అహం గమిష్యామి వనం సుదుర్గమం మృగాయుతం వానరవారణైశ్చ। వనే నివత్స్యామి యథా పితుర్గృహే తవైవ పాదావుపగృహ్య సమ్మతా
ఏదైనా కష్టమైన అడివైనా, మృగాలు, కోతులు, ఏనుగులు నిండిన అడివైనా, నేను వెళ్లిపోతాను. నీ అనుమతితో, నీ పాదాలను పట్టుకుని, నాన్నగారి ఇంట్లో ఉన్నట్టే అక్కడ నివసిస్తాను.
అనన్యభావామనురక్తచేతసం త్వయా వియుక్తాం మరణాయ నిశ్చితామ్। నయస్వ మాం సాధు కురుష్వ యాచనాం నాతో మయా తే గురుతా భవిష్యతి
నాకు నీపై అపారమైన ప్రేమ ఉంది. నీతో వేరైపోతే నేను బ్రతకలేను, చావడానికే నిర్ణయించుకున్నాను. నన్ను తీసుకెళ్ళు, నా మనవి నెరవేర్చు. నాతో నీకు ఎలాంటి భారమూ ఉండదు.
తథా బ్రువాణామపి ధర్మవత్సలాం న చ స్మ సీతాం నృవరో నినీషతి। ఉవాచ చైనాం బహు సంనివర్తనే వనే నివాసస్య చ దుఃఖితాం ప్రతి
సీత ఈ విధంగా ధర్మబద్ధంగా మాట్లాడినా, ఆ మహాపురుషుడు ఆమెను తీసుకెళ్లాలని అనుకోలేదు. అడవిలో నివాసం గురించి ఆమె బాధను తీర్చేందుకు, ఆమెను ఒప్పించేందుకు అనేక మాటలు చెప్పాడు.
thumb|అష్టావింశః సర్గః శ్రూయతామ్|center శ్రీమద్వాల్మీకియరామాయణే అయోధ్యాకాణ్డే అష్టావింశః సర్గః ॥౨-
శ్రీమద్వాల్మీకిరామాయణంలో అయోధ్యకాండలో ఇరవై ఎనిమిదవ సర్గను వినండి.
స ఏవం బ్రువతీం సీతాం ధర్మజ్ఞాం ధర్మవత్సలః। న నేతుం కురుతే బుద్ధిం వనే దుఃఖాని చిన్తయన్
ధర్మాన్ని ప్రేమించే రాముడు, సీత తన ధర్మాన్ని తెలిపి ఇలా మాట్లాడినప్పుడు, అడవిలో కలిగే కష్టాలను ఆలోచిస్తూ ఆమెను తీసుకెళ్లాలని నిర్ణయించలేదు.
సాన్త్వయిత్వా తతస్తాం తు బాష్పదూషితలోచనామ్। నివర్తనార్థే ధర్మాత్మా వాక్యమేతదువాచ హ
ఆమె కన్నీటితో కళ్లు తడిచినప్పుడు, రాముడు ఆమెను ఓదార్చి, తిరిగి ఉండమని ఒప్పించేందుకు ఇలా అన్నాడు.
సీతే మహాకులీనాసి ధర్మే చ నిరతా సదా। ఇహాచరస్వ ధర్మం త్వం యథా మే మనసః సుఖమ్
సీతా! నువ్వు గొప్ప వంశానికి చెందినవావు, ఎప్పుడూ ధర్మంలో నిష్టతో ఉంటావు. ఇక్కడే ఉండి, నీ ధర్మాన్ని పాటించు. అలా చేస్తే నాకు మనశ్శాంతి కలుగుతుంది.
సీతే యథా త్వాం వక్ష్యామి తథా కార్యం త్వయాబలే। వనే దోషా హి బహవో వసతస్తాన్ నిబోధ మే
సీతా! నేను చెప్పినట్టు నువ్వు చేయాలి. అడవిలో నివసించేవారికి ఎన్నో ప్రమాదాలు ఉంటాయని విను.
సీతే విముచ్యతామేషా వనవాసకృతా మతిః। బహుదోషం హి కాన్తారం వనమిత్యభిధీయతే
సీతా! అడవిలో నివసించాలనే ఆలోచనను వదిలిపెట్టు. అడవి అనేది ఎన్నో ప్రమాదాలతో నిండిన చోటు కాబట్టే అలా అంటారు.
