పితామహస్తు మామాహ తవాహారః సుదేవజ । స్వాదూని స్వాని మాంసాని తాని భక్షయ నిత్యశః ।। ౭.౭౮.
అప్పుడు పితామహుడు ఇలా అన్నాడు: 'సుదేవుని వంశజా, నీ ఆహారం నీ స్వంత మధురమైన మాంసమే. నిత్యం దానిని తిను.'
స్వశరీరం త్వయా పుష్టం కుర్వతా తప ఉత్తమమ్ । అనుప్తం రోహతే శ్వేత న కదాచిన్మహామతే ।। ౭.౭౮.
శ్వేతా, నీవు గొప్ప తపస్సుతో పెంచుకున్న నీ శరీరం ఎప్పుడూ మళ్లీ పెరుగుతుంది, ఎంత తిన్నా అది తగ్గదు, మహామతివంతుడా.
తృప్తిర్న తే ఽస్తి సూక్ష్మా ఽపి వనే సత్వనిషేవితే । పురా తు భిక్షమాణాయ భిక్షా వై యతయే నృప । న హి దత్తా త్వయేన్ద్రాభ యస్మాదతిథయే ఽపి వై ।। ౭.౭౮.
వనంలో ఎన్నో జీవులు ఉన్నా, నీకు కొంచెమైనా తృప్తి కలగదు. రాజా, పూర్వంలో నీవు యతిగా భిక్ష అడిగినప్పుడు, ఇంద్రుని వంటి వాడా, అతిథికి కూడా ఎప్పుడూ ఏదీ ఇవ్వలేదు.
దత్తం న తే ఽస్తి సూక్ష్మో ఽపి తప ఏవ నిషేవసే । తేన స్వర్గగతో వత్స బాధ్యసే క్షుత్పిపాసయా ।। ౭.౭౮.
నీవు ఎప్పుడూ తపస్సు మాత్రమే చేసావు, కానీ కొంచెమైనా దానం చేయలేదు. అందుకే, వత్సా, నీవు స్వర్గానికి వెళ్ళినా ఆకలి దప్పులతో బాధపడుతున్నావు.
స త్వం సుపుష్టమాహారైః స్వశరీరమనుత్తమమ్ । భక్షయిత్వామృతరసం తేన తృప్తిర్భవిష్యతి ।। ౭.౭౮.
కాబట్టి, నీవు బాగా పోషించిన నీ శరీరాన్ని, అమృతంతో సమానమైనదాన్ని తినితే, దానివల్ల నీకు తృప్తి కలుగుతుంది.
యదా తు తద్వనం శ్వేత అగస్త్యః సుమహానృషిః । ఆగమిష్యతి దుర్ధర్షస్తదా కృచ్ఛ్రాద్విమోక్ష్యతే ।। ౭.౭౮.
శ్వేతా, ఆ అరణ్యంలో అగస్త్య మహర్షి, ఎవ్వరూ ఎదుర్కోలేని వాడు, వచ్చినప్పుడు, నీవు ఈ కష్టం నుండి విముక్తి పొందుతావు.
స హి తారయితుం సౌమ్య శక్తః సురగణానపి । కిం పునస్త్వాం మహాబాహో క్షుత్పిపాసావశం గతమ్ ।। ౭.౭౮.
సౌమ్యా, ఆయన దేవతలందరినీ రక్షించగలడు. మరి మహాబాహువైన నీవు ఆకలి దప్పులతో బాధపడుతున్నప్పుడు, నిన్ను రక్షించడంలో ఏమాత్రం సందేహం లేదు.
సో ఽహం భగవతః శ్రుత్వా దేవదేవస్య నిశ్చయమ్ । ఆహారం గర్హితం స్వశరీరం ద్విజోత్తమ ।। ౭.౭౮.
ద్విజోత్తమా, దేవదేవుడైన భగవంతుని నిర్ణయాన్ని విని, నేను నా శరీరాన్ని తినడానికి అంగీకరించాను.
బహూన్వర్షగణాన్బ్రహ్మన్భుజ్యమానమిదం మయా । క్షయం నాభ్యేతి బ్రహ్మర్షే తృప్తిశ్చాపి మమోత్తమా ।। ౭.౭౮.
బ్రాహ్మణా, ఎన్నో సంవత్సరాలు నేను ఇదే తింటున్నాను. బ్రహ్మర్షీ, అది తగ్గడం లేదు. నాకు అత్యంత తృప్తి కలుగుతోంది.
తస్య మే కృచ్ఛ్రభూతస్య కృచ్ఛ్రాదస్మాద్విమోచయ । అన్యేషాం న గతిర్హ్యత్ర కుమ్భయోనిమృతే ద్విజమ్ ।। ౭.౭౮.
