ஸுக்ரீவோऽப்யநதத் கோரம் வாலிநோ ஹ்வாநகாரணாத்। காடம் பரிஹிதோ வேகாந்நாதைர்பிந்தந்நிவாம்பரம்
வாலியை அழைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, சுக்ரீவன் பயங்கரமான ஒரு கர்ஜனை எழுப்பினான்; அதனது வேகத்தாலும், பெருமையாலும், அந்த ஓசை ஆகாயத்தைப் பிளந்தது.
தம் ஶ்ருத்வா நிநதம் ப்ராதுஃ க்ருத்தோ வாலீ மஹாபலஃ। நிஷ்பபாத ஸுஸம்ரப்தோ பாஸ்கரோऽஸ்ததடாதிவ
தன் சகோதரனின் கர்ஜனையை கேட்ட வாலி, மிகுந்த கோபத்துடன், பெரிய வலிமையுடன், மேற்கு எல்லையிலிருந்து எழும் சூரியனைப் போல, கடும் உக்கிரத்துடன் வெளியே வந்தான்.
ததஃ ஸுதுமுலம் யுத்தம் வாலிஸுக்ரீவயோரபூத்। ககநே க்ரஹயோர்கோரம் புதாங்காரகயோரிவ
அப்போது வாலியும் சுக்ரீவனும் இடையே, ஆகாயத்தில் புதன் செவ்வாய்கள் மோதும் போல், மிகக் கொடூரமான போரும் எழுந்தது.
தலைரஶநிகல்பைஶ்ச வஜ்ரகல்பைஶ்ச முஷ்டிபிஃ। ஜக்நதுஃ ஸமரேऽந்யோந்யம் ப்ராதரௌ க்ரோதமூர்ச்சிதௌ
கோபத்தில் மூழ்கிய அந்த இரு சகோதரர்களும், தட்டும் கைகளாலும், பட்டைகளையும், வஜ்ரம் போன்ற முட்டைகளாலும், போரில் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினார்கள்.
ததோ ராமோ தநுஷ்பாணிஸ்தாவுபௌ ஸமுதைக்ஷத। அந்யோந்யஸத்ரு'ஶௌ வீராவுபௌ தேவாவிவாஶ்விநௌ
அப்போது தன் வில்லைக் கையில் பிடித்த இராமன், அந்த இருவரையும் கவனமாக நோக்கினான். இருவரும் வீரர்களாக, ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தவர்களாக, தேவலோகத்தில் அசுவினி தேவர்களைப் போல இருந்தார்கள்.
யந்நாவகச்சத் ஸுக்ரீவம் வாலிநம் வாபி ராகவஃ। ததோ ந க்ரு'தவாந் புத்திம் மோக்துமந்தகரம் ஶரம்
ராமன், சுக்ரீவனையும் வாலியையும் வேறுபடுத்திக் காண முடியாததால், உயிரை எடுத்துவிடும் அம்பை விடவேண்டும் என்று தீர்மானிக்கவில்லை.
ஏதஸ்மிந்நந்தரே பக்நஃ ஸுக்ரீவஸ்தேந வாலிநா। அபஶ்யந் ராகவம் நாதம்ரு'ஷ்யமூகம் ப்ரதுத்ருவே
அந்த நேரத்தில், வாலியால் தோற்கடிக்கப்பட்ட சுக்ரீவன், தன் ஆதரவான ராமனை காண முடியாமல், ரிஷ்யமூக மலையை நோக்கி ஓடினான்.
க்லாந்தோ ருதிரஸிக்தாங்கஃ ப்ரஹாரைர்ஜர்ஜரீக்ரு'தஃ। வாலிநாபித்ருதஃ க்ரோதாத் ப்ரவிவேஶ மஹாவநம்
சுக்ரீவன் சோர்வாக, உடல் முழுவதும் இரத்தம் பூசப்பட்டு, அடிகளால் நொறுங்கி, கோபத்துடன் வாலி பின்தொடர, அந்த பெரிய காடுக்குள் புகுந்தான்.
தம் ப்ரவிஷ்டம் வநம் த்ரு'ஷ்ட்வா வாலீ ஶாபபயாத் ததஃ। முக்தோ ஹ்யஸி த்வமித்யுக்த்வா ஸ நிவ்ரு'த்தோ மஹாபலஃ
அந்த காடுக்குள் சுக்ரீவன் புகுந்ததை பார்த்த வாலி, சாபத்தைப் பயந்து, "நீ விடுதலையாகிவிட்டாய்" என்று கூறி, தன் பெரும் பலத்துடன் பின்னோக்கி சென்றான்.