హితబుద్ధ్యా ఖలు వచో మయైతదభిధీయతే। సదా సుఖం న జానామి దుఃఖమేవ సదా వనమ్
నేను నీకు మేలుకోరి, జ్ఞానంతోనే ఇలా చెబుతున్నాను. అడవిలో ఎప్పుడూ సుఖం ఉండదు, ఎప్పుడూ బాధే ఉంటుంది.
గిరినిర్ఝరసమ్భూతా గిరినిర్దరివాసినామ్। సింహానాం నినదా దుఃఖాః శ్రోతుం దుఃఖమతో వనమ్
పర్వతనదుల నుంచి పుట్టిన, పర్వత గుహల్లో నివసించే సింహాల గర్జనలు వినడం చాలా బాధాకరం. అందుకే అడవి బాధాకరమైనది.
క్రీడమానాశ్చ విస్రబ్ధా మత్తాః శూన్యే తథా మృగాః। దృష్ట్వా సమభివర్తన్తే సీతే దుఃఖమతో వనమ్
శూన్యప్రదేశాల్లో నిర్భయంగా తిరిగే, మత్తులో ఉన్న అడవి జంతువులు ఆడుకుంటుంటాయి. వాటిని చూస్తే, సీతా, అడవి ఎంత బాధాకరమో తెలుస్తుంది.
సగ్రాహాః సరితశ్చైవ పఙ్కవత్యస్తు దుస్తరాః। మత్తైరపి గజైర్నిత్యమతో దుఃఖతరం వనమ్
నదులు మొసళ్లతో నిండిపోయి, మట్టితో మసకబారినవిగా, దాటి పోవడం చాలా కష్టం. ఏనుగులు కూడా ఇక్కడ ఇబ్బంది పడతాయి. అందుకే అరణ్యం మరింత బాధతో నిండినది.
లతాకణ్టకసంకీర్ణాః కృకవాకూపనాదితాః। నిరపాశ్చ సుదుఃఖాశ్చ మార్గా దుఃఖమతో వనమ్
మార్గాలు ముల్లులతలతో అడ్డంగా పెరిగిపోయి, నెమళ్ళ అరుపులతో మారుమోగుతూ, నీరు లేక చాలా కష్టంగా ఉంటాయి. అందుకే అరణ్యం బాధతో నిండినది.
సుప్యతే పర్ణశయ్యాసు స్వయంభగ్నాసు భూతలే। రాత్రిషు శ్రమఖిన్నేన తస్మాద్ దుఃఖమతో వనమ్
రాత్రిళ్ళు అలసటతో నేలమీద చితికిపోయిన ఆకులపై నిద్రపోవాల్సి వస్తుంది. అందుకే అరణ్యంలో జీవితం మరింత కష్టంగా ఉంటుంది.
అహోరాత్రం చ సంతోషః కర్తవ్యో నియతాత్మనా। ఫలైర్వృక్షావపతితైః సీతే దుఃఖమతో వనమ్
రాత్రింబవళ్ళు మనసు నియంత్రణతో చెట్ల నుండి పడిన పండ్లతో సంతృప్తిగా ఉండాలి. సీత, అందుకే అరణ్యం బాధతో నిండినది.
ఉపవాసశ్చ కర్తవ్యో యథా ప్రాణేన మైథిలి। జటాభారశ్చ కర్తవ్యో వల్కలామ్బరధారణమ్
మైతిలీ, ప్రాణం ఉన్నంతవరకు ఉపవాసం చేయాలి. జటలు వేసుకుని వల్కల వస్త్రాలు ధరించాలి.
దేవతానాం పితౄణాం చ కర్తవ్యం విధిపూర్వకమ్। ప్రాప్తానామతిథీనాం చ నిత్యశః ప్రతిపూజనమ్
దేవతలకు, పితృదేవతలకు నియమం ప్రకారం పూజలు చేయాలి. వచ్చిన అతిథులను ఎప్పుడూ మర్యాదగా ఆహ్వానించాలి.
కార్యస్త్రిరభిషేకశ్చ కాలే కాలే చ నిత్యశః। చరతాం నియమేనైవ తస్మాద్ దుఃఖతరం వనమ్
అక్కడ నివసించేవారు ప్రతిరోజూ సరైన సమయాల్లో మూడుసార్లు స్నానం చేయాలి. అందుకే అరణ్యం మరింత కష్టంగా ఉంటుంది.
ఉపహారశ్చ కర్తవ్యః కుసుమైః స్వయమాహృతైః। ఆర్షేణ విధినా వేద్యాం సీతే దుఃఖమతో వనమ్
తానే తెచ్చిన పువ్వులతో వేద విధానంగా యజ్ఞవేదికపై నివేదనలు చేయాలి. సీత, అందుకే అరణ్యం బాధతో నిండినది.
