జీవితం త్యజన్। తం దృష్ట్వా పతితం భూమౌ రాక్షసం భీమదర్శనమ్
మహాకాయుడైన మారీచుడు ప్రాణాన్ని విడిచాడు. భయంకరమైన రూపంతో రాక్షసుడు నేలపై పడిపోయిన దృశ్యాన్ని రాముడు చూశాడు.
రామో రుధిరసిక్తాఙ్గం చేష్టమానం మహీతలే। జగామ మనసా సీతాం లక్ష్మణస్య వచః స్మరన్
రాముడు, రక్తంతో తడిసిన శరీరంతో భూమిపై తిప్పుకుంటున్న మారీచుని చూసి, లక్ష్మణుడు చెప్పిన మాటలను గుర్తు చేసుకుంటూ, మనసులో సీతను తలచాడు.
మారీచస్య తు మాయైషా పూర్వోక్తం లక్ష్మణేన తు। తత్ తథా హ్యభవచ్చాద్య మారీచోఽయం మయా హతః
ఇది మారీచుని మాయ అని, ముందే లక్ష్మణుడు చెప్పినట్లు, అదే నిజమైందని, మారీచుడు తన చేతిలో చనిపోయాడని రాముడు భావించాడు.
హా సీతే లక్ష్మణేత్యేవమాక్రుశ్య తు మహాస్వనమ్। మమార రాక్షసః సోఽయం శ్రుత్వా సీతా కథం భవేత్
'హాయో సీతే! లక్ష్మణా!' అని పెద్దగా అరుస్తూ ఆ రాక్షసుడు చనిపోయాడు. ఆ అరుపు విని సీతకు ఏమవుతుందో? అని రాముడు ఆందోళనపడ్డాడు.
లక్ష్మణశ్చ మహాబాహుః కామవస్థాం గమిష్యతి। ఇతి సంచిన్త్య ధర్మాత్మా రామో హృష్టతనూరుహః
బలమైన భుజాలున్న లక్ష్మణుడు తప్పక అక్కడి నుండి వెళ్లిపోతాడు. ఇలా ఆలోచిస్తూ, ధర్మాత్ముడైన రామునికి ఒళ్ళు నిక్కబొడుచుకుంది.
తత్ర రామం భయం తీవ్రమావివేశ విషాదజమ్। రాక్షసం మృగరూపం తం హత్వా శ్రుత్వా చ తత్స్వనమ్
ఆ సమయంలో, రాక్షసమృగాన్ని చంపి, ఆ భయంకరమైన అరుపు విని, రాముని హృదయంలో తీవ్రమైన భయం కలిగింది.
నిహత్య పృషతం చాన్యం మాంసమాదాయ రాఘవః। త్వరమాణో జనస్థానం ససారాభిముఖం తదా
మరో చిలుక మృగాన్ని చంపి, దాని మాంసాన్ని తీసుకుని, రాఘవుడు తొందరగా జనస్థానానికి వెళ్లాడు.
thumb|పఞ్చచత్వారింశః సర్గః శ్రూయతామ్|center శ్రీమద్వాల్మీకియరామాయణే అరణ్యకాణ్డే పఞ్చచత్వారింశః సర్గః ॥౩-
ఇప్పుడు నలభై ఐదవ అధ్యాయాన్ని వినండి.
ఆర్తస్వరం తు తం భర్తుర్విజ్ఞాయ సదృశం వనే। ఉవాచ లక్ష్మణం సీతా గచ్ఛ జానీహి రాఘవమ్
ఆ అరణ్యంలో భర్త గొంతులోని ఆర్త స్వరం గుర్తించిన సీత, లక్ష్మణుడిని చూసి, "లక్ష్మణా! రాఘవుని దగ్గరకు వెళ్లి ఏమైందో తెలుసుకో" అని చెప్పింది.
