శూర్పణఖ అనే రాక్షసిని ఒక రోజు దండకారణ్యంలో రాముని దర్శించింది. ఆమె కన్నులు వంకరగా ఉండగా, రాముని కన్నులు విశాలంగా, అందంగా మెరిసాయి. ఆమె జుట్టు తామ్రవర్ణంలో ఉండగా, రామునిది ఆకర్షణీయంగా మెరిసింది. శూర్పణఖ రూపం భయంకరంగా, అసహ్యంగా ఉండగా, రాముని రూపం మోహింపజేసేలా, చక్కగా కనిపించింది. ఆమె స్వరంలో మాధుర్యం ఉన్నా, అదే సమయంలో భయంకరంగా కూడా వినిపించింది. ఆమె వయస్సు పెద్దదైనా, రూపంలో యవ్వనాన్ని పోలి కనిపించింది. మాటల్లో మృదుత్వం ఉన్నా, ప్రవర్తనలో దుష్టత్వం కనిపించింది. ఆమె చెడ్డదైతే, రాముడు ధర్మనిష్ఠుడిగా ఉన్నాడు. ఆమెను చూడటానికి అసహ్యంగా ఉంటే, రాముడిని చూస్తే హర్షం కలిగించేది. ఈ విధమైన శూర్పణఖ, కామదాహంలో చిక్కుకొని, రాముని దగ్గరకు వచ్చి ఇలా పలికింది: “మునివేషధారి! జటాధారి! బాణాలు, విల్లు ధరించి, భార్యతో కలిసి ఇక్కడికి వచ్చావు. రాక్షసులు నివసించే ఈ ప్రాంతానికి ఎందుకు వచ్చావు? నీ రాకకు కారణం ఏమిటి? నిజం చెప్పు.” శత్రువులకు భయంకరురాలైన శూర్పణఖ ఇలా అడిగినప్పుడు, రాముడు నేరుగా, స్పష్టంగా సమాధానం చెప్పాడు: “దశరథుడనే మహాప్రతాపి రాజుకి నేను పెద్ద కుమారుడిని. నా పేరు రాముడు. ఇది నా తమ్ముడు లక్ష్మణుడు, నాకు అంకితభావంతో ఉన్నవాడు. ఇది నా భార్య సీత, వైదేహి అని ఖ్యాతిగాంచింది. ఇప్పుడు నువ్వు ఎవరు? ఎవరి కూతురు? ఎవరి వంశానికి చెందావు? నువ్వు రాక్షసిలా కనిపిస్తున్నావు కానీ ఆకర్షణీయమైన రూపంతో ఉన్నావు. ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు? నిజంగా చెప్పు.” అప్పుడు శూర్పణఖ కామదాహంతో బాధపడుతూ, ఇలా సమాధానమిచ్చింది: “రామా! నేను శూర్పణఖ అనే రాక్షసిని. నాకు ఏ రూపమైనా ధరించగలనని శక్తి ఉంది. ఈ అడవిలో ఒంటరిగా తిరుగుతూ అందరికీ భయాన్ని కలిగిస్తాను. రావణుడు నా అన్నయ్య. విశ్రవసునికి పుత్రుడు అయిన రావణుని గురించి వినివుండవు. కుంభకర్ణుడు, ఎప్పుడూ నిద్రలో ఉండే మహాబలుడు. విభీషణుడు ధార్మికుడు, రాక్షసులకు భిన్నంగా ప్రవర్తిస్తాడు. ఖరుడు, దూషణుడు నా అన్నదమ్ములు, యుద్ధంలో పరాక్రమశాలులు. వారిని వదిలేసి, తొలిసారి నిన్ను చూసి, మనోజ్ఞుడైన భర్తగా నిన్ను కోరుతూ, నీ దగ్గరకు వచ్చాను. నాకు స్వేచ్ఛ ఉంది, శక్తి ఉంది. నువ్వు నా భర్తగా ఉండు. సీతతో నీకు ఏమి పని? ఆమె భయంకరంగా, అసహ్యంగా ఉంది. నాకే నువ్వు సరిపోతావు. నన్ను చూడవు. ఈ醜మైన, దుష్టమైన, భయంకరమైన, కుళ్లిన పొట్టతో ఉన్న సీతను, నీ తమ్ముడిని