ఆ సమయంలో, ఆ మహాబలుడు హనుమంతుడు తన మనస్సులో దృఢనిశ్చయంతో, పवन వేగంతో ముందుకు దూకాడు. ఆ వానరసారధి, తాను గరుడుని వలె ఉన్నానని భావించాడు. అతను గిరిపర్వతంపై నుంచి ఉప్పెనలతో పైకి ఎగిరినప్పుడు, అక్కడి చెట్లు తమ శాఖలను లోపలికి మడచుకొని చుట్టూ ఎగిరిపోయాయి. పుష్పభరితమైన చెట్లు, తేనె మత్తులో ఉన్న పక్షులతో పాటు, హనుమంతుడు ఆకాశాన్ని చీల్చుకుంటూ అపార వేగంతో దూసుకెళ్లాడు. అతని తొడల బలానికి చెట్లు ఒక క్షణం అతనితో పాటు ప్రయాణించిన బంధువులవలె వెంబడించాయి. అవే మహావృక్షాలు, రాజును అనుసరించే సైన్యంలా, హనుమంతుడిని అనుసరించాయి. కుసుమాలతో అలంకృతమైన ఎన్నో చెట్లతో కూడిన హనుమంతుడు, పర్వతప్రమాణమైన రూపంతో, అద్భుతంగా కనిపించాడు. ఆ చెట్లు, తమ బలమైన వేరులతో కూడి, ఉప్పు నీటిలో భయంతో మునిగిపోయాయి—మహేంద్రపర్వతాలు వరుణలోకంలోకి మునిగినట్టు. ఆ వానరుడు, వివిధ రకాల పువ్వులు, ముద్దెత్తిన కొమ్మలతో అలంకృతమై, ఆకాశంలో నక్షత్రాలతో మెరిసే మేఘంలా ప్రకాశించాడు. హనుమంతుడి వేగానికి చెట్లు తమ పుష్పాలను వదిలిపెట్టగా, అవి నీటిలో చెల్లిపోయాయి—స్నేహితులు విడిపోతున్నట్టు. ఆ చెట్ల పుష్పాల సమూహం, వానరుని గాలికి అలలపై క్షణంలో జారిపడి, మహాసముద్రాన్ని నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకాశంలా అందంగా మార్చింది. అనేక వర్ణాల, పరిమళభరితమైన పువ్వులతో స్నానమాడిన ఆ వానరుడు, మెరిసే మేఘంపై మెరిసే మెరుపుల వలె కనిపించాడు. ఆ వానరుని బలానికి పువ్వులు నీటిపై చెల్లిపోయి, నక్షత్రాల్లా, ఆకాశాన్ని ప్రకాశించే దీపాల్లా మెరిసాయి. అతని రెండు భుజాలు ఆకాశంలో విస్తరించి, పర్వతశిఖరాలపై నుండి బయటపడిన ఐదు నోళ్ళ కలిగిన రెండు పాముల్లా కనిపించాయి. ఆ మహాబలుడు వానరుడు, అలలతో కూడిన విస్తార సముద్రాన్ని తాగుతున్నట్టు, ఆకాశాన్ని తాగదలచినవాడిలా కనిపించాడు. హనుమంతుడి కళ్ళు, గాలి మార్గాన్ని అనుసరిస్తూ, మెరుపుల్లా ప్రకాశించి, పర్వతంపై వెలిగే అగ్నిలా మండాయి. అతని పెద్ద, వృత్తాకారమైన పింగళనేత్రాలు చంద్రుడు, సూర్యుడు నిశ్చలంగా ఉన్నట్టు మెరిశాయి. అతని ముఖం, ఎర్రని ముక్కుతో, సూర్యుని బింబం సంధ్యాసమయంలో తాకినట్టు ఎర్రగా మెరిసింది. హనుమంతుడి పైకి ఎగిరిన తోక, ఆకాశంలో ఇంద్రధ్వజంలా మెరిసింది. ఆంజనేయుడు, తన తోకతో వలయాన్ని ఏర్పరచుకొని, తెల్లటి