ఆ సమయంలో ఆ పర్వతంపై అకస్మాత్తుగా కలిగిన ప్రకంపనలకు, “ఈ పర్వతాన్ని ఎవరో అలౌకిక శక్తులు ధ్వంసం చేస్తున్నారేమో!” అని భావించిన తపస్వులు, భయంతో తమతో పాటు ఉన్న స్త్రీ సమూహాలతో కలిసి అక్కడినుంచి పరుగెత్తి వెళ్లిపోయారు. వారు తాగుబోతు ప్రదేశాల్లో ఉన్న బంగారు పాత్రలు, విలువైన కప్పులు, బంగారు గోబ్లెట్లు అన్నీ అలాగే వదిలేసి వెళ్లిపోయారు. రకరకాల స్వీట్లు, భోజనాలు, వివిధ రకాల మాంసాలు, ఎద్దు చర్మాలు, బంగారు పట్టాలుగల ఖడ్గాలు కూడా అక్కడే వదిలారు. ఆ తపస్వులు అందంగా తయారుచేసిన హారాలు ధరించి, మత్తులో మునిగిపోయి, ఎర్రటి పూలమాలలు, గంధాలు అలంకరించుకుని, ఎర్రటి కళ్లతో, పద్మాకార నేత్రాలతో ఆకాశంలోకి ఎగిరారు. ఆ స్త్రీలు హారాలు, పాదసరాలు, కంకణాలు, ఇతర ఆభరణాలు ధరించి, తమ ప్రియులతో కలిసి ఆకాశంలో నిలబడి ఆశ్చర్యంతో నవ్వుతూ చూశారు. విద్యాధరులలో ఉన్న మహర్షులు, తమ మహత్తర శక్తిని ప్రదర్శిస్తూ, ఆకాశంలో సమూహంగా నిలబడి ఆ పర్వతాన్ని తిలకించారు. ఆ సమయంలో, పవిత్రమైన మనస్సున్న మహర్షులు, చారణులు, సిద్ధులు — వీరందరూ నిర్మలమైన ఆకాశంలో నిలబడి ఉన్నారు — వారి గొంతుస్వరాలు వినిపించాయి: “ఈ వాయుపుత్రుడు హనుమంతుడు పర్వతాన్ని పోలిన శరీరంతో, అపారమైన వేగంతో, వరుణుని నివాసమైన సముద్రాన్ని దాటి వెళ్లాలని ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు. రాముని, వానరుల కోసమే ఈ కఠినమైన కార్యాన్ని సాధించాలనే సంకల్పంతో, అందుకోలేని ఆ సముద్రాన్ని దాటి దూర తీరానికి చేరాలని కోరుకుంటున్నాడు.” విద్యాధరులు, తపస్వులు చెప్పిన ఈ మాటలు విని, వారు ఆ కొండపై నిలబడి ఉన్న అపారమైన శక్తిగల వానరాధిపతి హనుమంతుడిని చూశారు. హనుమంతుడు తన రోమాలు నిక్కబొడుచుకుని, అగ్ని లాంటి ప్రకంపనతో, ఘోరంగా గర్జించాడు; ఆ గర్జన మేఘగర్జనను తలపించింది. అతని తోక గుబురుగా, వంకరగా తిరిగి, ఎగిరే పక్షిరాజు గరుడుడు నాగాన్ని పట్టుకున్నట్టు, హనుమంతుడు దూకేందుకు సిద్ధమయ్యాడు. తన తోకను వెనుకకు చుట్టుకుని, వేగంగా కదులుతూ, హనుమంతుడు గరుడుడు పట్టుకున్న మహా సర్పంలా కనిపించాడు. అతని చేతులు గొప్ప ఇనుప దండాల్లా బలంగా ఉన్నవి; వాటిని నడుమునకు దగ్గరగా తీసుకుని, కాళ్లను ముడిచాడు. తన బాహువులు, మెడను గట్టిగా ముడుచుకుని, తన శక్తి, పరాక్రమం అంతా అంతర్గతంగా సమీకరించుకున్నాడు. దూరంగా దారి పరిశీలిస్తూ, దృష్టిని పైకి నిలిపి, ఊపిరిని హృదయంలో నిరోధించి, ఆకాశాన్ని తిలకించాడు. తన కాళ్లను బలంగా నేలపై నాటుకుని, మహాబలశాలి అయిన హనుమంతుడు, వానరులలో శ్రేష్ఠుడు, చెవులను ఒత్తుకుని దూకేందుకు సిద్ధమయ్యాడు. అప్పుడు ఆ వానరాధిపతి తన తోటి వానరులకు ఇలా అన్నాడు: “రాఘవుడు వదిలిన బాణం వాయువులా వేగంగా దూసుకెళ్లినట్లు, నేనూ రావణుడు పాలించే లంకకు అలా వెళ్ళిపోతాను. అక్కడ లంకలో జనకాత్మజ అయిన