కైకేయిని ప్రశంసించిన అనంతరం, ఆమె పవిత్రమైన మంచంపై, హోమంలో వెలుగుతున్న జ్వాలలా, మంతరతో మాట్లాడింది. "నీరు పోయిన తర్వాత, వంతెనకు ఉపయోగం లేదు, ఓ శుభలక్షణా! లేచి, శుభకార్యాన్ని చేయి, రాజును కలవు" అని మంతర ఆమెను ప్రోత్సహించింది. అలా ప్రోత్సహించబడిన కైకేయి, తన అదృష్టంపై గర్వం లేని, విస్తృతమైన కళ్ళతో, మంతరతో కలిసి కోపగృహానికి వెళ్లింది. అక్కడ, ఆమె తన వేలాది ముత్యాల హారాలు, అద్భుతమైన ఆభరణాలను విప్పి పెట్టింది. అప్పుడు, మంతర మాటలకు లోనై, బంగారు వర్ణంతో, కైకేయి నేలపై కూర్చొని మంతరతో ఇలా చెప్పింది: "ఇక్కడ, ఓ మంతర, నువ్వు రాజుకు నేను చనిపోయినట్టు చెప్పవచ్చు; కానీ రాఘవుడు అడవికి వెళితే, భరతుడు రాజ్యాన్ని పొందుతాడు." "నాకు బంగారం, రత్నాలు, ఆహారం, పానీయాలు అన్నీ అవసరం లేదు; రాముడు అభిషేకించబడితే, నా జీవితం ఇక్కడ ముగుస్తుంది." అప్పుడు మంతర, ధైర్యంగా, మళ్ళీ కైకేయిని ఉద్దేశించి, రాముని గురించి భరత మాతకు హితాహితాలు కలిపి చెప్పింది: "రాఘవుడు నిస్సందేహంగా ఈ రాజ్యాన్ని పొందితే, నువ్వు, నీ కుమారుడు బాధపడతారు; కాబట్టి, ఓ మహానుభావా, నీ కుమారుడు భరతుడు అభిషేకించబడేలా ప్రయత్నించు." మంతర పదాలతో గుండెల్లో గాయపడిన కైకేయి, ఆశ్చర్యంతో, కోపంతో, చేతులను హృదయంపై పెట్టి, మంతరను మళ్ళీ మళ్ళీ దూషించింది. "నేను ఇక్కడి నుండి యమలోకానికి వెళ్లినప్పుడు, నువ్వు రాజుకు తెలియజేయవచ్చు, లేదా రాఘవుడు దీర్ఘకాలం అడవిలో ఉంటే, భరతుడు తన కోర్కెలు నెరవేర్చుకుని రాజ్యంలో విజయవంతంగా ఉంటాడు." "నాకు మంచం, పూలమాలలు, చందనం, అభ్యంగనాలు, ఆహారం, పానీయాలు ఏవీ అవసరం లేదు; రాఘవుడు ఇక్కడి నుండి అడవికి వెళ్లకపోతే, నాకు ఇక్కడ జీవితం కూడా అవసరం లేదు." ఈ భయంకరమైన మాటలు చెప్పిన కైకేయి, తన ఆభరణాలు విప్పేసి, భూమిపై పడిపోయింది; ఆకాశంలో తారలు కమ్ముకుపోయినట్లు, ఆమె ముఖం కోపంతో అంధకారంగా మారింది; రాజు భార్య, తన ఆభరణాలు, పూలమాలలు విసిరిపెట్టి, నిరాశతో, ఆకాశం చీకటిలో కమ్ముకున్నట్లు కనిపించింది. ఇప్పుడు వాల్మీకి రామాయణం అయోధ్య కాండలో పదవ సర్గను వినండి. పాపాత్మక మంతర దూషించిన తర్వాత, కైకేయి భూమిపై పడిపోయింది, విషం తగిలిన దేవతలా. తన మనస్సులో ఏమి చేయాలో నిర్ణయించుకుని, కైకేయి మంతరతో నిదానంగా, వివేకంతో, తన భావాలను వెల్లడించింది. మంతర మాటలకు మూర్ఛితమై, కైకేయి దీర్ఘంగా, వేడిగా ఊపిరి తీసింది, పాము కూతురిలా. కొంతసేపు తన ఆనందాన్ని కలిగించే మార్గాన్ని ఆలోచించి, మంతర సలహా విన్న తర్వాత, తన స్నేహితురాలికి, స్వప్రయోజనానికి నిబద్ధతతో, నిర్ణయం