யே த்வங்கதபரீவாரா வாநரா ஹி மஹாபலாஃ। தே ஸகார்முகமாலோக்ய ராமம் த்ரஸ்தாஃ ப்ரதுத்ருவுஃ
அங்கதனின் துணைவராக இருந்த வனரர்கள், வில் ஏந்திய இராமனை பார்த்ததும், பயத்தில் சிதறி எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர்.
ஸா ததர்ஶ ததஸ்த்ரஸ்தாந் ஹரீநாபததோ த்ருதம்। யூதாதேவ பரிப்ரஷ்டாந் ம்ரு'காந் நிஹதயூதபாந்
பின்னர் அவள், பயந்த வனரர்கள் தங்கள் கூட்டத்திலிருந்து சிதறி, தங்கள் தலைவன் இறந்த பின்னர் மிருகங்கள் ஓடும் போல் விரைவாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதை கண்டாள்.
தாநுவாச ஸமாஸாத்ய துஃகிதாந் துஃகிதா ஸதீ। ராமவித்ராஸிதாந் ஸர்வாநநுபத்தாநிவேஷுபிஃ
அவள் துயரத்தில் இருந்த வனரர்களை அணுகி, தானும் துக்கத்தில் ஆழ்ந்தவளாக, இராமனின் அம்புகளால் சிதறியவர்களாக பயந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த அனைவரையும் நோக்கி பேசினாள்.
வாநரா ராஜஸிம்ஹஸ்ய யஸ்ய யூயம் புரஃஸராஃ। தம் விஹாய ஸுவித்ரஸ்தாஃ கஸ்மாத் த்ரவத துர்கதாஃ
நீங்கள் எல்லாம் அரசர்களில் சிங்கமாகியவரின் முன்னணி தோழர்கள் அல்லவா? அவரை விட்டுவிட்டு, ஏன் இப்படி பயத்திலும் துயரத்திலும் ஓடுகிறீர்கள்?
ராஜ்யஹேதோஃ ஸ சேத் ப்ராதா ப்ராத்ரா க்ரூரேண பாதிதஃ। ராமேண ப்ரஹிதைர்தூராந்மார்கணைர்தூரபாதிபிஃ
அரசாட்சிக்காக ஒரு சகோதரன், மற்றொரு கொடூரமான சகோதரனால், இராமனின் தொலைவில் இருந்து வந்த அம்புகளால் வீழ்த்தப்பட்டிருந்தால்—
கபிபத்ந்யா வசஃ ஶ்ருத்வா கபயஃ காமரூபிணஃ। ப்ராப்தகாலமவிஶ்லிஷ்டமூசுர்வசநமங்கநாம்
வனரப் பெண்ணின் வார்த்தைகளை கேட்ட வனரர்கள், தாங்கள் விரும்பிய வடிவம் எடுக்கக்கூடியவர்கள், அந்த அம்மையை நோக்கி சமயோசிதமாக உரிய வார்த்தைகளை சொன்னார்கள்.
ஜீவபுத்ரே நிவர்தஸ்வ புத்ரம் ரக்ஷஸ்வ சாங்கதம்। அந்தகோ ராமரூபேண ஹத்வா நயதி வாலிநம்
உன் மகன் இன்னும் உயிருடன் இருக்கும்போது திரும்பிச் செல்; அங்கதனை பாதுகாப்பாய். இராமன் உருவில் வந்த மரணம், வாலியை கொன்று அவனை அழைத்துச் செல்கிறது.
க்ஷிப்தாந் வ்ரு'க்ஷாந் ஸமாவித்ய விபுலாஶ்ச ததா ஶிலாஃ। வாலீ வஜ்ரஸமைர்பாணைர்வஜ்ரேணேவ நிபாதிதஃ
அவன் மரங்கள் மற்றும் பெரிய கற்களை எறிந்தாலும், வஜ்ரம் போல் கடினமான அம்புகளால், வஜ்ரத்தால் வீழ்த்தப்பட்டவனைப் போல் வாலி வீழ்த்தப்பட்டான்.
அபிபூதமிதம் ஸர்வம் வித்ருதம் வாநரம் பலம்। அஸ்மிந் ப்லவகஶார்தூலே ஹதே ஶக்ரஸமப்ரபே
இந்த வனரப் படை முழுவதும் வென்று சிதறி ஓடிவிட்டது; வானரங்களில் சிங்கமாக, இந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்த வாலி வீழ்ந்த பிறகு.
ரக்ஷ்யதாம் நகரீ ஶூரைரங்கதஶ்சாபிஷிச்யதாம்। பதஸ்தம் வாலிநஃ புத்ரம் பஜிஷ்யந்தி ப்லவம்கமாஃ
பேராண்மையுடன் நகரை வீரர்கள் காப்பாற்றட்டும்; அங்கதனை அரசராக அமர்த்தட்டும்; தந்தையின் இடத்தில் நிற்கும் வாலியின் மகனை வனரர்கள் சேவிப்பார்கள்.
