అనేన స పరామృష్టో రామ సూర్యరథోపరి । అపక్రాన్తస్తతస్త్రస్తో రాహుశ్చన్ద్రార్కమర్దనః ।। ౭.౩౫.
ఓ రామా, చంద్రుడిని, సూర్యుడిని బాధించే రాహువు, సూర్యుని రథంపై ఉన్న హనుమంతుడిని తాకిన వెంటనే భయపడి అక్కడినుంచి పారిపోయాడు.
స ఇన్ద్రభవనం గత్వా సరోషః సింహికాసుతః । అబ్రవీద్భ్రుకుటిం కృత్వా దేవం దేవగణైర్వృతమ్ ।। ౭.౩౫.
ఆ తరువాత సింహిక కుమారుడు కోపంతో ఇంద్రుని లోకానికి వెళ్లి, భుజాలు మడిచినవాడై, దేవతల మధ్య ఉన్న ఇంద్రునితో మాట్లాడాడు.
బుభుక్షాపనయం దత్త్వా చన్ద్రార్కౌ మమ వాసవ । కిమిదం తత్త్వయా దత్తమన్యస్య బలవృత్రహన్ ।। ౭.౩౫.
ఓ వృత్రాసురుని సంహారక ఇంద్రా, నాకూ చంద్రుడిని, సూర్యుడిని ఆకలిని పోగొట్టేలా అనుగ్రహించావు. మరి, వీరిని ఇంకొకరికి ఎందుకు ఇచ్చావు?
అద్యాహం పర్వకాలే తు జిఘృక్షుః సూర్యమాగతః । అథాన్యో రాహురాసాద్య జగ్రాహ సహసా రవిమ్ ।। ౭.౩౫.
ఈ రోజు సంధ్యాకాలంలో నేను సూర్యుడిని పట్టుకోవాలని వచ్చాను. కానీ, ఇంకొక రాహువు అకస్మాత్తుగా వచ్చి సూర్యుడిని పట్టుకున్నాడు.
స రాహోర్వచనం శ్రుత్వా వాసవః సమ్భ్రమాన్వితః । ఉత్పపాతాసనం హిత్వా చోద్వహన్కాఞ్చనీం స్రజమ్ ।। ౭.౩౫.
రాహువు మాటలు విని, ఇంద్రుడు భయంతో తన ఆసనాన్ని వదిలి, బంగారు హారాన్ని తీసుకుని లేచాడు.
తతః కైలాసకూటాభం చతుర్దన్తం మదస్రవమ్ । శృఙ్గారధారిణం ప్రాంశుం స్వర్ణఘణ్టాట్టహాసినమ్ ।। ౭.౩౫.
తర్వాత, కైలాస శిఖరంలా ఉన్న, నాలుగు దంతాలు గల, మదమత్తమైన, అందమైన కిరీటంతో, పొడవుగా, బంగారు గంటలు అలంకరించిన ఏనుగు మీద ఎక్కాడు.
ఇన్ద్రః కరీన్ద్రమారుహ్య రాహుం కృత్వా పురఃసరమ్ । ప్రాయాద్యత్రాభవత్సూర్యః సహానేన హనూమతా ।। ౭.౩౫.
ఇంద్రుడు ఏనుగుల రాజైన ఎర్రావతంపై ఎక్కి, ముందు రాహువును ఉంచి, హనుమంతుడితో కలిసి సూర్యుడు ఉన్న చోటికి వెళ్లాడు.
అథాతిరభసేనాగాద్రాహురుత్సృజ్య వాసవమ్ । అనేన చ స వై దృష్టః ప్రధావఞ్ఛైలకూటవత్ ।। ౭.౩౫.
అప్పుడే రాహువు చాలా తొందరగా ఇంద్రుని వదిలేసి, హనుమంతుడిని చూసి, కొండ శిఖరంలా పారిపోయాడు.
తతః సూర్యం సముత్సృజ్య రాహుం ఫలమవేక్ష్య చ । ఉత్పపాత పునర్వ్యోమ గ్రహీతుం సింహికాసుతమ్ ।। ౭.౩౫.
తర్వాత హనుమంతుడు సూర్యుడిని వదిలేసి, రాహువును లక్ష్యంగా చూసి, సింహిక కుమారుడిని పట్టుకోవడానికి మళ్లీ ఆకాశంలోకి ఎగిరాడు.
ఉత్సృజ్యార్కమిమం రామ ప్రధావన్తం ప్లవఙ్గమమ్ । అవేక్ష్యైవం పరావృత్త్య ముఖశేషః పరాఙ్ముఖః ।। ౭.౩౫.
రాహువు చూస్తూ ఉండగా, ఆ వానరం సూర్యుడిని వదిలేసి తన వెంట పరుగెత్తుతుంటే, రాహువు ముఖం మాత్రమే కనిపిస్తూ, భయంతో తిరిగి పారిపోయాడు.
