నిఃస్వాధ్యాయవషట్కారం నిష్క్రియం ధర్మవర్జితమ్ । వాయుప్రకోపాత్ऺత్రైలోక్యం నిరయస్థమివాభవత్ ।। ౭.౩౫.
గాలి కోపంతో, మూడు లోకాలు వేదపఠనం, హోమమంత్రాలు, కర్మలు, ధర్మం అన్నీ లేకుండా పోయాయి. అవి నరకంలో ఉన్నట్లయ్యాయి.
తతః ప్రజాః సగన్ధర్వాః సదేవాసురమానుషాః । ప్రజాపతిం సమాధావన్దుఃఖితాశ్చ సుఖేచ్ఛయా ।। ౭.౩౫.
అప్పుడు గంధర్వులు, దేవతలు, అసురులు, మనుషులు సహా సకల ప్రాణులు బాధతో, సుఖం కోసం ప్రజాపతిని ఆశ్రయించడానికి వెళ్లారు.
ఊచుః ప్రాఞ్జలయో దేవా మహోదరనిభోదరాః । త్వయా ను భగవన్సృష్టాః ప్రజానాథ చతుర్విధాః ।। ౭.౩౫.
పెద్ద కొండల్లాంటి పొట్టలతో ఉన్న దేవతలు చేతులు జోడించి ఇలా అన్నారు: 'ప్రభూ! నువ్వే ఈ నాలుగు రకాల ప్రాణులను సృష్టించావు.'
త్వయా దత్తో ఽయమస్మాకమాయుషః పవనః పతిః । సో ఽస్మాన్ప్రాణేశ్వరో భూత్వా కస్మాదేషో ఽద్య సత్తమ ।। ౭.౩౫.
'ప్రభూ! మా ఆయుష్కు అధిపతిగా గాలిని నువ్వే నియమించావు. ఇప్పుడు ప్రాణాధిపతిగా ఉన్న ఆ గాలి, ఎందుకు మమ్మల్ని ఇబ్బంది పెడుతున్నాడు?'
రురోధ దుఃఖం జనయన్నన్తఃపుర ఇవ స్త్రియః । తస్మాత్త్వాం శరణం ప్రాప్తా వాయునోహతా వయమ్ ।। ౭.౩౫.
'అతడు మమ్మల్ని అడ్డగించి, ఇంట్లో ఉన్న మహిళల్లా బాధ పెట్టాడు. అందుకే గాలి చేత బాధపడుతూ మేము నీ ఆశ్రయానికి వచ్చాము.'
ఏతత్ప్రజానాం శ్రుత్వా తు ప్రజానాథః ప్రజాపతిః । కారణాదితి చోక్త్వాసౌ ప్రజాః పునరభాషత ।। ౭.౩౫.
ప్రాణులు ఇలా చెప్పిన మాటలు విని, ప్రజాపతి 'ఇది కారణం' అని చెప్పి, మళ్లీ వారితో మాట్లాడాడు.
యస్మింశ్చ కారణే వాయుశ్చుక్రోధ చ రురోధ చ । ప్రజాః శృణుధ్వం తత్సర్వం శ్రోతవ్యం చాత్మనః క్షమమ్ ।। ౭.౩౫.
'ఎందుకు గాలి కోపంతో మిమ్మల్ని అడ్డుకున్నాడో, ఆ కారణాన్ని మీరు అందరూ వినండి. మీకు వినడం సముచితమే.'
పుత్రస్తస్యామరేశేన ఇన్ద్రేణాద్య నిపాతితః । రాహోర్వచనమాస్థాయ తతః స కుపితో ఽనిలః ।। ౭.౩౫.
'ఇంద్రుడు, రాహువు మాట విని, ఈరోజు గాలి కుమారుడిని సంహరించాడు. అందుకే గాలి కోపంగా మారాడు.'
అశరీరః శరీరేషు వాయుశ్చరతి పాలయన్ । శరీరం హి వినా వాయుం సమతాం యాతి దారుభిః ।। ౭.౩౫.
'గాలి శరీరం లేకుండా, శరీరాల్లో సంచరిస్తూ వాటిని పోషిస్తాడు. గాలి లేకుండా శరీరాలు చెక్కపొలికల్లా అయిపోతాయి.'
వాయుః ప్రాణః సుఖం వాయుర్వాయుః సర్వమిదం జగత్ । వాయునా సమ్పరిత్యక్తం న సుఖం విన్దతే జగత్ ।। ౭.౩౫.
'గాలే ప్రాణం, గాలే సుఖం, ఈ జగత్తులో అన్నీ గాలే. గాలి విడిచిపెడితే, ఈ లోకానికి సుఖం ఉండదు.'
అద్యైవ చ పరిత్యక్తం వాయునా జగదాయుషా । అద్యైవ తే నిరుచ్ఛ్వాసాః కాష్ఠకుడ్యోపమాః స్థితాః ।। ౭.౩౫.