ராகவோऽபி ஸஹ ப்ராத்ரா ஸஹ சைவ ஹநூமதா। ததேவ வநமாகச்சத் ஸுக்ரீவோ யத்ர வாநரஃ
அதே காடுக்குள், சுக்ரீவன் சென்ற இடத்திற்கு, ராமனும் தம்பி லட்சுமணனும் அனுமனும் சேர்ந்து சென்றார்கள்.
தம் ஸமீக்ஷ்யாகதம் ராமம் ஸுக்ரீவஃ ஸஹலக்ஷ்மணம்। ஹ்ரீமாந் தீநமுவாசேதம் வஸுதாமவலோகயந்
அங்கு லட்சுமணனுடன் வந்த ராமனை பார்த்த சுக்ரீவன், வெட்கத்துடனும் தாழ்வுடனும், தரையை நோக்கி பார்த்தபடி, இவ்வாறு பேசினான்.
ஆஹ்வயஸ்வேதி மாமுக்த்வா தர்ஶயித்வா ச விக்ரமம்। வைரிணா காதயித்வா ச கிமிதாநீம் த்வயா க்ரு'தம்
என்னை அழைத்து, உன் வலிமையை காட்டி, பகைவரை எதிர்த்து, இப்போது என்ன செய்தாய்?
தாமேவ வேலாம் வக்தவ்யம் த்வயா ராகவ தத்த்வதஃ। வாலிநம் ந நிஹந்மீதி ததோ நாஹமிதோ வ்ரஜே
இப்போதே உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும், ராகவா! நீ வாலியை ஏன் கொல்லவில்லை என்பதை விளக்க வேண்டும். இல்லையெனில், நான் இங்கு இருக்கமாட்டேன்.
தஸ்ய சைவம் ப்ருவாணஸ்ய ஸுக்ரீவஸ்ய மஹாத்மநஃ। கருணம் தீநயா வாசா ராகவஃ புநரப்ரவீத்
அவ்வாறு துக்கமும் தாழ்வும் நிறைந்த குரலில் பேசும் அந்த உயர்ந்த உள்ளம் கொண்ட சுக்ரீவனிடம், ராகவன் மறுபடியும் பதில் சொன்னான்.
ஸுக்ரீவ ஶ்ரூயதாம் தாத க்ரோதஶ்ச வ்யபநீயதாம்। காரணம் யேந பாணோऽயம் ஸ மயா ந விஸர்ஜிதஃ
சுக்ரீவா, கேள், கோபத்தை விட்டு விடு. இந்த அம்பை நான் ஏன் விடவில்லை என்பதை விளக்குகிறேன்.
அலம்காரேண வேஷேண ப்ரமாணேந கதேந ச। த்வம் ச ஸுக்ரீவ வாலீ ச ஸத்ரு'ஶௌ ஸ்தஃ பரஸ்பரம்
அலங்காரம், உடை, உயரம், நடையிலும்கூட, சுக்ரீவா, நீயும் வாலியும் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தவர்களாக இருக்கிறீர்கள்.
ஸ்வரேண வர்சஸா சைவ ப்ரேக்ஷிதேந ச வாநர। விக்ரமேண ச வாக்யைஶ்ச வ்யக்திம் வாம் நோபலக்ஷயே
குரல், ஒளி, பார்வை, வீரமும், பேசும் வார்த்தைகளும் — இவற்றில், வானரா, உங்களை இருவரையும் வேறுபடுத்திக் காண முடியவில்லை.
ததோऽஹம் ரூபஸாத்ரு'ஶ்யாந்மோஹிதோ வாநரோத்தம। நோத்ஸ்ரு'ஜாமி மஹாவேகம் ஶரம் ஶத்ருநிபர்ஹணம்
அதனால், வானரர்களில் சிறந்தவனே, உன் உருவ ஒற்றுமையால் குழப்பமடைந்து, பகைவரை அழிக்கும் வேகமான அம்பை விடவில்லை.
ஜீவிதாந்தகரம் கோரம் ஸாத்ரு'ஶ்யாத் து விஶங்கிதஃ। மூலகாதோ ந நௌ ஸ்யாத்தி த்வயோரிதி க்ரு'தோ மயா
உங்கள் இருவரும் ஒரே மாதிரி இருப்பதால், உயிரை எடுத்துவிடும் அந்த பயங்கரமான அம்பை விட தயங்கினேன்; இருவருக்கும் ஆபத்து ஏற்படக்கூடாது என்று நினைத்தேன்.
