లక్ష్మణుడు, సీతామాతను ఉద్దేశించి, “ఓ మైతిలీ, స్త్రీలు ఇలాంటి అనుచితమైన మాటలు మాట్లాడటం ఆశ్చర్యం కాదు; ఇది స్త్రీల స్వభావమే, ఈ లోకంలో కనిపించేది,” అన్నాడు. “స్త్రీలు చంచలమైనవారు, నియంత్రణ లేని వారు, పదునైన మాటలు మాట్లాడేవారు, విభేదాలు కలిగించేవారు; ఓ వైదేహీ, జనకుని కుమార్తే, ఇలాంటి మాటలు నేను భరించలేను,” అని తన బాధను వ్యక్తపరిచాడు. “అటవీప్రాంతంలో నివసించే అన్ని జీవులు నా మాటలకు సాక్షిగా ఉండాలి; నేను మాట్లాడే మాటలు వేడిన బాణాల్లా మీ రెండు చెవుల మధ్య గుచ్చుకుంటాయి,” అని లక్ష్మణుడు చెప్పాడు. “నేను న్యాయంగా మాట్లాడినప్పటికీ, నువ్వు నన్ను కఠినంగా పలికావు; నన్ను ఈ విధంగా అనుమానించడమే నీకు అవమానం, నశించిపోతున్నావు,” అని సీతను మందలించాడు. “నీ స్త్రీత్వం, దుష్ట స్వభావం వల్ల, నీవు నీ అభిప్రాయంలోనే నిలబడి ఉన్నావు; నేను ఇప్పుడు రాముని వద్దకు వెళ్తున్నాను, నీవు శుభంగా ఉండాలి, ఓ చందమామ ముఖముగలవాడా,” అని సీతకు వీడ్కోలు పలికాడు. “అటవీ దేవతలు నిన్ను రక్షించాలి, ఓ విశాల నేత్రముగలవాడా; భయంకరమైన అశుభ సూచనలు నాకు కనిపిస్తున్నాయి. నేను తిరిగి రామునితో కలిసినప్పుడు నిన్ను మళ్లీ చూడాలని కోరుకుంటున్నాను,” అని చెప్పాడు. లక్ష్మణుడు ఇలా మాట్లాడగా, జనకుని కుమార్తె సీత, కన్నీళ్లతో, తీవ్ర విషాదంతో ఏడుస్తూ, ఇలా స్పందించింది: “రాముని లేకుండా, ఓ లక్ష్మణా, నేను గోదావరిలో ప్రవేశిస్తాను, లేదా ఉరి కట్టుకుని మరణిస్తాను, లేదా ప్రమాదకరమైన చోట నా శరీరాన్ని విడిచిపెడతాను.” “నాను విషాన్ని తాగుతాను, లేదా మండుతున్న అగ్నిలో ప్రవేశిస్తాను, కానీ రాఘవుని తప్ప ఇంకెవ్వరినీ తాకను.” సీత ఇలా చెప్పి, దుఃఖంతో తన పొట్టను చేతులతో కొట్టుకుంటూ, కన్నీళ్లతో ఏడ్చింది. ఆమెను అలా విషాదంలో, విరహంలో, విశాల నేత్రములతో, ఏడుస్తూ చూసిన సౌమిత్రి ఆమెను ధైర్యపర్చడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ సీత తన భర్తకు అన్నయ్య అయిన లక్ష్మణుడితో ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత లక్ష్మణుడు, చేతులు జోడించి, సీతకు నమస్కరించి, వెనక్కి తిరిగి తిరిగి చూస్తూ, ధైర్యంగా రాముని వద్దకు వెళ్లాడు. ఇంతలో, రామాయణంలోని అరణ్యకాండ, నలభై ఆరు అధ్యాయాన్ని వినండి. సీత తనపై కఠినంగా మాట్లాడిన తర్వాత, రాఘవుని తమ్ముడు లక్ష్మణుడు, కోపంతో, రాముని కోసం తహతహలాడుతూ వెంటనే బయలుదేరాడు. అప్పుడే, దశగ్రీవుడు, అనుకూలమైన అవకాశాన్ని చూసుకుని, సీతను చేరాడు. అతను తపస్వి రూపంలో, మెత్తని గోధుమ రంగు వస్త్రాలు ధరించి, జటా, గొడుగు, చెప్పులు, అందమైన దండ, కుడి భుజంపై జలపాత్రతో, అటవీప్రాంతంలో ఒంటరిగా ఉన్న సీతను వెంబడించాడు. సీతను, సూర్య చంద్రులేని సంధ్యవేళలా ఒంటరిగా, యువ, కీర్తివంతమైన రాజకుమారిగా చూసాడు. రోహిణీకి చంద్రుడు లేకపోయినట్టు, అతను క్రూరమైన, పాపపూరితమైన కార్యాలను చేసే వ్యక్తిగా, అశుభదాయకమైన గ్రహంలా కనిపించాడు; జనస్థానంలోని వృక్షాలు అతనిని చూశాయి. అతన్ని చూసిన వృక్షాలు కంపించలేదు, గాలి వీచలేదు; గోదావరి