సీతా రామ కళ్యాణ మహోత్సవ వేళ, మిథిలా చక్రవర్తి జనకుడు ఆనందంతో నిండిపోయాడు. అతడు లక్ష్మణుని పిలిచి, “లక్ష్మణా! నీకు శుభం కలుగును గాక. నేను సిద్ధం చేసిన ఊర్మిళను నీకు వరంగా ఇస్తున్నాను. ఆమె చేయిని స్వీకరించు, కాలాన్ని వృథా చేయకు,” అని మృదువుగా పలికాడు. అంతటితో ఆగకుండా, జనకుడు భరతుని వైపు తిరిగి, “ఓ రఘువంశ సిరులారా! నీవు మాండవిని చేయి పట్టుకో,” అని కోరాడు. అలాగే శత్రుఘ్నుని పిలిచి, “ఓ బలవంతుడా! నీవు శ్రుతకీర్తిని చేయిపట్టుకో,” అని అన్నాడు. “మీ అందరూ దయాగుణ సంపన్నులు, ధర్మ నిష్ఠులు. కకుత్స్థులు తమ భార్యలతో కలిసిరాక, శుభముహూర్తం పోయేలా చూడకండి,” అని మిత్రంగా కోరాడు. జనకుని మాటలు విని, రఘువంశ వీరులు తమ తమ వరులను చేయిపట్టుకున్నారు. వశిష్ఠ మహర్షి ఆజ్ఞతో, నలుగురు పురుషులు నలుగురు వధువులతో కలిసి, అగ్నిని, యజ్ఞవేదికను, రాజును ప్రదక్షిణగా చుట్టారు. రఘువంశ మహానుభావులు తమ భార్యలతో, మహర్షులతో కలిసి, శాస్త్రోక్తంగా వివాహాన్ని నిర్వహించారు. ఆ సమయంలో, ఆకాశం నుంచి ప్రకాశవంతమైన పుష్పవృష్టి కురిసింది. దివ్యమైన మంగళవాద్యాలు, గానం, సంగీత ధ్వనులతో అంతా మారుమోగిపోయింది. అప్సరసలు నృత్యం చేస్తూ, గంధర్వులు మధురంగా పాటలు పాడుతూ, రఘువంశుల వివాహానికి ఆకాశంలో అద్భుత దృశ్యం ఏర్పడింది. వివాహ కర్మకాండ పూర్తయిన తర్వాత, వీరులు అగ్నిని మూడు సార్లు ప్రదక్షిణగా చేసి, తమ భార్యలను తీసుకొని వెళ్ళారు. రఘువంశులు తమ భార్యలతో విశ్రాంతి స్థలానికి వెళ్లగా, జనకుడు, మహర్షులు, బంధువులు అందరూ వారిని అనుసరిస్తూ, ఆ దృశ్యాన్ని ఆస్వాదించారు. ఈ విధంగా బాలకాండలో నాలవైయిదవ అధ్యాయం ప్రారంభమైంది. రాత్రి ముగిసిన తరువాత, మహర్షి విశ్వామిత్రుడు ఇద్దరు రాజులకు విడుపు చెప్పి, ఉత్తర పర్వతాల వైపు ప్రయాణమయ్యాడు. విశ్వామిత్రుడు వెళ్లిన తరువాత, దశరథ మహారాజు, విదేహాధిపతికి వీడ్కోలు చెప్పి, వేగంగా తన రాజధాని వైపు బయలుదేరాడు. అప్పుడే మిథిలా రాజు జనకుడు, అతి పెద్ద వరకట్నాన్ని ఇచ్చాడు. వేలాది గోవులను, మెత్తటి దుప్పట్లు, పట్టుచీరలు, లక్షలాది వస్త్రాలు, అలంకరించబడిన ఏనుగులు, కుదిరిన గుర్రాలు, రథాలు, పాదసేనను కూడా ఇచ్చాడు. అంతేకాకుండా, వంద మంది కన్యలను, వారికి సేవకులు, సేవికలు, బంగారం, రత్నాలు, ముత్యాలు, పగడాలు అన్నీ ఇచ్చి, ఆనందంతో దశరథునికి వీడ్కోలు చెప్పాడు. అనంతరం, మిథిలా రాజు తన రాజధానిలోకి ప్రవేశించగా, అయోధ్యాధిపతి