ஏஷ முஷ்டிர்மஹாந் பத்தோ காடஃ ஸுநியதாங்குலிஃ। மயா வேகவிமுக்தஸ்தே ப்ராணாநாதாய யாஸ்யதி
இந்த என் பெரிய கைப்பிடி, விரல்கள் நன்கு கூடியும், இறுக்கமாக முடிக்கப்பட்டும், இப்போது வேகமாக விடப்பட்டு, உன் உயிரை எடுத்துச் செல்லும்.
ஏவமுக்தஸ்து ஸுக்ரீவஃ க்ருத்தோ வாலிநமப்ரவீத்। தவ சைஷ ஹரந் ப்ராணாந் முஷ்டிஃ பதது மூர்தநி
இவ்வாறு கூறிய சுக்ரீவன் கோபத்துடன் வாலியிடம், 'உன் உயிரை எடுத்துக் கொண்டு, இந்த கைப்பிடி உன் தலையில் விழட்டும்!' என்று சொன்னான்.
தாடிதஸ்தேந தம் க்ருத்தஃ ஸமபிக்ரம்ய வேகதஃ। அபவச்சோணிதோத்காரீ ஸாபீட இவ பர்வதஃ
அந்தக் கோபத்தில் வாலி விரைந்து எதிரே வந்து, சுக்ரீவனின் அடியில் தாக்கப்பட்டு, காயமடைந்த மலை போல, அவனிடமிருந்து இரத்தம் பாய்ந்தது.
ஸுக்ரீவேண து நிஃஶங்கம் ஸாலமுத்பாட்ய தேஜஸா। காத்ரேஷ்வபிஹதோ வாலீ வஜ்ரேணேவ மஹாகிரிஃ
சுக்ரீவன் தயக்கமின்றி தன் வலிமையால் ஒரு சால மரத்தை பிடித்து பிடுங்கி, வாலியின் உடலில் தாக்கினான்; அது இடியால் தாக்கப்பட்ட பெரிய மலை போல இருந்தது.
ஸ து வ்ரு'க்ஷேண நிர்பக்நஃ ஸாலதாடநவிஹ்வலஃ। குருபாரபராக்ராந்தா நௌஃ ஸஸார்தேவ ஸாகரே
அந்த மரத்தால் உடல் உடைந்த வாலி, சால மரத்தின் அடியில் தளர்ந்து, பெரும் பாரத்தில் சுமந்துக் கொண்டிருக்கும் கப்பல் கடலில் எப்படி அலைந்துவிடுமோ, அப்படியே இருந்தான்.
தௌ பீமபலவிக்ராந்தௌ ஸுபர்ணஸமவேகிதௌ। ப்ரவ்ரு'த்தௌ கோரவபுஷௌ சந்த்ரஸூர்யாவிவாம்பரே
அந்த இருவரும் அசுர வலியும், வீரமும் கொண்டவர்கள்; கருடன் போல் வேகமாக, பயங்கரமான உருவத்தில், வானில் சந்திரனும் சூரியனும் போல மோதினார்கள்.
பரஸ்பரமமித்ரக்நௌ சித்ராந்வேஷணதத்பரௌ। ததோऽவர்தத வாலீ து பலவீர்யஸமந்விதஃ
ஒருவரை ஒருவர் அழிக்க எண்ணி, குறைகளைத் தேடி, வாலி வலியும் வீரமும் கொண்டு மேலும் வலிமை பெற்றான்.
ஸூர்யபுத்ரோ மஹாவீர்யஃ ஸுக்ரீவஃ பரிஹீயத। வாலிநா பக்நதர்பஸ்து ஸுக்ரீவோ மந்தவிக்ரமஃ
சூரியனின் மகனும், பெரும் வீரனும் ஆன சுக்ரீவன், வாலியால் தாழ்த்தப்பட்டான்; அவனது பெருமை உடைந்தது, வலிமையும் குறைந்தது.
வாலிநம் ப்ரதி ஸாமர்ஷோ தர்ஶயாமாஸ ராகவம்। வ்ரு'க்ஷைஃ ஸஶாகைஃ ஶிகரைர்வஜ்ரகோடிநிபைர்நகைஃ
வாலியுடன் போரிடும் போது, சுக்ரீவன் தன் கோபத்தை ராகவனுக்குக் காட்டினான்; கிளையுடன் மரங்களும், மலை உச்சிகளும், இடி போன்ற கூரிய நகங்களும் அவன் பயன்படுத்தினான்.
முஷ்டிபிர்ஜாநுபிஃ பத்பிர்பாஹுபிஶ்ச புநஃ புநஃ। தயோர்யுத்தமபூத்கோரம் வ்ரு'த்ரவாஸவயோரிவ
கை, முழங்கை, காலை, கைகள் ஆகியவற்றால் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கி, அந்த இருவரிடையே நடந்த யுத்தம், விருத்திரனும் இந்திரனும் போல் கொடியதாக இருந்தது.
தௌ ஶோணிதாக்தௌ யுத்யேதாம் வாநரௌ வநசாரிணௌ। மேகாவிவ மஹாஶப்தைஸ்தர்ஜமாநௌ பரஸ்பரம்
அந்த இரு வானரரும், காடுகளில் வாழும் வீரர்களும், இரத்தத்தில் மூழ்கி, பரஸ்பரம் மேகங்கள் போல பெரும் சத்தத்துடன் ஆர்ப்பரித்து போரிட்டார்கள்.
ஹீயமாநமதாபஶ்யத் ஸுக்ரீவம் வாநரேஶ்வரம்। ப்ரேக்ஷமாணம் திஶஶ்சைவ ராகவஃ ஸ முஹுர்முஹுஃ
அப்போது ராகவன், வானரர்களின் தலைவன் சுக்ரீவன் வலிமை குறைந்து, இடம் பார்த்து அலைந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.
ததோ ராமோ மஹாதேஜா ஆர்தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹரீஶ்வரம்। ஸ ஶரம் வீக்ஷதே வீரோ வாலிநோ வதகாம்க்ஷயா
அதன்பின், பெரும் ஒளியுடைய இராமன், துன்பத்தில் இருக்கும் சுக்ரீவனைப் பார்த்து, வாலியை அழிக்க விரும்பி, தன் அம்பை நோக்கினான்.
ததோ தநுஷி ஸம்தாய ஶரமாஶீவிஷோபமம்। பூரயாமாஸ தச்சாபம் காலசக்ரமிவாந்தகஃ
பின்னர், பாம்பு போல் கொடிய அம்பை வில்லில் இடம் செய்து, அந்த வில்லைக் கடும் வலிமையுடன் இழுத்தான்; அது காலசக்கரத்தை இழுக்கும் இறப்பனைப் போல இருந்தது.
தஸ்ய ஜ்யாதலகோஷேண த்ரஸ்தாஃ பத்ரரதேஶ்வராஃ। ப்ரதுத்ருவுர்ம்ரு'காஶ்சைவ யுகாந்த இவ மோஹிதாஃ
அவனது வில்லின் நாண் ஒலியால், பறவைகளின் தலைவர்களும், மிருகங்களும் பயந்து, யுகத்தின் முடிவில் எல்லோரும் கலங்குவது போல் ஓடினார்கள்.
முக்தஸ்து வஜ்ரநிர்கோஷஃ ப்ரதீப்தாஶநிஸம்நிபஃ। ராகவேண மஹாபாணோ வாலிவக்ஷஸி பாதிதஃ
ராகவன் விடுத்த அந்தப் பெரும் அம்பு, இடியோசை போல் முழங்கியும், மின்னலைப் போல ஜ்வலித்தும், வாலியின் மார்பில் விழுந்தது.
ததஸ்தேந மஹாதேஜா வீர்யயுக்தஃ கபீஶ்வரஃ। வேகேநாபிஹதோ வாலீ நிபபாத மஹீதலே
அந்த வலிமையான அம்பால் வேகமாக தாக்கப்பட்ட வாலி, பெரும் சக்தி கொண்ட வானரரசன், தரையில் விழுந்தான்.
இந்த்ரத்வஜ இவோத்தூதஃ பௌர்ணமாஸ்யாம் மஹீதலே। ஆஶ்வயுக்ஸமயே மாஸி கதஶ்ரீகோ விசேதநஃ। பாஷ்பஸம்ருத்தகண்டஸ்து வாலீ சார்தஸ்வரஃ ஶநைஃ
பௌர்ணமி நாளில் நிலத்தில் வீழும் இந்திரனின் கொடி போல, ஆஸ்வயுஜ மாதத்தில் ஒளி இழந்து, உணர்விழந்து, கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்து, வாலி துன்பமான சத்தத்தில் மெதுவாக அழுதான்.
நரோத்தமஃ காலயுகாந்தகோபமம் ஶரோத்தமம் காஞ்சநரூப்யபூஷிதம்। ஸஸர்ஜ தீப்தம் தமமித்ரமர்தநம் ஸதூமமக்நிம் முகதோ யதா ஹரஃ
மனிதர்களில் சிறந்தவன், காலத்தின் முடிவில் அழிவை ஏற்படுத்தும் ஒருவனைப் போல, பொன்னும் வெள்ளியும் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பகைவர்களை அழிக்கும் தீப்பொலிவுடன் கூடிய சிறந்த அம்பை விடுத்தான்; அது புகையுடன் தீயை வெளியிடும் பரமசிவனைப் போல எரிந்தது.
அதோக்ஷிதஃ ஶோணிததோயவிஸ்ரவைஃ ஸுபுஷ்பிதாஶோக இவாநிலோத்ததஃ। விசேதநோ வாஸவஸூநுராஹவே ப்ரப்ரம்ஶிதேந்த்ரத்வஜவத் க்ஷிதிம் கதஃ
பிறகு, இரத்தம் பாய்ந்த நிலையில், காற்றால் அசைந்த மலர்ந்த அசோக மரம்போல், வாசவனின் மகன் வாலி, உணர்விழந்து, போரில் வீழ்ந்த இந்திரத்வஜம் போல் தரையில் விழுந்தான்.
thumb|ஸப்ததஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே கிஷ்கிந்தாகாண்டே ஸப்ததஶஃ ஸர்கஃ ॥௪-
மகத்தான வால்மீகி இராமாயணத்தில், கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் பதினேழாவது பகுதியை இப்போது கேளுங்கள்.
ததஃ ஶரேணாபிஹதோ ராமேண ரணகர்கஶஃ। பபாத ஸஹஸா வாலீ நிக்ரு'த்த இவ பாதபஃ
பின்னர், போரில் கடுமையான வாலி, இராமனின் அம்பால் தாக்கப்பட்டு, வெட்டப்பட்ட மரம்போல் திடீரென கீழே விழுந்தான்.
ஸ பூமௌ ந்யஸ்தஸர்வாங்கஸ்தப்தகாஞ்சநபூஷணஃ। அபதத் தேவராஜஸ்ய முக்தரஶ்மிரிவ த்வஜஃ
தீப்பொலிவுடன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆபரணங்கள் அணிந்த அவன், எல்லா உறுப்புகளும் பரந்து, இந்திரனின் ஒளி பறந்த கொடி போல தரையில் விழுந்தான்.
அஸ்மிந் நிபதிதே பூமௌ ஹர்ய்ரு'க்ஷாணாம் கணேஶ்வரே। நஷ்டசந்த்ரமிவ வ்யோம ந வ்யராஜத மேதிநீ
அந்தக் குரங்குகளும் கரடிகளும் தலைவரானவன் பூமியில் விழுந்தபோது, நிலம், சந்திரனை இழந்த ஆகாயம் போல, இனி பிரகாசிக்கவில்லை.
பூமௌ நிபதிதஸ்யாபி தஸ்ய தேஹம் மஹாத்மநஃ। ந ஶ்ரீர்ஜஹாதி ந ப்ராணா ந தேஜோ ந பராக்ரமஃ
அவன் பூமியில் விழுந்திருந்தாலும், அந்த மகாத்மாவின் உடல், அழகு, உயிர், ஒளி, வீரம் ஆகியவற்றை இழக்கவில்லை.
ஶக்ரதத்தா வரா மாலா காஞ்சநீ ரத்நபூஷிதா। ததார ஹரிமுக்யஸ்ய ப்ராணாம்ஸ்தேஜஃ ஶ்ரியம் ச ஸா
இந்திரன் அளித்த பொன்னால் செய்யப்பட்ட, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாலை, அந்தக் குரங்குகளின் தலைவனின் உயிரையும், ஒளியையும், புகழையும் காத்தது.
ஸ தயா மாலயா வீரோ ஹைமயா ஹரியூதபஃ। ஸம்த்யாநுகதபர்யந்தஃ பயோதர இவாபவத்
அந்த பொன்னான மாலையுடன், வீரமான குரங்குகளின் தலைவன், மாலை நேரத்தில் ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மேகம்போல் தோன்றினான்.
தஸ்ய மாலா ச தேஹஶ்ச மர்மகாதீ ச யஃ ஶரஃ। த்ரிதேவ ரசிதா லக்ஷ்மீஃ பதிதஸ்யாபி ஶோபதே
அவனுடைய மாலை, உடல், உயிர் பாய்ந்த இடத்தில் பதிந்த அம்பு—இந்த மூன்றும் அவன் விழுந்தபோதும் அழகாக பிரகாசித்தன.
ததஸ்த்ரம் தஸ்ய வீரஸ்ய ஸ்வர்கமார்கப்ரபாவநம்। ராமபாணாஸநக்ஷிப்தமாவஹத் பரமாம் கதிம்
இராமனின் வில்லில் இருந்து விடப்பட்ட அந்த ஆயுதம், வீரர்களுக்குச் சொர்க்கம் செல்லும் வழியைத் திறக்கும் சக்தியுடன், அவனை உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது.
தம் ததா பதிதம் ஸம்க்யே கதார்சிஷமிவாநலம்। யயாதிமிவ புண்யாந்தே தேவலோகாதிஹ ச்யுதம்
அவன், போரில் இவ்வாறு விழுந்து, ஒளி குறைந்த நெருப்பைப் போலவும், புண்ணியம் முடிந்தபோது தேவலோகத்திலிருந்து கீழே வீழ்ந்த யயாதி போலவும் இருந்தான்.