కూడా భయంతో, అతని రక్తముఖ కళ్లను చూస్తూ, నెమ్మదిగా ప్రవహించింది. గోదావరి నది భయంతో నెమ్మదిగా ప్రవహిస్తుంది; అదే సమయంలో, దశగ్రీవుడు, రామునిపై అవకాశాన్ని కోసం, సీతను చేరాడు. రావణుడు, తపస్వి రూపంలో, సీత దగ్గరికి వచ్చాడు—అతను అర్హుడు అనిపించినా, నిషిద్ధుడు; సీత తన భర్తను తలచుకుంటూ, దుఃఖంలో మునిగిపోయింది. అతను శనిగ్రహం తేజోవంతమైన నక్షత్రాన్ని చేరినట్టు, ఆకస్మాత్తుగా, అర్హత కలిగిన రూపంలో, గడ్డి పొదలతో కప్పిన బావిలా, సీతను చేరాడు. రావణుడు, రాముని భార్యను చూస్తూ, అక్కడ నిలబడి, ఆమెను తిలకించాడు. సీత, అందమైన పళ్లు, నీలి, చంద్రబింబంలాంటి ముఖం, ఆకుపచ్చ కళ్లతో, ఆకుపచ్చ చీరలో, ఆకుల గుడిసెలో, కన్నీళ్లతో, దుఃఖంతో కూర్చొని ఉంది. రాత్రి సంచారుడు అయిన రావణుడు, ఆనందంతో, పద్మాకార నేత్రము, పీతాంబర ధరించిన వైదేహీని చేరాడు. కామబాణాలతో గుచ్చబడి, మంత్రోచ్చారణలా శబ్దం చేస్తూ, రాక్షసాధిపతి రావణుడు, సీతతో ఒంటరిగా మృదువుగా మాట్లాడాడు. రావణుడు, సీతను, మూడు లోకాలకు అధికమైన శోభను కలిగినవారుగా, పద్మము లేని లక్ష్మీలా, ఆమె అందాన్ని పొగిడాడు. పీతాంబర ధరించి, పద్మమాల ధరించి, వెండి, బంగారం మేళవించిన రూపంతో, వికాసించిన పద్మసరోవరంలా ఆమె కనిపించింది. “నీవు లజ్జ, శుభ, కీర్తి, శుభ లక్ష్మీ, లేదా స్వర్గపు అప్సరసా, ఓ చందమామ ముఖముగలవాడా? లేక సౌభాగ్యమా, ఓ సుందర నడుముగలవాడా, స్వేచ్ఛగా తిరిగే ప్రేమ దేవతా?” “నీ పళ్లు సమానంగా, మృదువుగా, పర్వతపు మంచు వలె తెల్లగా ఉన్నాయి; నీ కళ్ళు విశాలంగా, స్పష్టంగా, నలుపు కణులతో, ఎర్ర మూలలతో ఉన్నాయి.” “నీ నడుము విస్తృతంగా, తొడలు గట్టి, వృత్తంగా, యువ ఏనుగుల కాండల వలె, సమంగా, దగ్గరగా ఉన్నాయి.” “నీ వక్షోజాలు గట్టిగా, ఎత్తుగా, అందంగా, నిగనిగలాడే తాళపాకాయల వలె, రత్నాలు, ముత్యాలు అలంకరించబడినవి, చూడడానికి అందంగా ఉన్నాయి.” “ఓ రాముని ప్రియమైనవాడా, మధురమైన చిరునవ్వుతో, అందమైన పళ్లు, ఆకర్షణీయమైన కళ్ళు, చంచలమైనవాడా, నీ రూపం నా మనసును దోచుకుంటోంది, నది ఒడ్డును నీరు ఎలా తీసుకెళ్తుందో.” “నీ నడుము చేతితో పట్టదగినదిగా, అందమైన జటా, దగ్గరగా ఉన్న వక్షోజాలు; నీవు దేవత, అప్సరస, యక్షిణీ, కిన్నరీ ఎవ్వరూ కాదు.” “ఈ భూమిపై ఇంత అందమున్న స్త్రీని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు; నీ అందం, మృదుత్వం, యౌవనం లోకాలలో అత్యుత్తమం.” “ఈ అటవీప్రాంతంలో నీ నివాసం నా హృదయాన్ని కదిలిస్తోంది; కాబట్టి, ఓ మంగళకరమైనవాడా, ఇక్కడ ఉండవద్దు.” “ఇది రాక్షసుల నివాసం, భయంకరమైన, రూపాన్ని మార్చుకునే వారు; అద్భుతమైన ప్రాసాదాలు, నగర ఉద్యానవనాలు ఉన్నాయి.” “అవి సంపన్నంగా, సుగంధంగా, నీకు అనుకూలంగా ఉన్నాయి; ఓ సుందరమైనవాడా, నీవు ఉత్తమమైన పుష్పమాలలు, సుగంధాలు, వస్త్రాలు ధరించదగినవాడివి.” “ఓ నీలి కళ్లుగలవాడా, నీవు ఉత్తమమైన భర్తకు అర్హురాలు; నీవు ఎవరు, శుద్ధమైన చిరునవ్వుతో—రుద్రులు లేదా మరుతుల భార్యలలో ఒకరా?” ఇలా రావణుడు, తపస్వి రూపంలో, సీతను తన మాటలతో ఆకర్షించడానికి ప్రయత్నించాడు.