నహి మే జీవితం స్థానే హృదయం వావతిష్ఠతే। క్రోశతః పరమార్తస్య శ్రుతః శబ్దో మయా భృశమ్
నా ప్రాణం నిలబడటం లేదు, హృదయం కూడా స్థిరంగా లేదు. ఎంత బాధతో అరుస్తున్న ఆ స్వరం నేను వినగానే, నా మనసు బాగా కలవరపడింది.
ఆక్రన్దమానం తు వనే భ్రాతరం త్రాతుమర్హసి। తం క్షిప్రమభిధావ త్వం భ్రాతరం శరణైషిణమ్
అరణ్యంలో అరుస్తున్న నీ అన్నను నువ్వు తప్పక రక్షించాలి. వెంటనే పరుగెత్తి, ఆశ్రయం కోరుతున్న నీ అన్నవద్దకు వెళ్లు.
రక్షసాం వశమాపన్నం సింహానామివ గోవృషమ్। న జగామ తథోక్తస్తు భ్రాతురాజ్ఞాయ శాసనమ్
రాక్షసుల చేతిలో పడ్డ ఎద్దు సింహాల మధ్య పడినట్టు అయ్యాడు. అయినా, అన్న చెప్పిన మాట గుర్తు చేసుకుని లక్ష్మణుడు అక్కడినుంచి వెళ్లలేదు.
తమువాచ తతస్తత్ర క్షుభితా జనకాత్మజా। సౌమిత్రే మిత్రరూపేణ భ్రాతుస్త్వమసి శత్రువత్
అక్కడే కలవరంతో ఉన్న జనకుని కుమార్తె, "సౌమిత్రీ! నీవు మిత్రుడిలా కనిపిస్తున్నావు గాని, నీ అన్నకు శత్రువులా వ్యవహరిస్తున్నావు" అని అన్నాడు.
యస్త్వమస్యామవస్థాయాం భ్రాతరం నాభిపద్యసే। ఇచ్ఛసి త్వం వినశ్యన్తం రామం లక్ష్మణ మత్కృతే
ఈ పరిస్థితిలో నువ్వు నీ అన్నవద్దకు వెళ్లకపోతే, లక్ష్మణా! నా కోసం నీవు రాముడి నాశనాన్ని కోరుకుంటున్నావు.
లోభాత్తు మత్కృతే నూనం నానుగచ్ఛసి రాఘవమ్। వ్యసనం తే ప్రియం మన్యే స్నేహో భ్రాతరి నాస్తి తే
నిజంగా, నన్ను కోరిన తాపత్రయంతోనే నువ్వు రాఘవుని వెంబడించట్లేదు. అతనికి ఏదైనా కష్టం వస్తే నీవు ఆనందపడతావని అనిపిస్తోంది. నీకు అన్నపై మమకారం లేదు.
తేన తిష్ఠసి విస్రబ్ధం తమపశ్యన్ మహాద్యుతిమ్। కిం హి సంశయమాపన్నే తస్మిన్నిహ మయా భవేత్
అందుకే నువ్వు ఇక్కడ ధైర్యంగా ఉన్నావు. అతని వంటి మహాతేజస్విని చూడకుండా ఇక్కడ ఉండటం ఎలా? అతడు ఏదైనా ప్రమాదంలో పడితే, నేను ఇక్కడ ఏమవుతాను?
కర్తవ్యమిహ తిష్ఠన్త్యా యత్ప్రధానస్త్వమాగతః। ఏవం బ్రువాణాం వైదేహీం బాష్పశోకసమన్వితామ్
నీవు ప్రధాన రక్షకుడిగా ఇక్కడికి వచ్చావు కదా, ఇక్కడ ఉండటం నీకు ఏమి ఉపయోగం? ఇలా కన్నీరు, దుఃఖంతో కూడిన వాక్యాలు వైదేహి చెప్పింది.