నాకు ఈ పెద్ద బాధ కలిగింది. దయచేసి నన్ను ఈ కష్టాల నుంచి విముక్తి చేయు. కుంభయోని తప్ప, ఇక్కడ మరెవరికీ ఆశ్రయం లేదు ద్విజా.
ఇదమాభరణం సౌమ్య తారణార్థం ద్విజోత్తమ । ప్రతిగృహ్ణీష్వ భద్రం తే ప్రసాదం కర్తుమర్హసి ।। ౭.౭౮.
సౌమ్యా, ద్విజోత్తమా, నన్ను రక్షించేందుకు ఈ ఆభరణాన్ని స్వీకరించు. నీకు మేలు కలగాలి. దయచేసి నాపై అనుగ్రహం చూపించు.
ఇదం తావత్సువర్ణం చ ధనం వస్త్రాణి చ ద్విజ । భక్ష్యం భోజ్యం చ బ్రహ్మర్షే దదాత్యాభరణాని చ ।। ౭.౭౮.
ఇక్కడ బంగారం, ధనం, వస్త్రాలు, భోజనం, పానీయం, బ్రహ్మర్షీ, ఇంకా ఆభరణాలు అన్నీ ఉన్నాయి. ఇవన్నీ నేను నీకు ఇస్తున్నాను.
సర్వాన్కామాన్ప్రయచ్ఛామి భోగాంశ్చ మునిపుఙ్గవ । తారణే భగవన్మహ్యం ప్రసాదం కర్తుమర్హసి ।। ౭.౭౮.
మునిశ్రేష్ఠా, నీకు కావలసిన అన్ని భోగాలు, ఇష్టమైన వస్తువులు ఇస్తున్నాను. భగవంతుడా, నన్ను రక్షించేందుకు దయచేసి అనుగ్రహించు.
తస్యాహం స్వర్గిణో వాక్యం శ్రుత్వా దుఃఖసమన్వితమ్ । తారణాయోపజగ్రాహ తదాభరణముత్తమమ్ ।। ౭.౭౮.
ఆ స్వర్గవాసి బాధతో చెప్పిన మాటలు విని, అతని విమోచన కోసం నేను ఆ ఉత్తమమైన ఆభరణాన్ని స్వీకరించాను.
మయా ప్రతిగృహీతే తు తస్మిన్నాభరణే శుభే । మానుషః పూర్వకో దేహో రాజర్షేర్విననాశ హ ।। ౭.౭౮.
నేను ఆ శుభ్రమైన ఆభరణాన్ని స్వీకరించిన వెంటనే, ఆ రాజర్షి మునుపటి మానవ శరీరం నశించింది.
ప్రనష్టే తు శరీరే ఽసౌ రాజర్షిః పరయా ముదా । తృప్తః ప్రముదితో రాజా జగామ త్రిదివం సుఖమ్ ।। ౭.౭౮.
శరీరం పోయిన తర్వాత, ఆ రాజర్షి పరమానందంతో, తృప్తిగా, ఆనందంగా స్వర్గానికి చేరాడు.
తేనేదం శక్రతుల్యేన దివ్యమాభరణం మమ । తస్మిన్నిమిత్తే కాకుత్స్థ దత్తమద్భుతదర్శనమ్ ।। ౭.౭౮.
ఈ కారణంగా, ఇంద్రునితో సమానమైన ఈ దివ్యమైన ఆభరణాన్ని నాకు ఇచ్చారు, కాకుత్థ్స్త, ఇది చూడటానికి ఆశ్చర్యకరం.
ఇత్యార్షే శ్రీమద్రామాయణే వాల్మీకీయే ఆదికావ్యే శ్రీమదుత్తరకాణ్డే ఽష్టసప్తతితమః సర్గః
ఇలా వాల్మీకి మహర్షి రచించిన పవిత్రమైన రామాయణంలోని ఉత్తరకాండలో డెబ్బై ఎనిమిదవ సర్గ ముగిసింది.
తదద్భుతతమం వాక్యం శ్రుత్వాగస్త్యస్య రాఘవః । గౌరవాద్విస్మయాచ్చైవ పునః ప్రష్టుం ప్రచక్రమే ।। ౭.౭౯.
అగస్త్యుని ఆ అద్భుతమైన కథను విన్న రాఘవుడు, గౌరవంతో, ఆశ్చర్యంతో, మరిన్ని ప్రశ్నలు అడగడం ప్రారంభించాడు.
భగవంస్తద్వనం ఘోరం తపస్తప్యతి యత్ర సః । శ్వేతో వైదర్భకో రాజా కథం స్యాదమృగద్విజమ్ ।। ౭.౭౯.
