ఉత్తమం జవమాస్థాయ శేషమధ్వానమాస్థితః। తతోఽహం సుచిరం కాలం జవేనాభ్యగమం పథి
అత్యంత వేగాన్ని అందుకుని, మిగిలిన దారిని ప్రారంభించాను. ఆ తర్వాత చాలా కాలం వేగంగా ప్రయాణం చేశాను.
తతః పశ్యామ్యహం దేవీం సురసాం నాగమాతరమ్। సముద్రమధ్యే సా దేవీ వచనం చేదమబ్రవీత్
అప్పుడే నేను సముద్ర మధ్యలో నాగమాత అయిన దేవి సురసను చూశాను. ఆ దేవి నాతో ఇలా చెప్పింది.
మమ భక్ష్యః ప్రదిష్టస్త్వమమరైర్హరిసత్తమ। తతస్త్వాం భక్షయిష్యామి విహితస్త్వం హి మే సురైః
దేవతలు నన్ను నీకు భక్ష్యంగా నిర్ణయించారు, వానరులలో శ్రేష్ఠుడా. అందుకే, నిన్ను నేను తినిపోతాను, ఎందుకంటే దేవతలు నిన్ను నాకు అప్పగించారు.
ఏవముక్తః సురసయా ప్రాఞ్జలిః ప్రణతః స్థితః। వివర్ణవదనో భూత్వా వాక్యం చేదముదీరయమ్
సురసా ఇలా చెప్పిన తర్వాత, నేను చేతులు జోడించి నమస్కరించి, ముఖం వర్ణం కోల్పోయి, ఇలా మాట్లాడాను.
రామో దాశరథిః శ్రీమాన్ ప్రవిష్టో దణ్డకావనమ్। లక్ష్మణేన సహ భ్రాత్రా సీతయా చ పరంతపః
దశరథుని కుమారుడు, మహాత్ముడు రాముడు తన సోదరుడు లక్ష్మణుడు, భార్య సీతతో కలిసి దండకారణ్యంలోకి ప్రవేశించాడు.
తస్య సీతా హృతా భార్యా రావణేన దురాత్మనా। తస్యాః సకాశం దూతోఽహం గమిష్యే రామశాసనాత్
ఆయన భార్య సీతను దుష్టుడు అయిన రావణుడు అపహరించాడు. రాముని ఆజ్ఞతో నేను ఆమె వద్దకు దూతగా వెళ్తున్నాను.
కర్తుమర్హసి రామస్య సాహాయ్యం విషయే సతీ। అథవా మైథిలీం దృష్ట్వా రామం చాక్లిష్టకారిణమ్
ఈ విషయంలో రామునికి సహాయం చేయాలి. లేక మైతిలిని, అపరాధరహితుడైన రాముని చూసిన తరువాత, నీవు ఇష్టమైనట్లు చేయవచ్చు.
ఆగమిష్యామి తే వక్త్రం సత్యం ప్రతిశృణోమి తే। ఏవముక్తా మయా సా తు సురసా కామరూపిణీ
నేను నీ నోటిలోకి ప్రవేశించి వెంటనే బయటకు వస్తాను, ఇది నిజమని నీవు నమ్ము. నేను ఇలా చెప్పగానే, కామరూపిణి అయిన సురసా ఇలా సమాధానం చెప్పింది.
అబ్రవీన్నాతివర్తేత కశ్చిదేష వరో మమ। ఏవముక్తః సురసయా దశయోజనమాయతః
ఇది మించిపోవడం ఎవరికీ సాధ్యం కాదు, ఇదే నాకు వరం అని ఆమె చెప్పింది. సురసా ఇలా చెప్పగానే, నేను పది యోజనాల పొడవుగా మారిపోయాను.
తతోఽర్ధగుణవిస్తారో బభూవాహం క్షణేన తు। మత్ప్రమాణాధికం చైవ వ్యాదితం తు ముఖం తయా
అప్పుడే, ఒక్క క్షణంలోనే నా వెడల్పు అర్ధంగా తగ్గించుకున్నాను. కానీ ఆమె నా కన్నా ఎక్కువగా నోటిని విప్పింది.
తద్ దృష్ట్వా వ్యాదితం త్వాస్యం హ్రస్వం హ్యకరవం పునః। తస్మిన్ ముహూర్తే చ పునర్బభూవాఙ్గుష్ఠసమ్మితః
ఆమె నోరు అంతగా విప్పినదాన్ని చూసి, నేను మళ్లీ చిన్నదానిగా మారిపోయాను. ఆ క్షణంలోనే, నేను బొటనవేల పరిమాణంలోకి మారిపోయాను.
అభిపత్యాశు తద్వక్త్రం నిర్గతోఽహం తతః క్షణాత్ । అబ్రవీత్ సురసా దేవీ స్వేన రూపేణ మాం పునః
వేగంగా ఆమె నోటిలోకి ప్రవేశించి, వెంటనే బయటకు వచ్చాను. అప్పుడు దేవత అయిన సురసా తన అసలైన రూపంలో నాతో ఇలా చెప్పింది.
అర్థసిద్ధౌ హరిశ్రేష్ఠ గచ్ఛ సౌమ్య యథాసుఖమ్। సమానయ చ వైదేహీం రాఘవేణ మహాత్మనా
వానరులలో శ్రేష్ఠుడా, సౌమ్యుడా, నీవు నీ కార్యాన్ని సుఖంగా పూర్తిచేయి. మహాత్ముడైన రాఘవుని వద్ద వైదేహిని తీసుకెళ్లి కలిపించు.
సుఖీ భవ మహాబాహో ప్రీతాస్మి తవ వానర। తతోఽహం సాధుసాధ్వీతి సర్వభూతైః ప్రశంసితః
మహాబాహువా, సంతోషంగా ఉండు. నీపై నాకు ఆనందం కలిగింది వానరా. అప్పుడు 'బాగుచేశావు, బాగుచేశావు' అని అన్ని జీవులు నన్ను ప్రశంసించాయి.
తతోఽన్తరిక్షం విపులం ప్లుతోఽహం గరుడో యథా। ఛాయా మే నిగృహీతా చ న చ పశ్యామి కించన
అంతటితో నేను విస్తారమైన ఆకాశంలో గరుడుడిలా ఎగిరాను. నా నీడను ఎవరో పట్టుకున్నారు, కానీ నాకు ఎవరూ కనిపించలేదు.
సోఽహం విగతవేగస్తు దిశో దశ విలోకయన్। న కించిత్ తత్ర పశ్యామి యేన మే విహతా గతిః
అప్పుడే నా వేగం తగ్గిపోయింది. పది దిక్కులవైపు చూసాను. నా ప్రయాణాన్ని అడ్డుకున్నదేమీ అక్కడ కనబడలేదు.
అథ మే బుద్ధిరుత్పన్నా కింనామ గమనే మమ। ఈదృశో విఘ్న ఉత్పన్నో రూపమత్ర న దృశ్యతే
అప్పుడు నా మనసులో ఇలా ఆలోచన వచ్చింది — నా ప్రయాణానికి ఇది ఏ ఆటంకమో? ఇలాంటి అడ్డంకి ఎదురైంది కానీ, ఇక్కడ ఏ రూపం కనిపించడంలేదు.
అధోభాగే తు మే దృష్టిః శోచతః పతితా తదా। తత్రాద్రాక్షమహం భీమాం రాక్షసీం సలిలేశయామ్
అప్పుడు నేను విచారిస్తూ ఉండగా, నా చూపు కిందపడింది. అక్కడ నీటిలో పడుకుని ఉన్న భయంకరమైన రాక్షసిని చూశాను.
ప్రహస్య చ మహానాదముక్తోఽహం భీమయా తయా। అవస్థితమసమ్భ్రాన్తమిదం వాక్యమశోభనమ్
ఆమె పెద్దగా నవ్వుతూ భయంకరమైన గట్టిగా అరవడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఏమాత్రం భయపడకుండా, ఆమె చెప్పిన కఠినమైన మాటలు విన్నాను.
క్వాసి గన్తా మహాకాయ క్షుధితాయా మమేప్సితః। భక్షః ప్రీణయ మే దేహం చిరమాహారవర్జితమ్
'ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు, మహాకాయుడా? నాకు చాలా కాలంగా ఆహారం దొరకలేదు. నీవే నా ఆకలికి కావలసిన భక్ష్యం. నీ దేహాన్ని నాకు తృప్తిపరచు.'