அதவாருசிதம் ஸ்தாநமிஹ தே ருசிராநநே। ஆவிஶந்தி ச துர்காணி க்ஷிப்ரமத்யைவ வாநராஃ
அல்லது, அழகிய முகமுள்ளவளே, இங்கு உனக்கு விருப்பமான வேறு இடம் இருந்தால், வனரர்கள் இன்று உடனே அந்தக் கோட்டைகளுக்குள் புகட்டும்.
அபார்யாஃ ஸஹபார்யாஶ்ச ஸந்த்யத்ர வநசாரிணஃ। லுப்தேப்யோ விப்ரலப்தேப்யஸ்தேப்யோ நஃ ஸுமஹத்பயம்
இங்கு, சிலர் துணைவியுடன், சிலர் துணைவியில்லாமல் காட்டில் வாழ்கிறார்கள்; அந்த ஆசைமிக்க, வஞ்சகர்களால் நமக்கு மிகப் பெரிய பயம் உள்ளது.
அல்பாந்தரகதாநாம் து ஶ்ருத்வா வசநமங்கநா। ஆத்மநஃ ப்ரதிரூபம் ஸா பபாஷே சாருஹாஸிநீ
அருகில் நின்ற அந்த பெண்ணின் வார்த்தைகளை கேட்ட அழகிய புன்னகை கொண்டவள், தன்னிடம் ஏற்றவாறு பதிலளித்தாள்.
புத்ரேண மம கிம் கார்யம் ராஜ்யேநாபி கிமாத்மநா। கபிஸிம்ஹே மஹாபாகே தஸ்மிந் பர்தரி நஶ்யதி
எனக்கு மகன் இருந்தால் என்ன, அரசாட்சி இருந்தால் என்ன? வனரர்களில் சிங்கமாகிய, பெரும் பாக்கியசாலியான என் கணவர் இப்போது இல்லை என்றால்.
ஏவமுக்த்வா ப்ரதுத்ராவ ருததீ ஶோகமூர்ச்சிதா। ஶிரஶ்சோரஶ்ச பாஹுப்யாம் துஃகேந ஸமபிக்நதீ
இவ்வாறு கூறி, அவள் அழுது, துக்கத்தில் மயங்கி, தன் தலை மற்றும் மார்பை கைகளால் அடித்துக்கொண்டு ஓடினாள்.
ஸா வ்ரஜந்தீ ததர்ஶாத பதிம் நிபதிதம் புவி। ஹந்தாரம் தாநவேந்த்ராணாம் ஸமரேஷ்வநிவர்திநாம்
அவள் போகும் போது, போரில் ஒருபோதும் பின்வாங்காத, அசுரர்களின் தலைவர்களை அழித்த கணவரை தரையில் வீழ்ந்த நிலையில் கண்டாள்.
க்ஷேப்தாரம் பர்வதேந்த்ராணாம் வஜ்ராணாமிவ வாஸவம்। மஹாவாதஸமாவிஷ்டம் மஹாமேகௌகநிஃஸ்வநம்
பெரும் மலைகளை வஜ்ரம் போல் எறிந்த இந்திரனைப் போல் இருந்தவனை, இப்போது பெரிய காற்று பிடித்தது; அவன் பெரும் மேகக் கூட்டம் முழங்கும் போல் ஒலித்தான்.
ஶக்ரதுல்யபராக்ராந்தம் வ்ரு'ஷ்ட்வேவோபரதம் கநம்। நர்தந்தம் நர்ததாம் பீமம் ஶூரம் ஶூரேண பாதிதம்। ஶார்தூலேநாமிஷஸ்யார்தே ம்ரு'கராஜமிவாஹதம்
இந்திரனுக்கு சமமான வீரத்துடன் இருந்தவனை, மழை பெய்துவிட்டு நிற்கும் மேகத்தைப் போல வீழ்ந்தவனை, கர்ஜனை செய்பவர்களில் பயங்கரமானவனை, ஒரு வீரனால் வீழ்த்தப்பட்ட வீரனை, இறைச்சிக்காக ஒரு புலி, மிருகங்களுக்குள் சிங்கத்தை வீழ்த்துவது போல் வீழ்த்தப்பட்டவனைப் பார்த்தாள்.
அர்சிதம் ஸர்வலோகஸ்ய ஸபதாகம் ஸவேதிகம்। நாகஹேதோஃ ஸுபர்ணேந சைத்யமுந்மதிதம் யதா
உலகமெங்கும் மதிப்பிற்குரியவனாக, கொடிகளும் மேடைகளும் சூழ்ந்தவனாக, பாம்புக்காக கருடன் ஒரு ஆலயத்தை இடித்தது போல, அவன் வீழ்ந்திருந்தான்.