ఇన్ద్రమాశంసమానస్తు త్రాతారం సింహికాసుతః । ఇన్ద్ర ఇన్ద్రేతి సంత్రాసాన్ముహుర్మహురభాషత ।। ౭.౩౫.
సింహిక కుమారుడు రక్షణ కోసం ఇంద్రుని ఆశిస్తూ, భయంతో పదే పదే 'ఇంద్రా! ఇంద్రా!' అని అరవసాగాడు.
రాహోర్విక్రోశమానస్య ప్రాగేవాలక్షితం స్వరమ్ । శ్రుత్వేన్ద్రోవాచ మా భైషీరహమేనం నిషూదయే ।। ౭.౩౫.
రాహువు అరుపును ముందే గమనించిన ఇంద్రుడు, 'భయపడకుము, నేనే అతన్ని సంహరిస్తాను' అని అన్నాడు.
ఐరావతం తతో దృష్ట్వా మహత్తదిదమిత్యపి । ఫలం మత్వా హస్తిరాజమభిదుద్రావ మారుతిః ।। ౭.౩౫.
ఆ సమయంలో ఎర్రావతాన్ని చూసిన మారుతి, అది గొప్ప ఫలమని భావించి, ఏనుగుల రాజు వైపు పరుగెత్తాడు.
తథాస్య ధావతో రూపమైరావతజిఘృక్షయా । ముహూర్తమభవద్ఘోరమిన్ద్రాగ్న్యోరివ భాస్వరమ్ ।। ౭.౩౫.
అలా ఎర్రావతాన్ని పట్టుకోవాలని పరుగెత్తుతున్నప్పుడు, హనుమంతుడి రూపం కొంతసేపు భయంకరంగా, ఇంద్రుడు, అగ్ని దేవుడు లాంటి ప్రకాశంతో మెరిసింది.
ఏవమాధావమానం తు నాతిక్రుద్ధః శచీపతిః । హస్తాన్తాదతిముక్తేన కులిశేనాభ్యతాడయత్ ।। ౭.౩౫.
అలా పరుగెత్తుతున్న హనుమంతుడిని, శచీదేవి భర్త అయిన ఇంద్రుడు, ఎక్కువ కోపం లేకుండా, తన చేతిలోని వజ్రాయుధంతో కొట్టాడు.
తతో గిరౌ పపాతైష ఇన్ద్రవజ్రాభితాడితః । పతమానస్య చైతస్య వామో హనురభజ్యత ।। ౭.౩౫.
ఇంద్రుని వజ్రాయుధం తగిలి, హనుమంతుడు కొండపై పడిపోయాడు. పడిపోతున్నప్పుడు అతని ఎడమ చెంప విరిగిపోయింది.
తస్మింస్తు పతితే బాలే వజ్రతాడనవిహ్వలే । చుక్రోధేన్ద్రాయ పవనః ప్రజానామహితాయ సః ।। ౭.౩౫.
అలా చిన్నవాడు వజ్రాయుధం తాకి, మూర్చిపోయి పడిపోవడంతో, ప్రాణులకు హాని కలిగిందని భావించి, వాయుదేవుడు ఇంద్రునిపై కోపించుకున్నాడు.
ప్రచారం స తు సఙ్గృహ్య ప్రజాస్వన్తర్గతః ప్రభుః । గుహాం ప్రవిష్టః స్వసుతం శిశుమాదాయ మారుతః ।। ౭.౩౫.
వాయుదేవుడు తన ప్రభావాన్ని సమీకరించుకొని, ప్రాణుల్లో అంతర్భాగంగా మారి, తన కుమారుడైన మారుతిని తీసుకుని ఒక గుహలోకి వెళ్లిపోయాడు.
విణ్మూత్రాశయమావృత్య ప్రజానాం పరమార్తికృత్ । రురోధ సర్వభూతాని యథా వర్షాణి వాసవః ।। ౭.౩౫.
వాడు మలమూత్ర మార్గాలను మూసివేసి, సకల జీవులకు గొప్ప బాధ కలిగించాడు. ఇంద్రుడు వర్షాన్ని ఆపినట్లు, ఆ ప్రాణులు అన్నీ అతని చేత నిరోధించబడ్డాయి.
వాయుప్రకోపాద్భూతాని నిరుచ్ఛ్వాసాని సర్వతః । సన్ధిభిర్భిద్యమానైశ్చ కాష్ఠభూతాని జజ్ఞిరే ।। ౭.౩౫.
గాలి కోపంతో, అన్ని ప్రాణులు ఊపిరాడక బీటలు బారాయి. వారి జోడులు విడిపోవడంతో, చెక్కపొలికలవంటి జీవులు పుట్టుకొచ్చాయి.
