అప్పుడు వరదాత అయిన ఆ మహాత్ముడు, రాజును సమ్మతిగా చూసి ఇలా అన్నాడు: “భూమిపతియైన మహారాజా! ఇది మరణానికి, వినాశానికి దారితీసినా, ఈ విషయాన్ని ఎవరికీ చెప్పకూడదు.” ఆ మాటలు విని, రాజు హర్షంతో మనసు నిండిపోయి, వెంటనే నీ తల్లిని పంపించాడు. ఆ తరువాత, కుబేరుడిలా ఆనందంగా కాలక్షేపం చేశాడు. అలాగే, నీవు కూడా, దుష్టుల బాటను అనుసరించి, మోహంలో పడిపోయి, ఈ అసత్య సంకల్పాన్ని పట్టుకున్నావు, ఓ దుష్టదృష్టా! ఇక్కడ ఒక సామెత నాకు నిజమనిపిస్తోంది: “పురుషులు తండ్రిని అనుసరిస్తారు, మహిళలు తల్లిని అనుసరిస్తారు.” అటువంటి పనులు చేయకు; భూమిపతియైన రాజు చెప్పిన మాటలను అంగీకరించు. నీ భర్తకు ఇష్టమైనదాన్ని చేయి, ప్రజలకు ఆశ్రయంగా నిలువు. పాపులు ప్రేరేపించినట్లు, నీ భర్తను — దేవేంద్రునికి సమానమైన, లోకాన్ని పోషించే వాడైన రాజును — అధర్మాన్ని ఆచరించమని ప్రేరేపించకు. నీ పుణ్యాత్ముడైన భర్త, కీర్తిశాలి, కమలనేత్రుడు దశరథ మహారాజు అసత్యంగా ఇచ్చిన వాగ్దానాన్ని నెరవేర్చడు, ఓ మహారాణీ! రాముడు — పెద్దవాడు, దానశీలుడు, నైపుణ్యశాలి, తన ధర్మాన్ని, సమస్త జీవులను కాపాడేవాడు — రాజుగా అభిషేకించబడాలి. రాముడు అరణ్యానికి వెళ్లి, తన తండ్రిని విడిచి వెళ్ళితే, ఓ మహారాణీ! నీపై లోకంలో గొప్ప అపవాదు వ్యాపించనుంది. రాఘవుడు రాజ్యాన్ని పాలించనివ్వు; నీవు బాధలు లేకుండా ఉండు. ఈ మహానగరంలో రాఘవుని తప్ప మరొకరు నివసించడానికి యోగ్యుడు కాదు. ఇలా, మృదువుగా, కఠినంగా రెండురకాల మాటలతో, సుమంత్రుడు చేతులు జోడించి, రాజసభలో కైకేయిని మళ్లీ కలవరపెట్టాడు. కానీ కైకేయి ఏమాత్రం కలత చెందలేదు, బాధపడలేదు; ఆమె ముఖంలో రంగు కూడా మారలేదు. ఈ విధంగా, వాల్మీకి మహర్షి రచించిన శ్రీమద్రామాయణంలోని అయోధ్యకాండలో ముప్పత్తి ఆరవ అధ్యాయాన్ని వినండి. అప్పుడు, తన ప్రమాణానికి బంధితుడైన ఇక్ష్వాకువంశజుడు దశరథుడు, కన్నీళ్లు కారుస్తూ, గాఢంగా ఊపిరి పీలుస్తూ, సుమంత్రునితో ఇలా అన్నాడు: “ఓ రథసారధి! నాణేలు, ఆభరణాలతో నిండిన సైన్యాన్ని, నాలుగు విభాగాలతో కూడిన దళాన్ని త్వరగా సిద్ధం చేయి, రాఘవుని వెంట పంపించేందుకు.” “అందమైన స్త్రీలు, వాక్చాతుర్యంతో మాట్లాడే వారూ, ధనవంతులైన వాణిజ్యులు — వీరందరూ యువరాజు సైన్యాన్ని అందంగా అలంకరించాలి.” “రాముడిపై ఆధారపడేవారు, అతడి బలాన్ని ఆస్వాదించేవారు — వారికి అనేక రకాల బహుమతులు ఇచ్చి, వారిని కూడా ఇక్కడే నియమించు.” “ప్రధాన ఆయుధాలు, పట్టణ ప్రజలు, రథాలు, అరణ్యంలో నిపుణులైన వేటగాళ్లు — వీరంతా కాకుత్స్థుని వెంట వెళ్లాలి.” “అడవిలో