కైకేయి మాటలకు శ్రీరాముడు ధైర్యంగా, కానీ మృదువుగా స్పందించాడు: ‘‘నీవు నాకు చెప్పిన మాటలు కఠినంగా అనిపించినా, అవి నాకోసం మంచివే అని నీవు నమ్ముతున్నావు. కానీ నాకు, నీకూ ఏమి శ్రేయస్సో తెలియదు. నీవు దుర్మార్గాన్ని అనుసరిస్తున్నావు; నీ ప్రవర్తన మంచివారి మార్గాన్ని విడిచిపోయింది.’’ అతడికి అర్ధమయింది—ఇక రాజ్యం, సుఖాలు, ధనం అన్నిటినీ వదిలిపెట్టి, శ్రీరాముని వెంట అడవికి వెళ్ళాలని. ‘‘నీవూ, భారతుడూ, రాజ్యంలోని ప్రజలందరూ మీకు నచ్చినట్టు రాజ్యాన్ని అనుభవించండి. నేను మాత్రం రాముని వెంట అడవిలోకి వెళ్తాను,’’ అని స్పష్టంగా చెప్పింది. ఈ సమయంలో, వశిష్ఠుడు, మంత్రివర్యుడు చెప్పిన మాటలు విన్న రాముడు, తన తండ్రి దశరథుని ఎదుట వినయపూర్వకంగా ఇలా అన్నాడు: ‘‘ఓ రాజా, నేను సుఖాలను త్యజించి, అడవిలో అడవిలో దొరికే ఆహారంతో బ్రతుకుతాను. నాకు ఇక ఎలాంటి పరిమళాలు, అనుబంధాలు లేవు. అలాంటప్పుడు నాకు రక్షకులు అవసరమెందుకు? మంచి ఏనుగు దానం చేసినవాడు, ఆ ఏనుగును వదిలిపెట్టాక, దాని గొడుగు, తాడుకు విలువ ఏంటి? అలాగే, ఓ సద్గుణశీలుడా, నాకు సైన్యమూ, రక్షకులూ అవసరం లేదు. అందరూ తిరిగి వెళ్ళిపోవచ్చు. నాకు కేవలం వల్కల వస్త్రాలు, కట్టె, తవ్వే పరికరాలు మాత్రమే తెచ్చిపెట్టండి. ఎందుకంటే, నేను పద్నాలుగు సంవత్సరాలు అడవిలో నివసించాలి.’’ ఇంతలో, అందరి ముందు ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా కైకేయి స్వయంగా వల్కల వస్త్రాలు తీసుకొచ్చి రాముని చెంత పెట్టింది. ‘‘ఇవి ధరించు’’ అని చెప్పింది. రాముడు, ఆ వల్కల వస్త్రాలను తీసుకుని, తన మెరిసే వస్త్రాలను విడిచి వేసి, మునివేశధారిగా మారిపోయాడు. వెంటనే లక్ష్మణుడూ తన అందమైన వస్త్రాలను విడిచిపెట్టి, తండ్రి ముందే వల్కల ధరిస్తాడు. అప్పుడు సీతా దేవి, పట్టు వస్త్రాల్లో ఉన్న ఆమె, వల్కల వస్త్రాన్ని చూసి భయంతో, ఉలిక్కిపడింది. పాశంలో చిక్కుకున్న మృగమాదిరిగా, ఆమె కళ్ళు భయంతో మసకబారాయి. జనకుని కుమార్తె అయిన సీత, ఆ వల్కల వస్త్రాన్ని కైకేయి నుంచి తీసుకుంటూ, కన్నీరు పట్టలేక, తల వంచి, మనసులో బాధతో, సంకోచంతో నిలబడింది. ఆమె కన్నీళ్ళతో, ధర్మానికి అంకితమైన ఆమె, తన భర్త రాముని చూసి ఇలా అడిగింది: ‘‘అడవిలో నివసించే మునులు ఇలాంటి వల్కల వస్త్రాలు ఎలా ధరిస్తారు?’’ అని తెలియని అమాయకత్వంతో, సీత ఎప్పటికప్పుడు మూర్చిపోయింది. చివరకు ఒక వల్కల ముక్కను చేతిలోకి తీసుకుని, మెడలో వేసుకునే ప్రయత్నం చేసింది. ఈ దృశ్యాన్ని గమనించిన రాముడు, వెంటనే దగ్గరకు వచ్చి, ఆ వల్కల వస్త్రాన్ని సీత పట్టు వస్త్రాలపై స్వయంగా కట్టిపెట్టాడు. ఈ దృశ్యాన్ని చూసిన అంతఃపురస్త్రీలు కన్నీరు పెట్టారు. ‘‘బాలా! ఈ మహా పుణ్యవంతురాలు అడవిలో నివసించటానికి తగినది కాదు. నువ్వు పితృఆజ్ఞకు లోబడి అడవికి వెళ్ళిపోతున్నావు. కనీసం ఆమెను చూసే భాగ్యం మాకు కలగనివ్వు. సీత అడవిలో మునివేశంలో ఉండటానికి అనర్హురాలు. నీవు ధర్మానికి నడుచుకునే వాడివి. కనుక, ఓ కుమారా, సీతను ఇక్కడే ఉంచుము. నువ్వే అడవికి వెళ్ళు,’’ అని వారు వేడుకున్నారు. ఇలాంటి విన్నపాన్ని విని కూడా, రాముడు తన ధర్మాన్ని పాటిస్తూ, తనతో సమానమైన సీతకు వల్కల వస్త్రాన్ని కట్టిపెట్టాడు. అప్పుడే రాజగురువు వశిష్ఠుడు కన్నీళ్లతో, సీతను ఆపుతూ, కైకేయిని ఉద్దేశించి గట్టిగా అన్నాడు: ‘‘నీ దురాశ వల్ల నీవు నీ వంశానికి అపకీర్తి తెచ్చావు. నీ కపటం రాజును మోసం చేసింది. సీత అడవికి వెళ్లడం సరికాదు. ఆమె ఇక్కడే రామునికి విధులు నిర్వహించాలి. భార్యలు భర్తలకు సహజంగా భాగమవుతారు. సీతను తన అంతరాత్మగా భావించి, రాముడు భూమిని పాలిస్తాడు.’’ ‘‘ఇప్పుడు సీత కూడా రామునితో అడవికి వెళ్తుంటే, మేము కూడా వారిని అనుసరిస్తాము. ఈ నగరాన్ని వదిలిపెడతాము. రాఘవుడు ఎక్కడికి వెళ్తే, అక్కడికి ప్రజలు, రాజ్య సేవకులు, నగర ప్రజలు అందరూ వెళ్ళిపోతారు. భరతుడు, శత్రుఘ్నుడూ వల్కల ధరించి, పెద్ద అన్న రాముని వెంట అడవిలో నివసిస్తారు. అప్పుడు భూమి జనుల్లేని, చెట్లతో మాత్రమే మిగిలిపోతుంది. నీవు మాత్రం ప్రజా శ్రేయస్సుకు విరుద్ధంగా ఒంటరిగా పాలించాలి. రాముడు లేని చోట అది రాజ్యం కాదు. రాముడు ఉన్న అడవే రాజ్యం అవుతుంది.’’ ‘‘భరతుడు తన తండ్రి ఇవ్వని రాజ్యాన్ని పాలించడు. నిన్ను తల్లిగా భావించడు. అతడు తన వంశ ధర్మాన్ని తప్పకుండా పాటిస్తాడు. నీవు నీ కుమారుని కోసం చేసిన దురాశ వల్ల నీ కుమారుడికే అన్యాయం చేశావు. ఈ లోకంలో రామునికి భక్తి లేని వారు లేరు. నీవు చూడవు కైకేయీ, రాముడు అడవికి వెళ్ళేటప్పుడు అడవి జంతువులు, పక్షులు, చెట్లు కూడా రాముని వైపే తలుస్తాయి.’’ ‘‘ఇప్పుడు, ఓ రాణీ, నీ కోడలికి మళ్ళీ మంచి ఆభరణాలు ఇవ్వి, వల్కల వస్త్రాన్ని తీసివేయించు. వశిష్ఠుడు ఆ వల్కలను ధరింప చేయడం తగదని ఆపాడు. కేకయ రాజ కుమార్తె అయిన నీవు, రాముని ఒక్కరినే అడవిలో ఉండమని కోరావు. అయినా ఆమె అలంకారాలుతో, రాఘవునితో అడవిలో ఉంటుంది. ఆమెకు ఉత్తమ రథాలు, సేవకులు, వస్త్రాలు, అన్ని సౌకర్యాలతో అడవికి పంపించాలి. ఆమె నీ వరానికి బంధితురాలు కాదు.’’ ఈ విధంగా, రాముడు, సీత, లక్ష్మణులు ధైర్యంగా అడవికి వెళ్ళేందుకు సిద్ధమయ్యారు.