భగవంతుడా, ఆ భయంకరమైన అరణ్యంలో, వైదర్భ దేశపు శ్వేతుడు తపస్సు చేసిన చోట, ఎలా జంతువులు లేదా పక్షులు ఉండవు?
తద్వనం స కథ రాజా శూన్యం మనుజవర్జితమ్ । తపశ్చర్తుం ప్రవిష్టః స శ్రోతుమిచ్ఛామి తత్త్వతః ।। ౭.౭౯.
ఆ రాజు, మనుషులు లేని, వెలవైన ఆ అడవిలో తపస్సు చేయడానికి ఎలా ప్రవేశించాడు? దీని నిజమైన కారణం వినాలని నాకు ఆసక్తి ఉంది.
రామస్య వచనం శ్రుత్వా కౌతూహలసమన్వితమ్ । వాక్యం పరమతేజస్వీ వక్తుమేవోపచక్రమే ।। ౭.౭౯.
రాముని కుతూహలంతో నిండిన మాటలు విని, అపారమైన తేజస్సుతో ఉన్న ముని మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
పురా కృతయుగే రామ మనుర్దణ్డధరః ప్రభుః । తస్య పుత్రో మహానాసీదిక్ష్వాకుః కులనన్దనః ।। ౭.౭౯.
రామా, కృతయుగంలో, శిక్షను విధించే అధికారి అయిన మనువు, తన వంశానికి ఆనందాన్ని తెచ్చిన ఇక్ష్వాకుని అనే గొప్ప కుమారుడిని కలిగి ఉన్నాడు.
తం పుత్రం పూర్వంకం రాజ్యే నిక్షిప్య భువి దుర్జయమ్ । పృథివ్యాం రాజవంశానాం భవ కర్తేత్యువాచ హ ।। ౭.౭౯.
ఆ దుర్జయుడైన పెద్ద కుమారుణ్ని రాజ్యానికి నియమించి, భూమిపై రాజవంశాలను స్థాపించు అని మనువు తన కుమారుడికి చెప్పాడు.
తథైవేతి ప్రతిజ్ఞాతం పితుః పుత్రేణ రాఘవ । తతః పరమసన్తుష్టో మనుః పుత్రమువాచ హ ।। ౭.౭౯.
రాఘవా, కుమారుడు 'అలా జరుగుతుంది' అని హామీ ఇచ్చాడు. దాంతో మనువు ఎంతో సంతోషంతో తన కుమారుడితో ఇలా అన్నాడు.
ప్రీతో ఽస్మి పరమోదార త్వం కర్తా ఽసి న సంశయః । దణ్డేన చ ప్రజా రక్ష మా చ దణ్డమకారణే ।। ౭.౭౯.
నీవు అత్యంత ఉదారుడివి, నేను సంతోషించాను. నీవు తప్పకుండా కార్యసాధకుడవవు. ప్రజలను శిక్షతో రక్షించు, కానీ కారణం లేకుండా శిక్షించకు.
అపరాధిషు యో దణ్డః పాత్యతే మానవేషు వై । స దణ్డో విధివన్ముక్తః స్వర్గం నయతి పార్థివమ్ ।। ౭.౭౯.
పాపం చేసినవారిని సరిగా శిక్షించినప్పుడు, ఆ శిక్ష రాజును స్వర్గానికి చేర్చుతుంది.
తస్మాద్దణ్డే మహాబాహో యత్నవాన్భవ పుత్రక । ధర్మో హి పరమో లోకే కుర్వతస్తే భవిష్యతి ।। ౭.౭౯.
కాబట్టి, మహాబాహువైన నా కుమారుడా, శిక్షను విధించడంలో జాగ్రత్తగా ఉండు. ధర్మమే లోకంలో అత్యుత్తమమైనది, నీవు ఆచరించినప్పుడు అది నిలుస్తుంది.
ఇతి తం బహు సన్దిశ్య మనుః పుత్రం సమాధినా । జగామ త్రిదివం హృష్టో బ్రహ్మలోకం సనాతనమ్ ।। ౭.౭౯.
ఇలా అనేక సూచనలు చేసి, మనువు ధ్యానంతో తన కుమారుడికి ఉపదేశం ఇచ్చి, ఆనందంతో శాశ్వతమైన బ్రహ్మలోకానికి వెళ్లిపోయాడు.
ప్రయాతే త్రిదివం తస్మిన్నిక్ష్వాకురమితప్రభః । జనయిష్యే కథం పుత్రానితి చిన్తాపరో ఽభవత్ ।। ౭.౭౯.
మనువు స్వర్గానికి వెళ్లిన తర్వాత, ఇక్ష్వాకుని తన తేజస్సు తగ్గకుండా, ఎలా కుమారులను పొందాలి అని ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు.