కుతూహలితయా బ్రహ్మన్పృచ్ఛామి త్వాం మహాయశః । ఆశ్చర్యాణాం బహూనాం హి నిధిః పరమకో భవాన్ ।। ౭.౭౬.
బ్రాహ్మణుడా! నాకు ఆసక్తి కలిగి అడుగుతున్నాను. ఎందుకంటే మీరు అనేక అద్భుతాల గని.
ఏవం బ్రువతి కాకుత్స్థే మునిర్వాక్యమథాబ్రవీత్ । శృణు రామ యథావృత్తం పురా త్రేతాయుగే యుగే ।। ౭.౭౬.
కాకుత్స్థుడు ఇలా అడిగినప్పుడు, ఆ ముని ఇలా అన్నాడు: 'రామా! ప్రాచీన కాలమైన త్రేతాయుగంలో జరిగినదాన్ని విను.'
రమణీయప్రదేశే ఽస్మిన్ వనే యద్దృష్టవానహమ్ । ఆశ్చర్యం మే మహాబాహో దానమాశ్రిత్య కేవలమ్ ।। ౭.౭౬.
ఈ మధురమైన అడవిలో, ఓ మహాబాహూ, నేను ఒక అద్భుతాన్ని చూశాను. అది కేవలం దానం వల్లనే జరిగింది.
ఇత్యార్షే శ్రీమద్రామాయణే వాల్మీకీయే ఆదికావ్యే శ్రీమదుత్తరకాణ్డే షట్సప్తతితమః సర్గః
ఇలా వాల్మీకి మహర్షి రచించిన పవిత్రమైన రామాయణంలోని ఉత్తరకాండలో డబ్బై ఆరవ సర్గ ముగిసింది.
పురా త్రేతాయుగే రామ బభూవ బహువిస్తరమ్ । సమన్తాద్యోజనశతం విమృగం పక్షివర్జితమ్ ।। ౭.౭౭.
ఓ రామా, త్రేతాయుగంలో చాలా పెద్ద అడవి ఒకటి ఉండేది. అది చుట్టూ వంద యోజనల పొడవుగా విస్తరించి, అక్కడ జంతువులు, పక్షులు లేవు.
తస్మిన్నిర్మానుషే ఽరణ్యే కుర్వాణస్తప ఉత్తమమ్ । అహమాక్రమితుం సౌమ్య తదరణ్యముపాగమమ్ ।। ౭.౭౭.
ఆ అడవిలో మనుషులు ఎవరూ లేకుండా, గొప్ప తపస్సు చేస్తూ ఉండగా, ఓ సౌమ్యా, నేను ఆ అడవిని తిరగడానికి వెళ్లాను.
తస్య రూపమరణ్యస్య నిర్దేష్టుం న శశాక హ । ఫలమూలైః సుఖాస్వాదైర్బహురూపైశ్చ పాదపైః ।। ౭.౭౭.
ఆ అడవికి ఉన్న అందాన్ని చెప్పడం సాధ్యం కాదు. అక్కడ రకరకాల చెట్లు, రుచికరమైన పండ్లు, కందులు పుష్కలంగా ఉండేవి.
తస్యారణ్యస్య మధ్యే తు సరో యోజనమాయతమ్ । హంసకారణ్డవాకీర్ణం చక్రవాకోపశోభితమ్ ।। ౭.౭౭.
ఆ అడవి మధ్యలో ఒక యోజన పొడవైన సరస్సు ఉంది. అందులో హంసలు, నెమళ్ళు, చక్రవాక పక్షులు ఎంతో అందంగా అలంకరించాయి.
పద్మోత్పలసమాకీర్ణం సమతిక్రాన్తశైవలమ్ । తదాశ్చర్యమివాత్యర్థం సుఖాస్వాదమనుత్తమమ్ ।। ౭.౭౭.
ఆ సరస్సు పాద్మాలు, ఉట్పలాలతో నిండిపోయి, మొక్కజొన్న లేకుండా, నిజంగా అద్భుతంగా, అపూర్వమైన ఆనందాన్ని ఇచ్చేది.
అరజస్కం తథా ఽక్షోభ్యం శ్రీమత్పక్షిగణాయుతమ్ । సమీపే తస్య సరసో మహదద్భుతమాశ్రమమ్ ।। ౭.౭౭.
ఆ సరస్సు దుమ్ము లేకుండా, ఎవరూ కలవరపెట్టని విధంగా, అందమైన పక్షుల గుంపులతో నిండిపోయింది. ఆ సరస్సు దగ్గర ఒక గొప్ప ఆశ్రమం ఉంది.
పురాణం పుణ్యమత్యర్థం తపస్విజనవర్జితమ్ । తత్రాహమవసం రాత్రిం నైదాఘీం పురుషర్షభ ।। ౭.౭౭.
ఆ ఆశ్రమం పురాతనమైనది, ఎంతో పవిత్రమైనది, కానీ తపస్సు చేసేవారు అక్కడ లేకపోయారు. అక్కడనే నేను చల్లని కాలంలో ఒక రాత్రి గడిపాను, ఓ పురుషోత్తమా.
ప్రభాతే కాల్యముత్థాయ సరస్తదుపచక్రమే । అథాపశ్యం శవం తత్ర సుపుష్టమజరం క్వచిత్ ।। ౭.౭౭.
ఉదయం త్వరగా లేచి, ఆ సరస్సు దగ్గరకు వెళ్లాను. అక్కడ ఒక చోట, వయస్సు పెరగని, బాగా దృఢమైన శవాన్ని చూశాను.
పఙ్కిభేదేన పుష్టాఙ్గం సమాశ్రితసరోవరమ్ । తిష్ఠన్తం పరయా లక్ష్మ్యా తస్మింస్తోయాశయే నృప ।। ౭.౭౭.
ఆ శవానికి అవయవాలు బలంగా ఉండి, కొంత మట్టి అంటుకుని, ఆ సరస్సులోనే విశ్రాంతిగా నిలబడి, అత్యంత అందంగా కనిపించింది, ఓ రాజా.
తమర్థం చిన్తయానో ఽహం ముహూర్తం తత్ర రాఘవ । ఉషితో ఽస్మి సరస్తీరే కిన్న్విదం స్యాదితి ప్రభో ।। ౭.౭౭.
ఆ విషయం గురించి ఆలోచిస్తూ, ఓ రాఘవా, నేను కొంతసేపు ఆ సరస్సు ఒడ్డున నిలబడి, 'ఇది ఏమై ఉంటుందో?' అని ఆశ్చర్యపడ్డాను.
అథాపశ్యం ముహూర్తేన దివ్యమద్భుతదర్శనమ్ । విమానం పరమోదారం హంసయుక్తం మనోజవమ్ ।। ౭.౭౭.
అంతలోనే, కొద్ది సేపట్లోనే, ఓ అద్భుతమైన దివ్య దర్శనం కనబడింది. హంసలు లాగుతున్న, మనసు వేగంతో పరిగెత్తే ఒక గొప్ప విమానం కనిపించింది.
అత్యర్థం స్వర్గిణం త విమానే రఘునన్దన । ఉపాస్తే ఽప్సరసాం వీర సహస్రం దివ్యభూషణమ్ ।। ౭.౭౭.
ఓ రఘునందనా, ఆ అత్యంత స్వర్గీయమైన విమానంలో, దివ్యాభరణాలతో అలంకరించిన వెయ్యి అప్సరసలు ఒక ప్రకాశవంతుడిని సేవించేవారు.
గాయన్తి దివ్యగేయాని వాదయన్తి తథా ఽపరాః । క్ష్వేలయన్తి తథా చాన్యా నృత్యన్తి చ తథా ఽపరాః ।। ౭.౭౭.
వారిలో కొందరు దివ్యమైన పాటలు పాడుతూ, మరికొందరు వాద్యాలు వాయిస్తూ, ఇంకొందరు మధురమైన శబ్దాలు చేస్తూ, ఇంకొందరు నృత్యం చేస్తూ ఉండేవారు.
అపరాశ్చన్ద్రరశ్మ్యాభైర్హేమదణ్డైశ్చ చామరైః । దోధూయుర్వదనం తస్య పుణ్డరీకనిభేక్షణమ్ ।। ౭.౭౭.
ఇంకొందరు చంద్రకాంతులా మెరిసే బంగారు కంఠాలతో, చామరాలతో అతని ముఖాన్ని ఆలవాలం చేస్తూ, అతని కనులు కమలాలను పోలి మెరిసేవి.
తతః సింహాసనం త్యక్త్వా మేరుకూటమివాంశుమాన్ । పశ్యతో మే తదా రామ విమానాదవరుహ్య చ । తం శవం భక్షయామాస స స్వర్గీ రఘునన్దన ।। ౭.౭౭.
ఆ సమయంలో, సింహాసనం వదిలి, మెరు పర్వతంపై నుండి సూర్యుడు దిగినట్టు, నేను చూస్తుండగా, ఓ రామా, ఆ విమానం నుండి దిగిపోయి, ఆ శవాన్ని తినడం మొదలుపెట్టాడు.
తథా భుక్త్వా యథాకామం మాంసం బహు సుపీవరమ్ । అవతీర్య సరః స్వర్గీ సంస్ప్రష్టుముపచక్రమే ।। ౭.౭౭.
