నా మనసులో ధృఢంగా నిర్ణయించుకున్నాను—"ఈ అడ్డంకిని దాటి పోవాలి" అని. ఆ ఉద్దండమైన కొండను నా తోకతో బలంగా కొట్టాను. ఆ కొండ శిఖరం, సూర్యుడిలా ప్రకాశిస్తూ, నా కొట్టే బలానికి వెయ్యి ముక్కలుగా విరిగిపోయింది. నా సంకల్పాన్ని గుర్తించిన ఆ మహా పర్వతుడు ఆప్యాయంగా "ముగ్దుడా!" అని పిలిచి, నా మనస్సును ఉల్లాసపరిచే మృదువైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు: "నన్ను నీ తండ్రి సోదరుడిగా, వాయుదేవుని మిత్రుడిగా తెలుసుకో." "నేను మైనాకుడిని, మహాసముద్రంలో నివసించేవాడిని. పూర్వకాలంలో, ఓ కుమారా, పర్వతాలందరికీ రెక్కలు ఉండేవి. వారు ఇష్టానుసారం భూమి మీద సంచరించేవారు, అన్ని వైపులా భూమిని కలవరపెట్టేవారు. పర్వతాల ఈ చేష్టలు విని, దేవేంద్రుడు మహేంద్రుడు, తన వజ్రాయుధంతో వేల కొలదీ వారి రెక్కలను తొలిచాడు. కానీ, నీ మహాత్ముడైన తండ్రి వాయుదేవుని కారణంగా నేను ఆపద నుండి తప్పించుకున్నాను. అప్పట్లో వాయుదేవుడు నన్ను వరుణుడి వసతిలో ఉంచాడు. ఇప్పుడు నాకు రాఘవునికి సహాయం చేయాల్సిన అవసరం ఉంది." రాముడు ధర్మాన్ని రక్షించేవారిలో శ్రేష్ఠుడు, పరాక్రమంలో మహేంద్రుడితో సమానం. ఇలాగే మహాత్ముడైన మైనాకుడి మాటలు విని, నేను నా ప్రయాణ ధ్యేయాన్ని వివరించాను. మైనాకుడి అనుమతితో, నా మనస్సు మరింత ధృడంగా, మళ్ళీ ప్రయాణం కొనసాగించాను. ఆ పర్వతుడు తన స్వరూపాన్ని మార్చుకుని, మానవ రూపంలో, సముద్రంలోకి ప్రవేశించాడు. ఇక నేను గాలివేగంతో మిగిలిన దారిని సాగిపోతూ, ఎంతో కాలం తర్వాత వేగంగా ముందుకు వెళ్లాను. ఆ సముద్ర మధ్యలో నాకు నాగమాత అయిన దేవత సురసా దర్శనమిచ్చింది. ఆమె ఇలా పలికింది: "వానరశ్రేష్ఠా! దేవతలు నిన్ను నాకు ఆహారంగా నియమించారు. అందువల్ల నేను నిన్ను భక్షించాలి; దేవతల ఆజ్ఞతో నీవు నాకు అప్పగించబడ్డావు." సురసా ఈ విధంగా పలికినప్పుడు, నేను చేతులు జోడించి నమస్కరిస్తూ, ముఖంలో రంగు తగ్గిపోయి ఇలా చెప్పాను: "దశరథుని కుమారుడు రాముడు, మహాత్ముడు, తన సోదరుడు లక్ష్మణుడు, భార్య సీతతో కలిసి దండకారణ్యంలోకి ప్రవేశించాడు. ఆయన భార్య సీతను దుష్టుడు అయిన రావణుడు అపహరించాడు. రాముని ఆజ్ఞతోనే నేను ఆమెకు దూతగా వెళ్తున్నాను. ఈ విషయంలో రామునికి నీవు సహాయపడాలి. లేకపోతే, మైతిలిని, పాపరహితుడైన రాముని దర్శించిన తర్వాత నీ ఇష్టానుసారం ప్రవర్తించవచ్చు." "నేను నీ నోట్లోకి ప్రవేశించి మళ్ళీ బయటకు వస్తాను; నిజంగా నీవు నమ్మవచ్చు." నేను ఇలా చెప్పగా, కామరూపిణి అయిన సురసా సమాధానమిచ్చింది: "ఇలాంటి కార్యాన్ని ఎవరూ మించలేరు; ఇదే నాకు వరం." అప్పుడు నేను పది యోజనాల పొడవుగా మారాను. వెంటనే నా వెడల్పును సగానికి తగ్గించాను. ఆమె నా కంటే ఎక్కువగా నోటిని విప్పింది. అప్పుడు నేను మరింత