తీసుకుంది. మంతర, తన లక్ష్యం నెరవేరినట్లు ఆనందించింది; ఇక కైకేయి, కోపంతో, తన సంకల్పాన్ని పటిష్టంగా చేసుకుంది. అలసిపోయి, నిరాశతో, భూమిపై పడిపోయింది; ఆమె అద్భుతమైన పూలమాలలు, దివ్య ఆభరణాలు—కైకేయి విసిరిపెట్టినవి—భూమిపై పడిపోయాయి. కోపగృహంలో, ఆమె దుస్తులు మురికగా మారి, భూమి అపసరంగా కనిపించింది, ఆకాశంలో తారలు కనపడకుండా పోయినట్లు. ఆమె జుట్టు ఒకే చుట్టుగా బిగించి, జీవం లేని కిన్నరి లా కనిపించింది; meanwhile, మహారాజు రాఘవుని అభిషేకాన్ని ఇప్పటికే ఆదేశించాడు. ఆత్మనియంత్రణ కలిగిన రాజు, తన ప్రియమైన భార్యను సంతోషపరచగలవాడు, అంతర్గృహంలోకి ప్రవేశించాడు; కైకేయి ఉత్తమ గృహంలోకి వచ్చాడు. అది ఆకాశంలా, తెల్ల మేఘాలతో, రాహు గ్రహించిన చంద్రుడిలా, నెమలలు, బార్హిన్ పక్షులు, కొంగలు, హంసలు అరుపులతో నిండినది. వాద్యాల శబ్దాలతో, మంతర, మరుగుజ్జు సేవకులతో, మడులు, చిత్రగృహాలతో అలంకరించబడినది; చంపక, అశోక వృక్షాలతో అందమైనది. పంచదార, వెండి, బంగారు మేడలతో, ఎప్పుడూ పుష్పించే, ఫలించే వృక్షాలు, నీటి కుంటలు ఉండేవి. ఉత్తమ ఐవరీ, వెండి, బంగారు ఆసనాలతో, వివిధ ఆహారాలు, పానీయాలు, రుచికరమైన పదార్థాలతో నిండి ఉండేది. విలువైన ఆభరణాలతో, దేవతల నివాసంలా, రాజు తన అద్భుతమైన అంతర్గృహంలోకి ప్రవేశించాడు. రాజు, కైకేయిని ఉత్తమ మంచంపై చూడలేదు; అనురాగంతో, సుఖం కోసం తపించి, ఆమెను వెతికాడు. తన ప్రియమైన భార్యను చూడక, విచారంతో, ఆమె గురించి అడిగాడు; ఎందుకంటే, ఇంతకుముందు ఎప్పుడూ కైకేయి ఇలా దూరంగా ఉండలేదు. రాజు ఎప్పుడూ ఖాళీ గృహంలో ప్రవేశించలేదు; అక్కడికి వెళ్లి, కైకేయి గురించి విచారంగా అడిగాడు. ఆమె స్వప్రయోజనాన్ని, అవివేకాన్ని తెలియకుండా, రాజు అడిగాడు; అప్పుడు ద్వారపాలకుడు, భయంతో, చేతులు ముడిచినవాడు, ఇలా చెప్పాడు: "ప్రభూ, రాణి చాలా కోపంగా ఉంది, కోపగృహానికి పరుగెత్తింది." ద్వారపాలకుడు మాటలు విని, రాజు తీవ్రంగా కలతపడ్డాడు. ఆయన మళ్ళీ నిరాశతో, ఇంద్రియాలు కలతపడి, అక్కడ ఆమెను భూమిపై పడిపోయిన స్థితిలో చూశాడు. భూమిపతి, దుఃఖంతో, తన ప్రేయసి, ప్రాణంతో మించిన యువతి, అక్కడ పడిపోయిన దుఃఖాన్ని చూశాడు. పాపరహితుడైన రాజు, చెడు సంకల్పంతో ఉన్న ఆమెను, భూమిపై పడిపోయిన స్థితిలో చూశాడు—వెల్లడించబడిన లతలా, పతిత దేవతలా. విసిరివేయబడిన కిన్నరి, పడిపోయిన అప్సరస, మాయ మాయమైపోయినట్టు, పట్టుబడిన జింకలా కనిపించింది. అడవిలో వేటగాడు విష బాణంతో గాయపరిచిన ఏనుగు కూతురిలా, కైకేయి అక్కడ పడిపోయి, అనురాగంతో, బాధతో, అడవిలో గొప్ప ఏనుగు లా కనిపించింది.