వైదేహిని రాక్షసాధిపతి రావణుడు అపహరించిన దృశ్యాన్ని చూసి, చరాచర జగత్తంతా ధర్మశూన్యంగా మారింది. అంతటా ఘనమైన చీకటి వ్యాపించింది. ఆ సమయంలో గాలులు వీయలేదు, సూర్యుడు తన తేజస్సును కోల్పోయాడు. దేవతలు తమ దివ్యదృష్టితో సీతను అపహరించబడుతున్న దృశ్యాన్ని చూసి దిగ్భ్రాంతికి లోనయ్యారు. అప్పుడు ప్రతిష్ఠితమైన బ్రహ్మదేవుడు, "కార్యం పూర్తయ్యింది," అని ప్రకటించగా, మహర్షులు ఆనందంతో పాటు విషాదాన్ని కూడా అనుభవించారు. సీతను రావణుడు అపహరిస్తున్న దాన్ని చూసి, రావణుని వినాశనం తప్పదని అర్థం చేసుకున్న దండకారణ్యవాసులు ఆశ్చర్యపోయారు. అయితే రాక్షసాధిపతి రావణుడు, "రామా! లక్ష్మణా!" అని విలపిస్తూ ఏడుస్తున్న సీతను తీసుకుని ఆకాశమార్గంలో ఎగిరిపోయాడు. పసిడి వర్ణపు చీర ధరించిన సీత, మేఘాలలో మెరిసే మెరుపువలె ప్రకాశించింది. ఆమె పసుపు వస్త్రము ఎగురుతూ రావణుని మరింత ప్రకాశవంతుడిని చేసింది; అది నిప్పుతో మండుతున్న పర్వతాన్ని పోలింది. ఆ మహాభాగ్యవతి సీత నుండి, సువాసన గల ఎర్ర కమల దళాలు రావణునిపై జారిపడ్డాయి. ఆకాశంలో ఆమె పసుపు వస్త్రము, బంగారంలా మెరిసి, ఎర్ర మేఘం సూర్యరశ్మిలో మెరిసినట్లుగా కనిపించింది. రావణుని మడిలో ఉన్న ఆమె స్వచ్ఛమైన ముఖం, రాముడి లేని ఆవేదనతో, దండకాండలోని తాడిపత్రంలేని కమలాన్ని పోలి ప్రకాశించలేదు. ఆమె మృదులమైన నుదురు, అందమైన కేశరేఖ, ముద్దైన ముఖం, నీల మేఘాల వెనుక నుండి వెలువడే చంద్రునిలా కనిపించింది. ఆమె ముద్దైన ముఖం, మెరిసే తెల్లదంతాలు, మధురమైన కళ్లతో, రావణుని మడిలో ప్రకాశించింది. కన్నీళ్ళను తుడుచుకుంటూ, చంద్రునిలా ఆకర్షణీయంగా, సున్నితమైన ముక్కు, ఎర్రటి పెదవులతో ఆకాశంలో బంగారు తేజస్సుతో మెరిసింది. అయినప్పటికీ, రాముడి లేని ఆమె ముఖం, రావణుడు కుదిపినప్పుడు, పగలు వెలిగే చంద్రునిలా ప్రకాశించలేదు. పసిడి వర్ణంతో మెరిసే మైతిలి, నల్లటి శరీరంతో ఉన్న రావణుని అతుక్కుపోయి, బంగారు కటిబంధం నీల ఏనుగుపై మెరిసినట్లు ప్రకాశించింది. జనకుని కుమార్తె, పద్మపు వర్ణంతో, మండే ఆభరణాలతో అలంకరించబడి, మేఘంలోకి మెరుపు ప్రవేశించినట్లు రావణునిలోకి వెళ్ళింది. వైదేహి ధరించిన ఆభరణాల ధ్వనితో, రావణుడు ఉరుముల వర్షమేఘంలా నీలంగా, పవిత్రంగా కనిపించాడు. ఆమె తలపై ఉన్న పుష్పమాలలు భూమిపై వర్షంలా జారిపడ్డాయి. రావణుని వేగంతో ఆ పుష్పవర్షం చుట్టూ తిరిగి మళ్ళీ పది తలలవాడిని చేరింది. వైశ్రవణుని సోదరుడైన రావణునిపై ఆ పుష్పవర్షం, మేరు పర్వతంపై నక్షత్రాల మాల వర్షించినట్లు పడింది. వైదేహి పాదాల నుండి మణిపూసలతో