నిఃస్వాధ్యాయవషట్కారం నిష్క్రియం ధర్మవర్జితమ్ । వాయుప్రకోపాత్ऺత్రైలోక్యం నిరయస్థమివాభవత్ ।। ౭.౩౫.
గాలి కోపంతో, మూడు లోకాలు వేదపఠనం, హోమమంత్రాలు, కర్మలు, ధర్మం అన్నీ లేకుండా పోయాయి. అవి నరకంలో ఉన్నట్లయ్యాయి.
తతః ప్రజాః సగన్ధర్వాః సదేవాసురమానుషాః । ప్రజాపతిం సమాధావన్దుఃఖితాశ్చ సుఖేచ్ఛయా ।। ౭.౩౫.
అప్పుడు గంధర్వులు, దేవతలు, అసురులు, మనుషులు సహా సకల ప్రాణులు బాధతో, సుఖం కోసం ప్రజాపతిని ఆశ్రయించడానికి వెళ్లారు.
ఊచుః ప్రాఞ్జలయో దేవా మహోదరనిభోదరాః । త్వయా ను భగవన్సృష్టాః ప్రజానాథ చతుర్విధాః ।। ౭.౩౫.
పెద్ద కొండల్లాంటి పొట్టలతో ఉన్న దేవతలు చేతులు జోడించి ఇలా అన్నారు: 'ప్రభూ! నువ్వే ఈ నాలుగు రకాల ప్రాణులను సృష్టించావు.'
త్వయా దత్తో ఽయమస్మాకమాయుషః పవనః పతిః । సో ఽస్మాన్ప్రాణేశ్వరో భూత్వా కస్మాదేషో ఽద్య సత్తమ ।। ౭.౩౫.
'ప్రభూ! మా ఆయుష్కు అధిపతిగా గాలిని నువ్వే నియమించావు. ఇప్పుడు ప్రాణాధిపతిగా ఉన్న ఆ గాలి, ఎందుకు మమ్మల్ని ఇబ్బంది పెడుతున్నాడు?'
రురోధ దుఃఖం జనయన్నన్తఃపుర ఇవ స్త్రియః । తస్మాత్త్వాం శరణం ప్రాప్తా వాయునోహతా వయమ్ ।। ౭.౩౫.
'అతడు మమ్మల్ని అడ్డగించి, ఇంట్లో ఉన్న మహిళల్లా బాధ పెట్టాడు. అందుకే గాలి చేత బాధపడుతూ మేము నీ ఆశ్రయానికి వచ్చాము.'
ఏతత్ప్రజానాం శ్రుత్వా తు ప్రజానాథః ప్రజాపతిః । కారణాదితి చోక్త్వాసౌ ప్రజాః పునరభాషత ।। ౭.౩౫.
ప్రాణులు ఇలా చెప్పిన మాటలు విని, ప్రజాపతి 'ఇది కారణం' అని చెప్పి, మళ్లీ వారితో మాట్లాడాడు.
యస్మింశ్చ కారణే వాయుశ్చుక్రోధ చ రురోధ చ । ప్రజాః శృణుధ్వం తత్సర్వం శ్రోతవ్యం చాత్మనః క్షమమ్ ।। ౭.౩౫.
'ఎందుకు గాలి కోపంతో మిమ్మల్ని అడ్డుకున్నాడో, ఆ కారణాన్ని మీరు అందరూ వినండి. మీకు వినడం సముచితమే.'
పుత్రస్తస్యామరేశేన ఇన్ద్రేణాద్య నిపాతితః । రాహోర్వచనమాస్థాయ తతః స కుపితో ఽనిలః ।। ౭.౩౫.
'ఇంద్రుడు, రాహువు మాట విని, ఈరోజు గాలి కుమారుడిని సంహరించాడు. అందుకే గాలి కోపంగా మారాడు.'
అశరీరః శరీరేషు వాయుశ్చరతి పాలయన్ । శరీరం హి వినా వాయుం సమతాం యాతి దారుభిః ।। ౭.౩౫.
'గాలి శరీరం లేకుండా, శరీరాల్లో సంచరిస్తూ వాటిని పోషిస్తాడు. గాలి లేకుండా శరీరాలు చెక్కపొలికల్లా అయిపోతాయి.'
వాయుః ప్రాణః సుఖం వాయుర్వాయుః సర్వమిదం జగత్ । వాయునా సమ్పరిత్యక్తం న సుఖం విన్దతే జగత్ ।। ౭.౩౫.
'గాలే ప్రాణం, గాలే సుఖం, ఈ జగత్తులో అన్నీ గాలే. గాలి విడిచిపెడితే, ఈ లోకానికి సుఖం ఉండదు.'