నేను తినేస్తాను. ఆ తరువాత నువ్వు నా తోడు దండకారణ్యంలో పర్వతశిఖరాలు, అడవులు చూస్తూ తిరుగుతావు.” శూర్పణఖ ఇలా చెప్పగా, రాముడు నవ్వుతూ, ఆమెను ఇలా ఉల్లాసంగా చూశాడు. ఇప్పుడు రామాయణంలోని అరణ్యకాండలో పదహారవ అధ్యాయాన్ని వినండి. శూర్పణఖ కామబంధంలో చిక్కుకుపోయినదాన్ని చూసి, రాముడు మృదువుగా నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు: “నేను ఇప్పటికే పెళ్లి చేసుకున్నవాడిని. ఈ సీత నా భార్య. మీలాంటి వారికి సహధర్మిణి ఉండటం పెద్ద బాధ. కానీ నా తమ్ముడు లక్ష్మణుడు అవివాహితుడు, ధైర్యవంతుడు, అందగాడు. అతను నీకు సరిపోయే వరుడు. ఓ విశాలనేత్రా! నన్ను విడిచి, నా తమ్ముడిని వరంగా తీసుకో. అతనికి సహధర్మిణి కూడా ఉండదు. సూర్యుడి కాంతి మేరు పర్వతాన్ని అలంకరించినట్టు అతడికి నువ్వు భార్యగా అద్భుతంగా ఉంటావు.” రాముడు ఇలా చెప్పగానే, శూర్పణఖ కామదాహంతో రాముని వదిలి, లక్ష్మణుని దగ్గరకు వెళ్లింది. “ఓ అందగాడా! నేను నీకు సరిపడే భార్యను. నా తోడు నీవు దండకారణ్యంలో సుఖంగా తిరగవచ్చు,” అని చెప్పింది. దీనికి లక్ష్మణుడు నవ్వుతూ, మాటలో నైపుణ్యంతో ఇలా అన్నాడు: “ఓ పద్మవర్ణా! నేను నా అన్నయ్యపై ఆధారపడిన వాడిని. నీవు ఎలా నా భార్య కావాలని కోరగలవు? నా అన్నయ్య గొప్పవాడు, సంపన్నుడు, ఆనందంగా ఉంటాడు. నీవు అతనికి రెండో భార్యవై ఉండాలి. అతను తన醜మైన, దుష్టమైన, భయంకరమైన, పొట్టతో ఉన్న భార్యను వదిలేసి, నిన్నే భార్యగా తీసుకుంటాడు. అందగత్తెల్లో ఇంత అందాన్ని వదిలి ఇంకెవ్వరిని కోరతాడు?” లక్ష్మణుడు ఇలా చెప్పగా, శూర్పణఖ అతని మాటలను నిజంగా నమ్మింది. కామదాహంతో రాముని దగ్గరకు తిరిగి వెళ్లి, సీతతో పాటు కూడు మేడలో ఉన్న రాముని దగ్గరికి చేరింది. “ఈ醜మైన, దుష్టమైన, భయంకరమైన, పొట్టతో ఉన్న సీతను పట్టుకుని ఉంటావు. నన్ను పట్టించుకోవు. ఈ రోజు నీ కళ్లముందే ఈ మానవస్త్రీని తినేస్తాను. అప్పుడు నీకు సహధర్మిణి లేకుండా, నా తోడు తిరుగుతావు,” అని కోపంతో, కన్నులు మృగశావకంలా మెరుస్తూ, పాములాంటి కదలికతో సీతవైపు దూసుకెళ్లింది. అప్పుడు రాముడు లక్ష్మణుని పిలిచి, “దుష్టులైన, క్రూరమైనవారితో సరదాగా వ్యవహరించకూడదు. లక్ష్మణా! ఏ విధంగా అయినా సీతను కాపాడాలి. ఈ醜మైన, దుష్టమైన, మూర్ఖురాలైన, పొట్టతో ఉన్న రాక్షసిని దేహభంగం చేయాలి,” అన్నాడు. అదే సమయంలో, మహాబలుడు లక్ష్మణుడు కోపంతో, రాముని సమక్షంలో తన ఖడ్గాన్ని తీసి, శూర్పణఖ చెవులు, ముక్కు కోసేశాడు.