బాఢమిత్యేవ తాం వాణీం ప్రత్యగృహ్ణామహం తతః। ఆస్యప్రమాణాదధికం తస్యాః కాయమపూరయమ్
'సరే' అని నేను సమాధానం ఇచ్చాను. వెంటనే ఆమె నోటికన్నా పెద్దదైన ఆమె శరీరాన్ని నిండా పూరించాను.
తస్యాశ్చాస్యం మహద్ భీమం వర్ధతే మమ భక్షణే। న తు మాం సా ను బుబుధే మమ వా వికృతం కృతమ్
ఆమె నన్ను మింగుతున్నప్పుడు, ఆమె భయంకరమైన పెద్ద నోరు ఇంకా పెరుగుతూ పోయింది. కానీ నేను మారినదాన్ని, నా రూపం వేరుగా ఉన్నదాన్ని ఆమె గ్రహించలేదు.
తతోఽహం విపులం రూపం సంక్షిప్య నిమిషాన్తరాత్। తస్యా హృదయమాదాయ ప్రపతామి నభఃస్థలమ్
అప్పుడే నేను నా పెద్ద రూపాన్ని ఒక్క క్షణంలో చిన్నదిగా మార్చుకుని, ఆమె హృదయాన్ని పట్టుకుని మళ్లీ ఆకాశంలోకి దూకాను.
సా విసృష్టభుజా భీమా పపాత లవణామ్భసి। మయా పర్వతసంకాశా నికృత్తహృదయా సతీ
ఆ భయంకరమైన రాక్షసి, చేతులు విడిచిపెట్టి, నా చేత హృదయం తెగిపోవడంతో, పర్వతంలా కనిపిస్తూ ఉప్పు నీటిలో పడిపోయింది.
శృణోమి ఖగతానాం చ వాచః సౌమ్యా మహాత్మనామ్। రాక్షసీ సింహికా భీమా క్షిప్రం హనుమతా హతా
ఆకాశంలో సంచరిస్తున్న మహాత్ములు మృదువుగా మాట్లాడుతున్న స్వరాలు నేను విన్నాను: 'భయంకరమైన రాక్షసీ సింహికను హనుమంతుడు వెంటనే సంహరించాడు.'
తాం హత్వా పునరేవాహం కృత్యమాత్యయికం స్మరన్। గత్వా చ మహదధ్వానం పశ్యామి నగమణ్డితమ్
ఆమెను సంహరించిన తరువాత, నా అత్యవసరమైన పనిని గుర్తు చేసుకొని, పొడవైన దూరాన్ని దాటి, పర్వతాలతో అలంకరించబడిన ఒక నగరాన్ని చూశాను.
దక్షిణం తీరముదధేర్లఙ్కా యత్ర గతా పురీ। అస్తం దినకరే యాతే రక్షసాం నిలయం పురీమ్
దక్షిణ సముద్ర తీరానికి చేరుకొని, సూర్యుడు అస్తమించేటప్పుడు రాక్షసుల నివాసమైన లంకా నగరానికి నేను వెళ్ళాను.
ప్రవిష్టోఽహమవిజ్ఞాతో రక్షోభిర్భీమవిక్రమైః। తత్ర ప్రవిశతశ్చాపి కల్పాన్తఘనసప్రభా
భయంకరమైన బలమున్న రాక్షసులు ఎవ్వరూ గమనించకుండా నేను లోపలికి ప్రవేశించాను. అప్పుడు అక్కడ ప్రవేశిస్తున్నప్పుడు, యుగాంతపు మేఘంలా ప్రకాశించే ఒక మహిళ ప్రత్యక్షమైంది.
అట్టహాసం విముఞ్చన్తీ నారీ కాప్యుత్థితా పురః। జిఘాంసన్తీం తతస్తాం తు జ్వలదగ్నిశిరోరుహామ్
ఆమె గట్టిగా నవ్వుతూ నా ఎదుట నిలబడి, అగ్నిలా మండుతున్న జుట్టుతో, నన్ను చంపాలనే ఉద్దేశంతో నిలిచింది.
సవ్యముష్టిప్రహారేణ పరాజిత్య సుభైరవామ్। ప్రదోషకాలే ప్రవిశం భీతయాహం తయోదితః
ఎడమ చేతి ముద్దుతో ఆ భయంకరమైనదాన్ని జయించి, సంధ్యాసమయంలో లోపలికి వెళ్ళేటప్పుడు, భయపడిన ఆమె నాతో మాట్లాడింది.