యథాలబ్ధేన కర్తవ్యః సంతోషస్తేన మైథిలి। యతాహారైర్వనచరైః సీతే దుఃఖమతో వనమ్
మైతిలీ, అరణ్యంలో దొరికినదానితో సంతృప్తిగా ఉండాలి. అక్కడ దొరికే ఆహారంతోనే జీవించాలి. సీత, అందుకే అరణ్యం బాధతో నిండినది.
అతీవ వాతస్తిమిరం బుభుక్షా చాతి నిత్యశః। భయాని చ మహాన్త్యత్ర తతో దుఃఖతరం వనమ్
ఇక్కడ గాలి బలంగా వీయుతుంది, చీకటి ఎక్కువగా ఉంటుంది, ఎప్పుడూ ఆకలి బాధిస్తుంది. ఇంకా పెద్దపెద్ద భయాలు కూడా ఉంటాయి. అందుకే అరణ్యం మరింత బాధతో నిండినది.
సరీసృపాశ్చ బహవో బహురూపాశ్చ భామిని। చరన్తి పథి తే దర్పాత్ తతో దుఃఖతరం వనమ్
ఓ సుందరి, అనేక ఆకారాల పాములు మార్గాల్లో ధైర్యంగా సంచరిస్తుంటాయి. అందుకే అరణ్యం మరింత బాధతో నిండినది.
నదీనిలయనాః సర్పా నదీకుటిలగామినః। తిష్ఠన్త్యావృత్య పన్థానమతో దుఃఖతరంవనమ్
నదుల్లో నివసించే పాములు, వంకరగా పోయే నదిప్రవాహాన్ని అనుసరించి మార్గాన్ని అడ్డుకుంటాయి. అందుకే అరణ్యం మరింత కష్టంగా ఉంటుంది.
పతఙ్గా వృశ్చికాః కీటా దంశాశ్చ మశకైః సహ। బాధన్తే నిత్యమబలే సర్వం దుఃఖమతో వనమ్
పురుగులు, తేలు, కీటకాలు, కాటు ఈగలు ఎప్పుడూ బలహీనులను బాధిస్తుంటాయి. అందుకే అరణ్యం మొత్తం బాధతో నిండినది.
ద్రుమాః కణ్టకినశ్చైవ కుశాః కాశాశ్చ భామిని। వనే వ్యాకులశాఖాగ్రాస్తేన దుఃఖమతో వనమ్
ఓ సుందరి, చెట్లు ముల్లులతో, కుశ, కాశ గడ్డి తో, అరణ్యంలో కొమ్మలు గజిబిజిగా పెరిగి ఉంటాయి. అందుకే అరణ్యం బాధతో నిండినది.
కాయక్లేశాశ్చ బహవో భయాని వివిధాని చ। అరణ్యవాసే వసతో దుఃఖమేవ సదా వనమ్
అరణ్యంలో నివసించేవారికి శరీరానికి అనేక కష్టాలు,色色 భయాలు ఉంటాయి. అందుకే అరణ్యం ఎప్పుడూ బాధతో నిండినది.
క్రోధలోభౌ విమోక్తవ్యౌ కర్తవ్యా తపసే మతిః। న భేతవ్యం చ భేతవ్యే దుఃఖం నిత్యమతో వనమ్
కోపం, లోభం వదిలిపెట్టి, మనసు తపస్సులో నిలిపించాలి. భయపడే విషయాల్లో కూడా భయపడకూడదు. అందుకే అరణ్యం ఎప్పుడూ బాధతో నిండినది.
తదలం తే వనం గత్వా క్షేమం నహి వనం తవ। విమృశన్నివ పశ్యామి బహుదోషకరం వనమ్
కాబట్టి నీకు అరణ్యానికి వెళ్లడం అవసరం కాదు. అక్కడ నీకు రక్షణ లేదు. నేను ఆలోచించినప్పుడు, అరణ్యం ఎన్నో అపాయాలను కలిగించేదిగా కనిపిస్తుంది.
వనం తు నేతుం న కృతా మతిర్యదా బభూవ రామేణ తదా మహాత్మనా। న తస్య సీతా వచనం చకార తం తతోఽబ్రవీద్ రామమిదం సుదుఃఖితా
అప్పుడు మహాత్ముడైన రాముడు సీతను అరణ్యానికి తీసుకెళ్లాలని నిర్ణయించలేదు. అయినా సీత అతని మాట వినలేదు. ఆ బాధతో, సీత రామునితో ఇలా చెప్పింది.