మృగాలను, ఏనుగులను వేటాడుతూ, అడవి తేనె తాగుతూ, నానా నదులను చూస్తూ, అతను రాజ్యాన్ని గుర్తు పెట్టుకోడు.” “నా ధాన్య నిల్వలు, ఖజానా — ఇవన్నీ రాముడు అడవిలో ఉంటూ అతని వెంట వెళ్లాలి.” “పుణ్యక్షేత్రాలలో యజ్ఞాలు చేసి, విరివిగా దానాలు ఇచ్చి, ఋషులతో కలసి, రాముడు అడవిలో సుఖంగా జీవిస్తాడు.” “బలవంతుడైన భరతుడు అయోధ్యను పాలిస్తాడు; రామునికి మళ్ళీ అన్ని కోరికలు తీరుతాయి.” ఇలా కైకేయి కాకుత్స్థుని గురించి మాట్లాడినప్పుడు, భయంతో ఆమె ముఖం వాడిపోయింది, గొంతు ముడిపడింది. బాధతో, భయంతో, ముఖం పొడిగా మారి, కైకేయి రాజును చూసి ఇలా చెప్పింది: “భరతుడు ధనహీనమైన, సుఖాలేని ఖాళీ రాజ్యాన్ని కోరడు; అది మద్యం నుండి మద్యం తీసేసినట్లే.” కైకేయి, సిగ్గు విడిచి, చాలా కఠినంగా మాట్లాడినప్పుడు, పద్మదళ నేత్రాలైన దశరథ మహారాజు ఆమెతో ఇలా అన్నాడు: “నన్ను ఈ భారాన్ని మోపించి, నన్ను మరింత బాధపెట్టేలా ఎందుకు చేస్తావు? నీచురాలా, ఈ పని మొదలయ్యే ముందు నన్ను ఎందుకు ఆపలేదు?” ఈ మాటలు కోపంతో వినిపించినప్పుడు, కైకేయి మరింత కోపంతో, రాజుతో ఇలా చెప్పింది: “నీ వంశంలో సగరుడు తన పెద్ద కుమారుడు అసమంజసుని వెలివేశాడు; అలాగే ఈవాడిని కూడా పంపించాలి.” ఇలా “నీవు నిందితుడవు!” అని చెప్పగా, దశరథుడు సమాధానం ఇచ్చాడు; ప్రజలంతా సిగ్గుపడగా, ఆమె మాత్రం అర్థం చేసుకోలేదు. అప్పుడు సిద్ధార్థుడు అనే వృద్ధ మంత్రి, రాజుకు అత్యంత ఆప్తుడు, పవిత్రుడు, కైకేయితో ఇలా అన్నాడు: “అసమంజసుడు వీధిలో ఆడుతూ, పిల్లలను పట్టుకుని, సరయూ నదిలో వేసి ఆనందించేవాడు.” “ఇది చూసి, పట్టణ ప్రజలు కోపంతో రాజుతో ఇలా అన్నారు: ‘మా రక్షకుడా! అసమంజసుడు లేక మేము లేక, ఒకదాన్ని ఎంచుకో!’” “అప్పుడు రాజు వారిని అడిగాడు: ‘ఇలాంటి భయం ఎందుకు?’ అని. ప్రజలు ఇలా చెప్పారు:” “ఆడుకుంటూ, మన పిల్లలను, ఇంకా అవివేకంగా ఉన్నవారిని, సరయూలో వేస్తూ, దుర్మార్గంగా ఆనందించేవాడు.” “ప్రజల మాటలు విని, రాజు తన కుమారుడికి నష్టం చేయకపోయినా, వారిని సంతృప్తిపర్చేందుకు తన కుమారుడిని త్యజించాడు.” “తన భార్య, సేవకులతో కలసి, అతన్ని వెంటనే రథంలో వేసి, జీవితాంతం ప్రవాసంలో ఉండాలని ఆజ్ఞాపించాడు.” “కడపటి, బుట్ట తీసుకుని, పర్వతాలలో తిరుగుతూ, దిక్కులన్నీ సంచరిస్తూ, పాపం చేసినవాడిలా జీవించాడు.” “అలా రాజధర్మాన్ని పాటించిన సగరుడు అసమంజసుని వదల్లేదు; కానీ రాముడు ఏ పాపం చేశాడు, అతన్ని అడ్డుకుంటున్నావు?” “రాఘవునిలో మేము ఏ తప్పు చూడలేదు; అతనికి నరకంలో పడిపోవడం చంద్రునిపై మచ్చ పడినంత అసాధ్యమైనది.