அவஷ்டப்யாவதிஷ்டந்தம் ததர்ஶ தநுரூர்ஜிதம்। ராமம் ராமாநுஜம் சைவ பர்துஶ்சைவ ததாநுஜம்
அவள், வலிமையான வில்லுடன் நின்ற இராமனையும், லக்ஷ்மணனையும், தன் கணவரின் தம்பியையும் அங்குப் பார்த்தாள்.
தாநதீத்ய ஸமாஸாத்ய பர்தாரம் நிஹதம் ரணே। ஸமீக்ஷ்ய வ்யதிதா பூமௌ ஸம்ப்ராந்தா நிபபாத ஹ
அவர்களைத் தாண்டி சென்று, போரில் வீழ்ந்த கணவரை அடைந்து, அவனைப் பார்த்ததும் மனம் கலங்கியவள், குழப்பத்தில் நிலத்தில் விழுந்தாள்.
ஸுப்தேவ புநருத்தாய ஆர்யபுத்ரேதி வாதிநீ। ருரோத ஸா பதிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸம்வீதம் ம்ரு'த்யுதாமபிஃ
மீண்டும் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவள் போல எழுந்து, 'ஆரியபுத்திரா!' என்று அழைத்தவள், மரணத்தின் பாசத்தில் கட்டுண்ட கணவரை பார்த்து அழுதாள்.
தாமவேக்ஷ்ய து ஸுக்ரீவஃ க்ரோஶந்தீம் குரரீமிவ। விஷாதமகமத் கஷ்டம் த்ரு'ஷ்ட்வா சாங்கதமாகதம்
அவள் கூவும்குருவி போல கூவி அழுவதைப் பார்த்த சுக்ரீவன், ஆங்கதன் வந்ததைப் பார்த்ததும், மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கினான்.
thumb|விம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே கிஷ்கிந்தாகாண்டே விம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௪-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தில், கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் இருபதாவது சர்கம் கேட்கப்படட்டும்.
ராமசாபவிஸ்ரு'ஷ்டேந ஶரேணாந்தகரேண தம்। த்ரு'ஷ்ட்வா விநிஹதம் பூமௌ தாரா தாராதிபாநநா
இராமனின் விலையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட, உயிரை அழிக்கும் அம்பால் தரையிலே வீழ்ந்த, சந்திரனைப் போல முகமுடைய வாலியைத் தாரை பார்த்தாள்.
ஸா ஸமாஸாத்ய பர்தாரம் பர்யஷ்வஜத பாமிநீ। இஷுணாபிஹதம் த்ரு'ஷ்ட்வா வாலிநம் குஞ்ஜரோபமம்
அழகியவள் தாரை, அம்பால் தாக்கப்பட்ட, யானையைப்போல் வலிமைமிக்க கணவரை அணுகி, அவனை அணைத்தாள்.
வாநரம் பர்வதேந்த்ராபம் ஶோகஸம்தப்தமாநஸா। தாரா தருமிவோந்மூலம் பர்யதேவயதாதுரா
மலைப்போல் பெருமைமிக்க வானரனை, துயரத்தில் துடித்த மனத்துடன், வேரோடு பிடுங்கப்பட்ட கொடிபோல் தாரை, வேதனையுடன் அழுதாள்.
ரணே தாருணவிக்ராந்த ப்ரவீர ப்லவதாம் வர। கிமிதாநீம் புரோபாகாமத்ய த்வம் நாபிபாஷஸே
போரில் வல்லமை கொண்ட வீரனே, வானரர்களில் சிறந்தவரே, இப்போது நான் உன் முன் நிற்க, ஏன் என்னிடம் பேசவில்லை?
உத்திஷ்ட ஹரிஶார்தூல பஜஸ்வ ஶயநோத்தமம்। நைவம்விதாஃ ஶேரதே ஹி பூமௌ ந்ரு'பதிஸத்தமாஃ
வானரங்களில் புலியாய் விளங்கும் வீரனே, எழுந்து உன் சிறந்த படுக்கையை அடைய வேண்டும்; இப்படி மன்னர்களைப் போல் தரையில் படுத்திருக்க மாட்டார்கள்.
அதீவ கலு தே காந்தா வஸுதா வஸுதாதிப। கதாஸுரபி தாம் காத்ரைர்மாம் விஹாய நிஷேவஸே
பூமியின் அரசனே, உனக்கு இந்த நிலம் மிகப் பிடித்ததாக இருக்கிறது; உயிர் போனபினும், என்னை விட்டுவிட்டு, உன் உடலால் அவளை நாடுகிறாய்.