పళ్లతో, తన చుట్టూ హాలోలతో ఉన్న సూర్యుడిలా ప్రకాశించాడు. అతని నెత్తురంగు నితంబ భాగం, విరిగిన పర్వతం, రక్తచందనంతో పూసినట్టు కనిపించింది. ఆ వానరసింహుడు సముద్రాన్ని దాటి దూకుతున్నపుడు, అతని పక్కల మధ్యుగా వెళ్ళే గాలి మేఘగర్జనల వలె శబ్దించేది. ఉత్తర దిశనుంచి పడి వచ్చే ఉల్కలాగా, ఆ మహాఅనల వానరుడు ప్రకాశించాడు. అతని శరీరం, ఆకాశంలో దహించబడుతున్న చిమ్మటలాగా, పెద్ద ఏనుగు బంధించబడినట్టు కనిపించింది. ఆ వానరుడు తన శరీరం, దాని నీడతో కూడి, గాలిలో నడిచే పడవలా, సముద్రంలో మునిగినట్టు కనిపించాడు. అతను చేరిన సముద్ర ప్రాంతం, అతని అవయవాల బలానికి ఉన్మత్తమై ఉన్నట్టు అనిపించింది. ఆ మహాబలుడు, పర్వతశిఖరాలంత ఎత్తైన అలలను దాటి, వేగంగా దూకాడు. వానరుని గాలి, మేఘాల గాలితో కలిసి, సముద్రాన్ని దడిమించింది, అది భయంకరంగా గర్జించింది. ఉప్పు నీటిలో గొప్ప అలల వలయాలను లాగుకుంటూ, ఆ వానరసింహుడు, ఆకాశాన్ని భూమిని చిదిమినట్టు దూకాడు. అతను మహాసముద్రపు అలలను, మేరు, మందర పర్వతాల వలె లెక్కిస్తూ దాటి పోయాడు. ఆ సమయంలో, హనుమంతుడి బలానికి నీరు మేఘాలతో నిండి, ఆకాశంలో శరదృతువులోని మేఘాల్లా మెరిసింది. అక్కడ మత్స్యాలు, తిమింగలాలు, కప్పలు, కడవలు కనిపించాయి—వాటి అవయవాలు వెలికి తీసినట్టు. అతన్ని ముందుకు దూసుకొస్తూ చూసిన సముద్ర నివాసి నాగులు, ఆ వానరసింహుడిని ఆకాశంలో గరుడునిగా భావించారు. ఆ వానరసింహుని వేగంగా కదులుతున్న నీడ, పది యోజనాల వెడల్పుతో, ముప్పై యోజనాల పొడవుతో అద్భుతంగా మెరిసింది. ఆ నీడ, వాయుపుత్రుని వెంబడించి, ఉప్పు నీటిపై తెల్లటి మేఘాల వరుసలా మెరిసింది. ఆ మహోద్దాత్మ, విస్తార శరీరంతో, గాలిమార్గంలో, ఆధారంలేకుండా, రెక్కలున్న పర్వతంలా ప్రకాశించాడు. ఆ వానరఏనుగు దూసుకెళ్ళిన మార్గంలో, సముద్రం ఒక్కసారిగా లోతైన కాలువగా మారినట్టు కనిపించింది. పక్షుల గుంపుల మధ్యగా దూకుతూ, హనుమంతుడు పక్షిరాజు వలె, తన వేగంతో మేఘ సమూహాలను గాలిలా చెదరగొట్టాడు. తెలుపు, ఎరుపు, నీలం, మంజిష్ఠవర్ణ మేఘాలు వానరుని వేగానికి అనుసరించి మెరిసాయి. మేఘ గుళికల్లోకి ప్రవేశించి మళ్లీ బయటకు వస్తూ, హనుమంతుడు కనిపిస్తూ, మరుగై, చంద్రుడిలా కనిపించాడు. ఆ వేగవంతుడైన వానరుని ప్రహ్లాదకరమైన దూకుడును చూసి, దేవతలు, గంధర్వులు, చారణులు అక్కడ పుష్పవృష్టి చేశారు.