అబ్రవీల్లక్ష్మణస్త్రస్తాం సీతాం మృగవధూమివ। పన్నగాసురగన్ధర్వదేవదానవరాక్షసైః
ఆ భయంతో వణికిపోతున్న సీతను లక్ష్మణుడు ఇలా ఉద్దేశించాడు: "సర్పాలు, అసురులు, గంధర్వులు, దేవతలు, దానవులు లేదా రాక్షసులు"
అశక్యస్తవ వైదేహి భర్తా జేతుం న సంశయః। దేవి దేవమనుష్యేషు గన్ధర్వేషు పతత్రిషు
వైదేహి! నీ భర్తను ఎవ్వరూ జయించలేరు — అందులో సందేహం లేదు. దేవతలు, మనుషులు, గంధర్వులు, పక్షులు ఎవ్వరూ అతనిని ఓడించలేరు.
రాక్షసేషు పిశాచేషు కిన్నరేషు మృగేషు చ। దానవేషు చ ఘోరేషు న స విద్యేత శోభనే
రాక్షసులు, పిశాచులు, కిన్నరులు, జంతువులు, భయంకరమైన దానవులు — వీరిలో ఎవ్వరూ, ఓ సుందరివి,
యో రామం ప్రతియుధ్యేత సమరే వాసవోపమమ్। అవధ్యః సమరే రామో నైవం త్వం వక్తుమర్హసి
సమరంలో ఇంద్రుడితో సమానమైన రామునితో యుద్ధం చేయగలవాడు ఎవ్వరూ లేరు. రాముడు యుద్ధంలో ఓడించదగినవాడు కాదు. నువ్వు ఇలా మాట్లాడకూడదు.
న త్వామస్మిన్ వనే హాతుముత్సహే రాఘవం వినా। అనివార్యం బలం తస్య బలైర్బలవతామపి
రాఘవుడు లేకుండా నిన్ను ఈ అడవిలో ఒంటరిగా వదిలిపెట్టడం నాకు సాధ్యం కాదు. అతని బలాన్ని బలవంతులందరూ కలిసినా ఎదుర్కోలేరు.
త్రిభిర్లోకైః సముదితైః సేశ్వరైః సామరైరపి। హృదయం నిర్వృతం తేఽస్తు సంతాపస్త్యజ్యతాం తవ
మూడు లోకాలు, వాటి అధిపతులు, దేవతల సమూహాలు అందరూ కలిసినా అతని బలాన్ని అధిగమించలేరు. నీ హృదయం ప్రశాంతంగా ఉంచుకో, నీ బాధను విడిచిపెట్టు.
ఆగమిష్యతి తే భర్తా శీఘ్రం హత్వా మృగోత్తమమ్। న స తస్య స్వరో వ్యక్తం న కశ్చిదపి దైవతః
నీ భర్త ఆ మృగాన్ని సంహరించి త్వరలోనే తిరిగి వస్తాడు. నువ్వు విన్న ఆ స్వరం నిజంగా అతనిది కాదు, అది ఎవరైనా దేవతలది కూడా కాదు.
గన్ధర్వనగరప్రఖ్యా మాయా తస్య చ రక్షసః। న్యాసభూతాసి వైదేహి న్యస్తా మయి మహాత్మనా
అది ఆ రాక్షసుని మాయ మాత్రమే, గంధర్వుల నగరంలా కనిపించింది. వైదేహి! మహాత్ముడైన రాముడు నిన్ను నాపై అప్పగించాడు.
రామేణ త్వం వరారోహే న త్వాం త్యక్తుమిహోత్సహే। కృతవైరాశ్చ కల్యాణి వయమేతైర్నిశాచరైః
ఓ సుందరీ! రాముడు నిన్ను నాపై అప్పగించినందువల్ల, నిన్ను ఇక్కడ వదిలిపెట్టడం నాకు అసాధ్యం. ఇప్పుడు ఈ రాత్రివేళ తిరిగే రాక్షసులతో మనం శత్రువులమయ్యాం.