'ఈ రోజు ప్రాణవాయువు లోకాన్ని విడిచిపోయింది. మీరు అందరూ ఊపిరిలేని చెక్కగోడల్లా నిలబడ్డారు.'
తద్యామస్తత్ర యత్రాస్తే మారుతో రుక్ప్రదో హి నః । మా వినాశం గమిష్యామ అప్రసాద్యాదితేః సుతాః ।। ౭.౩౫.
'మనకు బాధ కలిగిస్తున్న గాలి ఎక్కడ ఉంటాడో అక్కడికి మనం వెళ్లాలి. ఆదితి కుమారులను ప్రసన్నం చేయకుండా మనం నాశనం కాకూడదు.'
తతః ప్రజాభిః సహితః ప్రజాపతిః సదేవగన్ధర్వభుజఙ్గగుహ్యకైః । జగామ తత్రాస్యతి యత్ర మారుతః సుతం సురేన్ద్రాభిహతం ప్రగృహ్య సః ।। ౭.౩౫.
అంతటితో ప్రజాపతి, ప్రజలు, దేవతలు, గంధర్వులు, పాములు, గుహ్యకులతో కలిసి, దేవేంద్రుడు సంహరించిన కుమారుడిని ఒడిలో పట్టుకుని ఉన్న గాలి వద్దకు వెళ్లాడు.
తతో ఽర్కవైశ్వానరకాఞ్చనప్రభం సుతం తదోత్సఙ్గగతం సదాగతేః । చతుర్ముఖో వీక్ష్య కృపామథాకరోత్సదేవగన్ధర్వర్షియక్షరాక్షసైః ।। ౭.౩౫.
అక్కడ, సూర్యుడు, అగ్ని, బంగారం లాంటి ప్రకాశంతో ఉన్న కుమారుడు తన తండ్రి ఒడిలో పడుకుని ఉండటం చూచి, నాలుగు ముఖాలవాడు దేవతలు, గంధర్వులు, ఋషులు, యక్షులు, రాక్షసులతో కలిసి దయతో చూశాడు.
తతః పితామహం దృష్ట్వా వాయుః పుత్రవధార్దితః । శిశుకం తం సమాదాయ ఉత్తస్థౌ ధాతురగ్రతః ।। ౭.౩౬.
తర్వాత, తండ్రిపెద్దను చూసిన గాలి, కుమారుని మరణంతో బాధపడి, ఆ చిన్నవాడిని తీసుకుని సృష్టికర్త ఎదుట నిలబడ్డాడు.
చలకుణ్డలమౌలిస్రక్తపనీయవిభూషణః । పాదయోర్న్యపతద్వాయుస్తిస్రోపస్థాయ వేధసే ।। ౭.౩౬.
తడులాడే కుండలాలు, పూలమాల, నీటి ఆభరణాలతో అలంకరించబడిన గాలి, సృష్టికర్త వద్దకు వెళ్లి, మూడు సార్లు అతని పాదాలకు నమస్కరించాడు.
తం తు వేదవిదా తేన లమ్బాభరణశోభినా । వాయుముత్థాప్య హస్తేన శిశుం తం పరిమృష్టవాన్ ।। ౭.౩౬.
వేదాలు తెలిసిన ఆ మహాత్ముడు, మెరిసే అలంకారాలతో అలంకరించబడి, తన చేతితో గాలిని లేపి, ఆ చిన్నవాడిని మృదువుగా తాకాడు.
స్పృష్టమాత్రస్తతః సో ఽథ సలీలం పద్మయోనినా । జలసిక్తం యథా సస్యం పునర్జీవితమాప్తవాన్ ।। ౭.౩౬.
కమలంలో పుట్టిన బ్రహ్మ తాకగానే, ఆ శిశువు నీళ్ళు చల్లిన మొక్కలా, మళ్లీ ప్రాణం పొందాడు.
ప్రాణవన్తమిమం దృష్ట్వా ప్రాణో గన్ధవహో ముదా । చచార సర్వభూతేషు సన్నిరుద్ధం యథా పురా ।। ౭.౩౬.
ఈ బాలుడు ప్రాణాలతో ఉన్నాడని చూసి, సుగంధ గాలి ఆనందంతో మునుపటిలా అన్ని జీవుల్లో తిరిగింది, ఇక ఆగిపోలేదు.
మరుద్రోధాద్వినిర్ముక్తాస్తాః ప్రజా ముదితా ఽభవన్ । శీతదాహవినిర్ముక్తాః పద్మిన్య ఇవ సామ్బుజాః ।। ౭.౩౬.
గాలి ఆపివేత నుండి విముక్తులైన ప్రాణులు, చలి వేడి బాధల నుండి బయటపడిన పద్మాలు తమ ముక్కులతో ఉన్నట్లుగా, ఆనందంగా మారారు.