సీతను కనుగొనలేకపోతే, ఇదే వేగంతో దేవతల లోకానికి వెళ్ళిపోతాను, నా శ్రమ వృథా అయినా సరే. లేదా రాక్షసాధిపతిని బంధించి రావణుడిని తీసుకొస్తాను; ఏదైనా జరిగినా, నేను నా కార్యాన్ని సాధించి, సీతతో కలిసి తిరిగి వస్తాను. లేకపోతే లంకను రావణుడితో సహా పెరగబట్టి ఇక్కడికి తీసుకొస్తాను.” ఇలా చెప్పిన హనుమంతుడు, వానరులలో శ్రేష్ఠుడు, తన మనస్సును దృఢంగా చేసి, గరుడుని పోలినట్టు ఊహించుకుంటూ, మహా వేగంతో ముందుకు దూకాడు. అతను ఒక్కసారిగా పైకి ఎగిరినప్పుడు, ఆ పర్వతంపై ఉన్న చెట్లు తమ శాఖలను లోపలికి మడిచుకుని చుట్టూ ఎగిరాయి. పుష్పాలతో నిండిన చెట్లు, తేనెలో మత్తుగా ఉన్న పక్షులతో కూడి, హనుమంతుడి వేగాన్ని అనుసరించి ఆకాశంలో దూసుకెళ్లాయి. హనుమంతుడి తొడల బలంతో పుట్టిన గాలి కారణంగా, ఆ చెట్లు కొంత దూరం అతన్ని అనుసరించాయి; ఇది యాత్రకు బయలుదేరిన బంధువును కొంతదూరం వరకు అనుసరించే బంధువులను పోలి ఉంది. ఆ మహావృక్షాలు, అతని బలంతో వేరుచేయబడి, రాజును అనుసరించే సైన్యంలా హనుమంతుడిని అనుసరించాయి. పుష్పిత శిఖరాలతో ఉన్న అనేక చెట్లతో కూడిన హనుమంతుడు, పర్వతాన్ని పోలిన ఆకారంతో, అద్భుతంగా దర్శనమిచ్చాడు. తర్వాత, బలమైన వేర్లు కలిగిన ఆ చెట్లు ఉప్పు నీటిలోకి మునిగిపోయాయి; అవి భయంతో మహేంద్ర పర్వతాలు వరుణుని నివాసంలోకి మునిగినట్టుగా కనిపించాయి. వివిధ పుష్పాలు, కొత్త మొగ్గలతో అలంకరించబడిన ఆ వానరుడు, ఆకాశంలో నక్షత్రాల మధ్య మెరుస్తున్న మేఘాన్ని పోలి ప్రకాశించాడు. తన వేగంతో చెట్లు విడిపడగా, వాటి పుష్పాలు నీటిలో పడిపోయాయి; ఇది ఇంటికి వచ్చిన మిత్రులు వీడ్కోలు చెప్పి వెళ్లినట్టుగా కనిపించింది. చెట్ల నుండి విడిపోయిన ఆ పుష్పాల సమూహం, హనుమంతుడి వేగంతో గాలిలో తేలుతూ, సముద్రంపై తేలిపోయి, ఆ మహాసముద్రాన్ని నక్షత్రాలతో ముస్తాబైన ఆకాశంలా ప్రకాశింపజేసింది. వివిధ వర్ణాల సువాసన గల పుష్పాల వర్షంలో తడిసిన హనుమంతుడు, మేఘంపై మెరుపు సమూహాలు మెరవడంలా ప్రకాశించాడు. అతని బలంతో నీటిపై పడిన పుష్పాలు నక్షత్రాల్లా, లేదా ఆకాశాన్ని వెలిగించే దీపాల్లా మెరిశాయి. ఆకాశంలో విస్తరించి ఉన్న అతని చేతులు, పర్వత శిఖరాల నుంచి బయటపడిన అయిదు తలలున్న రెండు పెద్ద సర్పాల్లా కనిపించాయి. ఆ మహాబలుడు హనుమంతుడు, తన శరీరమంతా సాగరాన్ని త్రాగుతున్నట్లు, ఆకాశాన్ని తహతహలాడుతున్నట్లు కనిపించాడు. వేగంగా సాగుతున్న అతని కళ్లద్దాలు మెరుపుల్లా మెరిసి, పర్వతంపై వెలిగించే అగ్నిలా ప్రకాశించాయి. పింగళవర్ణం గల నేత్రాలున్న ఆ నాయకుని పెద్ద, వృత్తాకార కళ్ళు, చంద్రుడు, సూర్యుడు స్థిరంగా ఉన్నట్టుగా మెరిశాయి. అతని ముఖం, ఎరుపు ముక్కుతో, సూర్యుని మండుట డిస్క్కు సాయంకాలపు కాంతి తాకినట్టుగా ఎర్రగా మెరిసింది. అతను దూకుతున్నప్పుడు పైకి లేచిన అతని తోక, ఆకాశంలో ఇంద్రుని ధ్వజంలా మెరిసింది.