దశరథుడు తన కుమారులతో, మహర్షులను ముందుంచుకుని, సేనతో పాటు ప్రయాణం ప్రారంభించాడు. అయోధ్యకు వెళ్ళే ఆ మార్గంలో, ఆకాశంలో భయానక పక్షులు అరుపులు వేస్తూ, భూమిపై జంతువులు చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి. దశరథుడు ఈ దృశ్యాన్ని గమనించి వశిష్ఠుని అడిగాడు: “ఈ పక్షుల అరుపులు, జంతువుల ప్రవర్తన నా మనసును కలవరపెడుతున్నాయి. ఇదేమిటి?” వశిష్ఠ మహర్షి మృదువుగా సమాధానం ఇచ్చాడు: “ఇది దైవిక సంకేతం. భయంకరమైన ప్రమాదం సమీపిస్తోంది. పక్షుల అరుపులు దాని సూచన. కానీ జంతువులు తిరుగుతూ శాంతిని సూచిస్తున్నాయి. కలవరపడకండి.” ఇంతలో, గాలి బలంగా వీయడం మొదలయ్యింది. భూమంతా కంపించిపోయింది, పెద్ద పెద్ద వృక్షాలు పడిపోయాయి. సూర్యుడు మాయమై, దిశలు కనబడకుండా పోయాయి. బలమైన ధూళితో సైన్యం అంతా మబ్బుగా కనిపించింది. వశిష్ఠుడు, ఇతర మహర్షులు, దశరథుడు, అతని కుమారులు తప్ప, మిగతా వారంతా కళ్ళు తెరిచి ఉన్నా, స్పృహ లేని వారిలా తయారయ్యారు. ఆ అంధకారంలో, దశరథుడు ఒక మహాబలుడిలా కనిపించే, జటాజూటంతో, భయంకర రూపంలో ఉన్న భార్గవుడు, జమదగ్ని కుమారుడు, రాజనాశకుడిని చూశాడు. ఆయన కైలాస శిఖరంలా అప్రాప్యుడు, కాలాగ్ని వంటి భయంకరుడు, ప్రకాశవంతుడిగా కనిపించాడు. భుజంపై పరశు, చేతిలో ఉగ్రబాణంతో, మేఘగర్జనలాంటి ధ్వనితో, త్రిపురాసుర సంహారకుడైన శివుడిలా కనిపించాడు. ఆయన్ని చూసి వశిష్ఠుని నేతృత్వంలో ఉన్న మహర్షులు, యజ్ఞపురుషులు, సంయమనం కలిగి మాట్లాడుకున్నారు: “తన తండ్రి హత్యకు కోపంతో మళ్ళీ క్షత్రియులను సంహరించడానికి వచ్చాడా?” అని సందేహించారు. వెంటనే మరొకరు, “ఇతడు గతంలో క్షత్రియులను సంహరించాడు, ఇప్పుడు అతని కోపం శాంతించింది. మళ్ళీ సంహారం చేయడు,” అన్నారు. అనంతరం, మహర్షులు భయంకర రూపంలో ఉన్న భార్గవునికి అభివాదం చేసి, “రామా, రామా!” అని మృదువుగా పలికారు. ఆ గౌరవాన్ని స్వీకరించిన జమదగ్ని కుమారుడు భార్గవ రాముడు, దశరథ కుమారుని, రాముని వైపు చూచి ఇలా అన్నాడు: “ఓ దశరథ కుమార రామా! నీ పరాక్రమం జగమెరిగినది. నీవు ధనుర్భంగాన్ని ఎలా సాధించావో నేను వినిపించాను. ఆ అద్భుతమైన కార్యాన్ని తెలుసుకుని, మరో దివ్యధనుస్సుతో ఇక్కడికి వచ్చాను. ఇదిగో, నా వద్ద ఉన్న మహా శక్తివంతమైన జమదగ్ని ధనుస్సు. దీన్ని బాణంతో చుట్టి, నీ బలం చూపించు.” ఇలా భార్గవ రాముడు, రఘునందనుడైన రాముని ఎదుట తన ధనుస్సును సమర్పిస్తూ, అతని శౌర్యాన్ని పరీక్షించడానికి సిద్ధమయ్యాడు.