తతస్త్రియుగ్మస్త్రికకుత్ऺిత్రధామా త్రిదశార్చితః । ఉవాచ దేవతా బ్రహ్మా మారుతప్రియకామ్యయా ।। ౭.౩౬.
అప్పుడూ మూడు శిఖరాలు, మూడు జంటలతో ప్రకాశించే, దేవతలందరి పూజలు అందుకున్న బ్రహ్మ దేవతలను ప్రసన్నంగా చూడాలని కోరుతూ ఇలా అన్నాడు.
భో మహేన్ద్రేశవరుణప్రజేశ్వరధనేశ్వరాః । జానతామపి వః సర్వం వక్ష్యామి శ్రూయతాం హితమ్ ।। ౭.౩౬.
ఓ ఇంద్రా, వరుణా, ప్రజాపతి, ధనాధిపతులారా! మీరు అన్నీ తెలిసినా, నేను మళ్ళీ మీకు మేలైన మాటలు చెబుతాను, వినండి.
అనేన శిశునా కార్యం కర్తవ్యం వో భవిష్యతి । తద్వదధ్వం వరాన్సర్వే మారుతస్యాస్య తుష్టయే ।। ౭.౩౬.
ఈ చిన్నవాడి ద్వారా మీకు ఒక పని చేయాల్సి ఉంటుంది. అందుకే, మిమ్మల్ని సంతుష్టిపరచేందుకు అందరూ గాలి దేవునికి వరాలు ఇవ్వండి.
తతః సహస్రనయనః ప్రీతియుక్తః శుభాననః । కుశేశయమయీం మాలాముత్క్షిప్యేదం వచో ఽబ్రవీత్ ।। ౭.౩౬.
తరువాత, వెయ్యి కళ్ళు కలిగిన, ఆనందంతో ఉన్న, మంగళమయమైన ముఖం గల వాడు, కమలాలతో చేసిన హారాన్ని ఎత్తి, ఇలా అన్నాడు.
మత్కరోత్సృష్టవజ్రేణ హనురస్య యథా హతః । నామ్నా వై కపిశార్దూలో భవితా హనుమానితి ।। ౭.౩౬.
నా వజ్రాయుధంతో కొట్టబడి, ఇతని Hanuvu గాయపడింది. అందుకే ఇతడు హనుమంతుడు, వానరులలో శ్రేష్ఠుడు అనే పేరు పొందుతాడు.
అహమస్య ప్రదాస్యామి పరమం వరమద్భుతమ్ । ఇతః ప్రభృతి వజ్రస్య మమావధ్యో భవిష్యతి ।। ౭.౩౬.
నేను ఇతనికి అత్యంత అద్భుతమైన వరం ఇస్తాను. ఇకపై నా వజ్రాయుధంతో ఇతడు చనిపోడు.
మార్తణ్డస్త్వబ్రవీత్తత్ర భగవాంస్తిమిరాపహః । తేజసో ఽస్య మదీయస్య దదామి శతికాం కలామ్ ।। ౭.౩౬.
అప్పుడు అంధకారాన్ని తొలగించే సూర్యుడు ఇలా అన్నాడు: నా తేజస్సులో కొంత భాగాన్ని ఇతనికి ఇస్తాను.
యదా తు శాస్త్రాణ్యధ్యేతుం శక్తిరస్య భవిష్యతి । తదాస్య శాస్త్రం దాస్యామి యేన వాగ్గ్మీ భవిష్యతి ।। ౭.౩౬.
ఇతడు శాస్త్రాలు చదివే శక్తి కలిగి ఉన్నప్పుడు, నేను ఇతనికి శాస్త్ర జ్ఞానం ఇస్తాను. దాంతో ఇతడు వాగ్మిగా మారతాడు.
నచాస్య భవితా కశ్చిత్సదృశః శాస్త్రదర్శనే । వరుణశ్చ వరం ప్రాదాన్నాస్య మృత్యుర్భవిష్యతి । వర్షాయుతశతేనాపి మత్పాశాదుదకాదపి ।। ౭.౩౬.
శాస్త్ర జ్ఞానంలో ఇతనికి సమానం ఎవ్వరూ ఉండరు. వరుణుడు వరంగా, నా పాశంతో గానీ, నీటితో గానీ, లక్ష సంవత్సరాలు గడిచినా ఇతడికి మరణం ఉండదని అనుగ్రహించాడు.
యమో దణ్డాదవధ్యత్వమరోగత్వం చ నిత్యశః । వరం దదామి సన్తుష్ట అవిషాదం చ సంయుగే ।। ౭.౩౬.
యముడు తన దండంతో ఇతడిని చంపలేడు, ఎప్పుడూ ఆరోగ్యంగా ఉంటాడు. యుద్ధంలో నిరాశ రాకుండా నేను సంతోషంగా వరం ఇస్తున్నాను.