த்வயி வீர விபந்நே ஹி அஜ்ஞாநால்லாகவாந்மயா। மௌட்யம் ச மம பால்யம் ச க்யாபிதம் ஸ்யாத் கபீஶ்வர
வீரா, என் அறியாமையால் நீ உயிரிழந்தால், என் அறியாமையும், சிறுமையும், எல்லாம் வெளிப்படித்தான், வானரர்களின் தலைவனே.
தத்தாபயவதோ நாம பாதகம் மஹதத்புதம்। அஹம் ச லக்ஷ்மணஶ்சைவ ஸீதா ச வரவர்ணிநீ
பாதுகாப்பு அளித்தவரை கொல்வது பெரிய பாவம். நானும் லட்சுமணனும் அழகிய சீதையும் —
த்வததீநா வயம் ஸர்வே வநேऽஸ்மிந் ஶரணம் பவாந்। தஸ்மாத் யுத்யஸ்வ பூயஸ்த்வம் மா மாஶங்கீஶ்ச வாநர
இந்த காட்டில் நாங்கள் எல்லோரும் உன் பாதுகாப்பில் இருக்கிறோம்; நீயே எங்களுக்கு தஞ்சம். அதனால், மீண்டும் போரிடு; கவலைப்படாதே, வானரா.
ஏதந்முஹூர்தே து மயா பஶ்ய வாலிநமாஹவே। நிரஸ்தமிஷுணைகேந சேஷ்டமாநம் மஹீதலே
இந்தக் கணத்தில் நீ போர் வெளியில் வாலியை, ஒரே அம்பால் வீழ்த்தப்பட்டு நிலத்தில் அசையாமல் கிடப்பதை காண்பாய்.
அபிஜ்ஞாநம் குருஷ்வ த்வமாத்மநோ வாநரேஶ்வர। யேந த்வாமபிஜாநீயாம் த்வந்த்வயுத்தமுபாகதம்
வானரர்களின் தலைவனே, போருக்கு சென்றபோது உன்னை நான் அறியும்படி, உனக்கேற்ற ஒரு அடையாளத்தை அமைத்துக்கொள்.
கஜபுஷ்பீமிமாம் புல்லாமுத்பாட்ய ஶுபலக்ஷணாம்। குரு லக்ஷ்மண கண்டேऽஸ்ய ஸுக்ரீவஸ்ய மஹாத்மநஃ
இங்கே மலரில் மலர்ந்துள்ள நல்ல குறியுடைய கஜபுஷ்பி மலரை பறித்து, லக்ஷ்மணா, அந்த மகாத்மா சுக்ரீவனின் கழுத்தில் இடு.
ததோ கிரிதடே ஜாதாமுத்பாட்ய குஸுமாயுதாம்। லக்ஷ்மணோ கஜபுஷ்பீம் தாம் தஸ்ய கண்டே வ்யஸர்ஜயத்
பின்னர், மலையோரத்தில் மலர்ந்த, மலர்களால் நிறைந்த கஜபுஷ்பி மலரை லக்ஷ்மணன் பறித்து, சுக்ரீவனின் கழுத்தில் சூட்டினான்.
ஸ தயா ஶுஶுபே ஶ்ரீமாँல்லதயா கண்டஸக்தயா। மாலயேவ பலாகாநாம் ஸஸம்த்ய இவ தோயதஃ
அந்த அழகிய கொடியை கழுத்தில் அணிந்து, சுக்ரீவன், மாலை அணிந்த மேகம்போல், மாலை நேரத்தில் கொக்கு群த்துடன் பிரகாசித்தான்.
விப்ராஜமாநோ வபுஷா ராமவாக்யஸமாஹிதஃ। ஜகாம ஸஹ ராமேண கிஷ்கிந்தாம் புநராப ஸஃ
உடலினால் ஒளிவீசி, இராமனின் வார்த்தைகளைக் கவனித்து, அவன் இராமனுடன் சேர்ந்து மீண்டும் கிஷ்கிந்தாவுக்கு சென்றான்.
thumb|த்ரயோதஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே கிஷ்கிந்தாகாண்டே த்ரயோதஶஃ ஸர்கஃ ॥௪-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில், பதின்மூன்றாவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
ரு'ஷ்யமூகாத் ஸ தர்மாத்மா கிஷ்கிந்தாம் லக்ஷ்மணாக்ரஜஃ। ஜகாம ஸஹ ஸுக்ரீவோ வாலிவிக்ரமபாலிதாம்
அந்த தர்மமிகு லக்ஷ்மணனின் அண்ணன், Ṛஷ்யமூக மலையிலிருந்து சுக்ரீவனுடன், வாலியின் வீரத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட கிஷ்கிந்தாவை நோக்கி சென்றான்.