చిన్నవాడిగా మారి, అరచేతి వొంగురాయి పరిమాణంలోకి వచ్చాను. వెంటనే ఆమె నోట్లోకి ప్రవేశించి, క్షణంలో మళ్ళీ బయటకు వచ్చాను. అప్పుడు సురసా తన స్వరూపంలో కనిపించి ఇలా అనింది: "వానరశ్రేష్ఠా! మృదువైనవాడా! నీ కార్యాన్ని విజయవంతంగా నెరవేర్చు. వాఇదేహిని మహాత్ముడైన రాఘవుని వద్దకు తీసుకెళ్ళు. సంతోషంగా ఉండు, బలవంతుడా! నీవు నాకు సంతోషాన్ని కలిగించావు." అప్పుడు ఆకాశంలో ఉన్న సమస్త జంతువులు "బాగుంది! బాగుంది!" అని మమ్మల్ని ప్రశంసించాయి. తర్వాత నేను గరుడుడిలా విస్తారమైన ఆకాశంలో ఎగిరిపోయాను. నా నీడను ఎవరో పట్టుకున్నట్టుగా అనిపించింది, కాని ఏమి కనిపించలేదు. నా వేగం తగ్గిపోవడంతో, పది దిశల్లో చూసాను, కాని నా ప్రయాణాన్ని అడ్డుకున్నదేమీ కనబడలేదు. "ఇది ఏమిటి? నా ప్రయాణాన్ని అడ్డుకుంటున్నది ఏమిటి? ఏదో అడ్డంకి కనిపిస్తుంది, కాని రూపం మాత్రం లేదు," అని నేను ఆలోచించాను. విచారంతో క్రిందకు చూసినప్పుడు, నీటిలో భయంకరమైన రాక్షసిని కనిపెట్టాను. ఆమె గట్టిగా నవ్వుతూ, నా మీద ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తూ ఇలా చెప్పింది: "ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు, మహాకాయుడా? నా ఆకలిని తీర్చే భోజనం నీవే. చాలా రోజులుగా నేను ఆహారం లేక ఆకలితో ఉన్నాను; నీ శరీరంతో నన్ను తృప్తిపరచు." "అలాగే జరుగుతుంది" అని నేను సమాధానమిచ్చాను. వెంటనే నా శరీరాన్ని ఆమె నోటికంటే పెద్దదిగా విస్తరించాను. ఆమె నన్ను మింగే ప్రయత్నంలో తన భయంకరమైన నోటిని పెంచుకుంటూ పోయింది, కానీ నేను మారిన రూపాన్ని ఆమె గ్రహించలేదు. క్షణంలోనే నేను నా రూపాన్ని చిన్నదిగా మార్చుకుని, ఆమె హృదయాన్ని పట్టుకుని, ఆకాశంలోకి దూకాను. ఆ భయంకరమైన రాక్షసి రెండు చేతులు చాపి ఉప్పు సముద్రంలో పడి పోయింది; ఆమె హృదయం నా చేతిలో కొండలా కనిపించింది. అప్పుడు ఆకాశంలో సంచరించే మహాత్ములు మృదువైన స్వరంతో ఇలా అన్నారు: "భయంకరమైన రాక్షసి సింహికను హనుమంతుడు తక్షణమే సంహరించాడు." ఆమెను సంహరించిన తర్వాత, నా అత్యవసరమైన కార్యాన్ని గుర్తు చేసుకుని, దూరంగా ప్రయాణించి, పర్వతాలతో అలంకరించబడిన ఒక నగరాన్ని చూశాను. సముద్ర దక్షిణ తీరంలో, రాక్షసుల నివాసమైన లంక నగరానికి చేరుకున్నాను. అప్పటికే సూర్యాస్తమయం అయింది. అక్కడి భయంకరమైన రాక్షసులు ఎవరికీ తెలియకుండా నేను నగరంలోకి ప్రవేశించాను. అక్కడ ప్రవేశించినప్పుడు, ఒక మహిళ, ప్రళయాంతంలో మేఘంలా ప్రకాశిస్తూ, నా ఎదుట ప్రత్యక్షమైంది. ఆ మహిళ గట్టిగా నవ్వుతూ, అగ్నిలా మండే జుట్టుతో, నన్ను సంహరించాలనే ఉద్దేశంతో నా ముందు నిలబడింది. నా ఎడమ ముద్రతో ఆమెను సంహరించాను. సాయంకాలంలో నగరంలో ప్రవేశిస్తున్నప్పుడు, ఆమె భయంతో ఇలా నాతో మాట్లాడింది.