అతను తన ఇష్టానికి అనుగుణంగా, బాగా మాంసాన్ని తిని, ఆ తరువాత ఆ స్వర్గవాసి సరస్సులోకి దిగిపోయి స్నానం చేయడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
ఉపస్పృశ్య యథాన్యాయం స స్వర్గీ రఘుపుఙ్గవ । ఆరోఢుముపచక్రామ విమానవరముత్తమమ్ ।। ౭.౭౭.
రఘువంశ శిరోమణి, ఆ స్వర్గవాసి యథావిధిగా స్నానం చేసి, అద్భుతమైన విమానాన్ని ఎక్కేందుకు సిద్ధమయ్యాడు.
తమహం దేవసఙ్కాశమారోహన్తముదీక్ష్య వై । అథాహమబ్రువం వాక్యం స్వర్గిణం పురుషర్షభ ।। ౭.౭౭.
దేవతలవంటి రూపంతో అతను ఆకాశవీధిలోకి ఎక్కుతుండగా, నేను అతన్ని చూసి, ఓ మానవ శ్రేష్ఠా, ఆ స్వర్గవాసికి ఇలా అన్నాను.
కో భవాన్దేవసఙ్కాశ ఆహారశ్చ విగర్హితః । త్వయేదం భుజ్యతే సౌమ్య కిమర్థం వక్తుమర్హసి ।। ౭.౭౭.
ఓ దేవసదృశుడా! మీరు ఎవరు? ఇంత తక్కువ స్థాయి ఆహారం మీరు ఎందుకు తింటున్నారు? దయచేసి నిజమైన కారణం చెప్పండి స్వామీ.
కస్య స్యాదీదృశో భావ ఆహారో దేవసమ్మతః । ఆశ్చర్యం వర్తతే సౌమ్య శ్రోతుమిచ్ఛామి తత్త్వతః ।। ౭.౭౭.
దేవతలు అనుమతించిన ఆహారం ఇలాంటి స్థితిలో ఎవరికైనా ఉండగలదా? ఇది నిజంగా ఆశ్చర్యకరం. దయచేసి నిజాన్ని చెప్పండి స్వామీ.
నాహమౌపయికం మన్యే తవ భక్ష్యమిదం శవమ్ ।। ౭.౭౭.
మీరు ఈ మృతదేహాన్ని తినడం మీకు తగినదని నేను అనుకోవడం లేదు.
ఇత్యేవముక్తః స నరేన్ద్ర నాకీ కౌతూహలాత్సూనృతయా గిరా చ । శ్రుత్వా చ వాక్యం మమ సర్వమేతత్సర్వం తథా చాకథయన్మమేతి ।। ౭.౭౭.
ఈ విధంగా నేను అడిగినప్పుడు, ఓ రాజా, ఆ స్వర్గవాసి ఆసక్తితో, మృదువుగా మాట్లాడి, నేను చెప్పినదాన్ని పూర్తిగా విని, నిజాన్ని నాకు వివరంగా చెప్పాడు.
ఇత్యార్షే శ్రీమద్రామాయణే వాల్మీకీయే ఆదికావ్యే శ్రీమదుత్తరకాణ్డే సప్తసప్తతితమః సర్గః
ఇలా వాల్మీకి మహర్షి రచించిన పవిత్రమైన రామాయణంలోని ఉత్తరకాండలో డెబ్బైయేడవ అధ్యాయం ముగిసింది.
శ్రుత్వా తు భాషితం వాక్యం మమ రామ శుభాక్షరమ్ । ప్రాఞ్జలిః ప్రత్యువాచేదం స స్వర్గీ రఘునన్దన ।। ౭.౭౮.
నా మాటలను వినగానే, ఓ రామా, ఆ స్వర్గవాసి కరచాలనంతో ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు.
శృణు బ్రహ్మన్పురా వృత్తం మమైతత్సుఖదుఃఖయోః । అనతిక్రమణీయం హి యథా పృచ్ఛసి మాం ద్విజ ।। ౭.౭౮.
ఓ బ్రాహ్మణా, నన్ను గురించి గతంలో జరిగిన సుఖదుఃఖాలను విను. నువ్వు అడిగినదానికి ఇది తప్పనిసరి విషయమే.
పురా వైదర్భకో రాజా పితా మమ మహాయశాః । సుదేవ ఇతి విఖ్యాతస్త్రిషు లోకేషు వీర్యవాన్ ।। ౭.౭౮.
పూర్వం నా తండ్రి, మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధి చెందిన వీరుడు, వైదర్భదేశపు సుదేవుడు అనే మహారాజు.