అలంకరించబడిన గజ్జెలు, మెరుపు వలయంలా మెరిసి భూమిపై పడిపోయాయి. చెట్ల ముద్దుబొడ్డు కొమ్మలతో ఆమె అవయవాలు ఎర్రగా మారి, పంజరంలో ఉన్న ఏనుగుపై బంగారు కటిబంధంలా రావణుని కాంతిని పెంచింది. వైశ్రవణుని సోదరుడు ఆకాశంలోకి ప్రవేశిస్తూ, తన ప్రకాశంతో వెలిగే సీతను పట్టుకుని, అంబరంలో మండే ఉల్కను పోలి మెరిసాడు. ఆమె ధరించిన ఆభరణాలు, అగ్నిలా మెరిసి, ఆకాశం నుండి తారలు పడిపోవడం లాగా, గడ్డిపడుతూ భూమిపై పడి విరిగిపోయాయి. చంద్రుని వంటి మెరిసే హారము ఆమె వక్షోజాల మధ్య నుండి జారి, భూమిపై పడుతూ, ఆకాశం నుండి గంగా ప్రవహించినట్లు ప్రకాశించింది. అపశకుని గాలులతో చెట్లు కొమ్మలపై కంపించాయి. వాటిలో ఎన్నో పక్షుల గుంపులు నిండిపోయాయి. అవి "భయపడవద్దు!" అని చెప్పినట్లు అనిపించింది. కమలపువ్వులు నాశనమై, చేపలు, జలచరాలు భయంతో వణికిపోయి, ఆశలేని మైతిలిని స్నేహితురాలిగా శోకించాయి. అప్పుడు సింహాలు, పులులు, జింకలు, పక్షులు అన్నీ కలసి అన్ని వైపులా వచ్చి, సీత యొక్క నీడను కోపంతో వెంబడించాయి. పర్వతాలు, ప్రవాహాలు నోటిలా, శిఖరాలు చేతుల్లా పైకెత్తి, సీతను అపహరిస్తున్న దృశ్యాన్ని చూసి అరవడం లాగా అనిపించాయి. వైదేహిని అపహరిస్తున్న దాన్ని చూసి, సూర్యుడు బాధతో తన తేజస్సును కోల్పోయి, మసకబారిన వలయంతో కనిపించాడు. రావణుడు సీతను అపహరిస్తున్న చోట ధర్మం లేదు, సత్యం లేదు, నమ్మకం లేదు, దయ లేదు. అంతటా సమూహాలుగా ఉన్న ప్రాణులు విలపించాయి. భయంతో ముఖాలు వంచుకొని, పిల్ల జంతువులు అరచాట్లు పెట్టాయి. అరణ్య దేవతలు భయంతో వణికిపోతూ, ఆందోళనతో తిరిగి తిరిగి చూస్తూ నిలిచిపోయారు. సీత, మధురమైన స్వరంతో "రామా! లక్ష్మణా!" అని పిలుస్తూ, బాధతో గట్టిగా ఏడుస్తూ కనిపించింది. ఆ పది తలలవాడు, భూమిని పదే పదే చూస్తూ, ఆమె జుట్టు అలమరచి, ఆభరణాలు అస్తవ్యస్తంగా, వైదేహిని తన వినాశనానికి పట్టుకున్నాడు. ఆ అందమైన, స్వచ్ఛమైన చిరునవ్వుతో ఉన్న మైతిలి, తన బంధువులను కోల్పోయి, రాఘవుడు, లక్ష్మణుడిని వెతుకుతూ, భయబాధతో ముఖం మసకబారిపోయింది. ఇప్పుడు వాల్మీకి మహర్షి రచించిన మహారామాయణంలోని అరణ్యకాండలో పంచదుమ్మిదవ అధ్యాయాన్ని వినండి. ఆకాశంలో ఎగురుతున్న రావణుని చూసి, జనకుని కుమార్తె మైతిలి లోతైన బాధతో, తీవ్రమైన భయంతో, మనస్తాపంతో వణికిపోయింది. కోపంతో, కన్నీళ్లతో కళ్లెర్రబడి, భయంకరమైన కళ్లున్న రాక్షసాధిపతిని చూస్తూ, సీత దుఃఖంతో ఇలా పలికింది: "అయ్యో! నీవు నన్ను ఒంటరిగా ఉండగా అపహరిస్తూ, దొంగల్లా పారిపోతున్నావు. నీకు ఈ పనిపై సిగ్గు లేదా రావణా?